De Waaghals E-book

De waaghals
Hoofdstuk 1 – Easton
Ik haat het dat ze hier is.
Ik haat het dat ze naar me kijkt alsof ze me niet meer kent. Haar ogen — een heldere, bijna verblindend blauwe kleur — staan veel te wijd in haar gezicht. Haar mond, die volle lippen waar ik zo vaak van heb gedroomd om ze te proeven, is strak op elkaar geperst.
Van alle mensen die ik absoluut niet wil tegenkomen terwijl ik net uit rehab kom, staat Claire Merrick bovenaan de lijst. Ze is het kleine zusje van mijn beste vriend en door alle jongens van mijn hockeyteam min of meer als zodanig geadopteerd.
Ik ken Claire al sinds ze een zevenjarige snotaap was met staartjes en een scheve glimlach. Maar ergens onderweg, in al die jaren, is ze veranderd in zoveel meer dan alleen Austins kleine zusje.
Niet dat ik haar dat ooit zou laten merken.
Niet dat ik wil dat iemand dat weet.
Zeker nu niet, nu ik een uitgerangeerde NHL-speler ben die voor de tweede keer in twee jaar tijd een afkickprogramma afrondt.
Nog geen paar minuten geleden verwelkomden Claire’s ouders, Mary en Joe, me met open armen en warme glimlachen. Zij zijn meer ouders voor me geweest dan mijn eigen ouders ooit waren. En hen teleurstellen doet bijna net zo veel pijn als de blik in Claire’s ogen.
Verdomme.
Dit kan ik er nu echt niet bij hebben.
Claire stapt een stukje verder achter Austin vandaan en mijn blik glijdt vanzelf langs de rondingen van haar lichaam.
Jezus.
Ze is prachtig. Veel te lief, te puur om hier in een afkickcentrum te staan. Ze gooit haar haar over haar schouder en friemelt nerveus met de punten.
Ik knijp mijn ogen samen.
Waarom is ze hier?
Hoeveel mensen moet ik vandaag nog teleurstellen doordat ik die klootzak ben die voor de tweede keer in rehab beland is en daarmee bijna zijn carrière heeft verprutst?
Claire laat haar blik naar de vloer zakken.
Ik kijk weg.
“Je ziet er goed uit, East.” Mijn broer legt zijn hand op mijn schouder en trekt me daarna in een stevige omhelzing. “Blij dat je weer thuis bent.”
“Bedankt, Noah.” Ik klop hem op zijn rug en draai me dan naar zijn vriendin, die ik al tijden niet meer echt gesproken heb. Ik bedoel, ik zag haar een paar maanden geleden nog wel, maar een echt gesprek? Dat is jaren geleden. “Hé, Indy.”
Ze glimlacht zacht en slaat haar armen om mijn middel.
“Fijn je te zien, Easton.”
Ik sla een arm om haar heen en merk meteen hoe Noah’s ogen groter worden van blijdschap als hij ziet dat ik goed met zijn meisje overweg kan.
Zijn zwangere meisje.
Het meisje met wie hij waarschijnlijk wil trouwen.
Verdomme.
Noah zo open en eerlijk met zijn gevoelens zien raakt me harder dan ik had verwacht. Hij is aan het helen, gaat verder met zijn leven en laat alle ellende van onze ouders achter zich.
En ik?
Ik sta nog steeds te ploeteren, nauwelijks mijn hoofd boven water houdend.
Op dit moment lijken de verschillen tussen ons enorm.
Indy laat me los en trekt haar jas aan. Noah staat meteen klaar om haar te helpen.
Austin schudt mijn hand en stoot met zijn vuist tegen mijn schouder. Hij grijnst.
“Het team mist je.”
Ik knik en lach kort, maar het gevoel in mijn borst slaat meteen om in paniek.
Het team.
Willen ze me überhaupt nog wel terug na alles wat er gebeurd is? Laten ze Sims niet gewoon op mijn positie spelen? Sims is tenminste betrouwbaar. Degelijk. Die komt tenminste opdagen.
“Geen druk hoor,” zegt Austin, “maar we zien je graag weer op de training wanneer je er klaar voor bent.”
Ik knik en schraap mijn keel.
“Hell yeah, man. Ik kan niet wachten om weer op het ijs te staan.”
Dat is ook waar.
Maar niet de hele waarheid.
Want de rest van de waarheid is dat ik doodsbang ben om weer dat ijs op te gaan voor duizenden mensen, terwijl ze me uitjouwen en uitfluiten.
Alleen al de gedachte eraan laat mijn maag omdraaien.
Ik voel me nu al misselijk.
En eerlijk? Ik weet niet of ik er klaar voor ben.
Sterker nog, ik voel me nergens klaar voor. Maar iedereen verwacht dat ik beter ben.
Genezen.
Hersteld.
Weer heel.
Dus dat ga ik proberen te zijn.
Beter.
Mijn blik gaat terug naar Claire.
Ze steekt een klein handje op en geeft me een onzeker glimlachje.
En precies dat maakt me meteen kwaad.
Er is namelijk niets onzeker aan Claire. Ze straalt normaal gesproken zelfvertrouwen uit, zegt mensen recht in hun gezicht waar het op staat en raakt zelden uit balans.
Behalve nu.
“Wat doe jij hier?” vraag ik.
Ze verstijft bij mijn toon. Ik hoor hoe ze scherp ademhaalt. Haar ogen vernauwen zich en er schiet een kleine adrenalinegolf door me heen.
Daar is ze weer.
“Ik kwam voor jou.”
“Waarom?” Ik haal een hand over mijn voorhoofd, mijn vingers glijden langs het litteken dat dwars door mijn wenkbrauw loopt. Als een waarschuwing. Een herinnering.
Ze slaat haar armen over elkaar en kijkt me strak aan.
“Omdat ik geen klootzak ben.”
Ze loopt langs me heen.
Ik grinnik zacht en blijf met mijn rug naar haar staan.
Als Claire eens wist hoeveel ze onder mijn huid kruipt. Als ze enig idee had hoeveel ik voor haar voel, hoeveel ik naar haar verlang, dan zou ze nooit begrijpen waarom ik haar al jaren op afstand houd.
Maar het is beter zo.
Claire is Austins kleine zusje.
Ze is groter dan het leven, open en oprecht.
Het laatste wat ze nodig heeft is een alcoholist die steeds weer terugvalt.
Want uiteindelijk is het slechts een kwestie van tijd voordat ik hier weer sta.
Met een hele lijst mensen die ik al teleurgesteld heb, kan ik het me niet veroorloven om er nog iemand aan toe te voegen.
Ik zie hoe Indy haar lippen tuit en zich losmaakt uit Noah’s armen om haar nicht achterna te lopen. Mijn broer werpt me een vragende blik toe, maar ik negeer hem.
De waarheid is dat ik Claire al jaren op haar zenuwen werk.
Het enige verschil is dat het Noah nu ineens iets kan schelen omdat zijn vriendin er blijkbaar last van heeft.
Met een zucht knik ik richting de parkeerplaats.
“Zullen we hier weggaan?”
“Ja.” Austin legt een hand op mijn schouder. “Kom, we gaan ergens wat eten. Waar heb je zin in?”
Alleen al bij de gedachte aan echt eten begint mijn mond te watertanden.
“Mexicaans.”
Noah grijnst. “Ik ken een goeie plek. Dicht bij Indy’s appartement. Mexicaanse fusion met een beetje flair. Volgens mij ga je het leuk vinden.”
Ik snuif en trek een wenkbrauw op.
“Mexicaanse fusion met flair? Waar is mijn brommerige broer gebleven die alleen maar sandwiches at?”
Austin lacht.
“Zie je wat ik bedoel?” Hij wijst naar Noah. “Noah is een compleet nieuwe man. Mijn nicht heeft zijn smaak een niveau hoger getild.”
Ik grinnik, maar Noah laat ons plagen gewoon van zich afglijden.
“Ik zweer het, het is echt goed. Torsten heeft me dat restaurant aangeraden,” vervolgt hij, verwijzend naar een van onze verdedigers, een enorme foodie.
“Oké, laten we het proberen,” zeg ik. Het maakt me eigenlijk niet uit waar we heen gaan of wat we eten, zolang ik maar wat kan rondhangen met mijn broer en mijn beste vriend en een beetje sociale normaliteit terugvind.
Zodra we naar buiten stappen en de koude lucht ons tegemoetkomt, sluit ik even mijn ogen en adem diep in. De zon schijnt vandaag, maar het is scherp en ijzig koud. Zo’n kou waarbij je adem in kleine witte wolkjes uit je mond ontsnapt, terwijl de hemel felblauw blijft. Ik loop naast Austin terwijl Noah ons naar de auto’s leidt.
Mary en Joe zitten al in hun auto met de verwarming vol aan. Zodra Mary me ziet, zwaait ze opnieuw. Ik kan niet anders dan glimlachen naar de vrouw van wie ik waarschijnlijk het meest houd in de wereld. Dat zou ik eigenlijk niet moeten toegeven, aangezien ik ook een echte moeder heb, maar Mary Merrick is tien Debra Scotch’s waard, als je begrijpt wat ik bedoel.
Mary draait het raampje omlaag en steekt een Starbucks-beker naar me uit.
“Hier, Easton.”
Ik neem de beker aan en schud mijn hoofd wanneer ik het witte label lees.
“Heb je warme chocolademelk voor me meegenomen?”
“Je lievelingsdrank.” Ze haalt haar schouders op. “Met slagroom.”
“Hoe wist je dat nog?”
Mary grijnst en knikt met haar hoofd naar Claire, die naast het portier van de bestuurdersstoel staat te praten met Indy.
“Claire wist het nog. Ze dacht dat je wel iets warms kon gebruiken op zo’n koude dag. En iets dat je aan het lachen zou maken.”
En dat doet het ook.
Ik bedoel dat ik glimlach.
Ik hef mijn beker naar Mary en Joe en zeg: “Dank je,” terwijl mijn blik op Claire blijft rusten.
Er knaagt iets vreemds in mijn borst terwijl het tot me doordringt dat Claire iets aardigs voor me heeft gedaan. Ze kwam hier vandaag zelfs voor me opdraven en ik slaagde erin haar binnen twee minuten kwaad te maken.
Ik neem een slok van de warme chocolademelk en sluit even mijn ogen terwijl ik van de smaak geniet.
Claire is altijd zo geweest. Ze doet net dat beetje extra. Ze gaat uit haar weg om iets liefs te doen voor iemand — een van de jongens van het team, haar beste vriendin Rielle, haar nicht Indy — als ze denkt dat die persoon wel een oppepper kan gebruiken.
Het vreemde is dat ze daar nooit erkenning voor wil. Alsof het zien van iemands glimlach al genoeg dank is.
Een deel van mij geniet ervan dat ze zelfs voor mij zoiets doet, al is het maar iets kleins.
Een ander deel van mij haat het.
Want eerlijk? Ik ben zelden, misschien wel nooit, zo attent voor haar geweest.
“Oké, laten we gaan. Mam, pap, wij gaan wat eten bij dat Mexicaanse restaurant bij Indy in de buurt, willen jullie mee?” Austin tikt met zijn schouder tegen de mijne terwijl hij door het autoraam met zijn ouders praat.
“Het is goed zo, jongens. Ga jullie gang,” hoor ik Joe zeggen.
“We kunnen thuis alles klaarmaken voor Easton?” stelt Mary zachtjes voor.
“Nee, volgens mij heeft Noah alles al geregeld,” antwoordt Austin. “Ik gooi East’ tas wel in de andere auto.” Hij tikt met zijn vuist op het dak terwijl hij afscheid neemt van zijn ouders.
Ik slik tegen de brok in mijn keel. Het voelt rot dat zoveel mensen hun best doen om mijn terugkeer makkelijker te maken. Het voelt rot dat ik blijkbaar nog steeds een volwassen kerel ben die babysitting nodig heeft.
Iemand die ervoor zorgt dat er geen drank meer in huis staat. Iemand die mijn kamer opruimt en mijn bed verschoont.
Jezus.
Wanneer hou ik eens op met zo’n mislukkeling te zijn en begin ik me eindelijk als een volwassen man te gedragen?
“Bedankt dat jullie gekomen zijn. Het betekent echt veel voor me.” Ik zwaai naar Mary en Joe terwijl Joe de auto in zijn achteruit zet en uit het parkeervak rijdt.
Wanneer hun auto wegrijdt, trekt Indy een scheve grijns.
“Denk je dat we allemaal in één auto passen?”
Austin kreunt terwijl hij de kofferbak van een kleine Honda Civic dichtklapt.
“Van wie is deze auto?” vraag ik.
“Van mij.” Indy steekt haar hand op.
“Jij gaat niet achterin zitten.” Noah wijst naar haar.
Ze rolt met haar ogen en mompelt tegen Claire:
“Je wordt zwanger en ineens ben je een invalide. Ik mag nog niet eens achterin zitten.”
Claire grijnst. “Ik snap niet waar je over klaagt. Nu kun je tenminste voorin bij mij zitten.” Ze pakt een sleutelbos van Indy aan en laat die bungelen.
Austin grist de sleutels meteen uit haar hand.
“Mooi niet. Wij drieën passen daar nooit achterin.” Hij gooit de sleutels naar Noah. “East en ik zitten achterin. Claire is zo klein dat ze overal wel tussen past.”
Claire’s wangen kleuren rood en ze werpt me een snelle blik toe. Zodra ze merkt dat ik haar aankijk, schiet haar blik meteen weer weg.
Ik neem nog een slok van mijn chocolademelk voordat Noah de beker uit mijn hand trekt en achter het stuur kruipt. Hij zet de beker in de bekerhouder en ik moet moeite doen om niet te lachen.
Indy gaat op de passagiersstoel zitten en Austin klimt achterin.
Ik houd het portier open voor Claire.
“Ga maar.”
Mijn stem klinkt zachter dan in het afkickcentrum. Minder scherp.
Ze werpt me een blik over haar schouder die ik niet goed kan plaatsen. Heel even lijkt het alsof ze dwars door me heen kijkt, recht naar de donkere gedachten die ik verborgen houd.
Dan zucht ze en schuift de auto in.
Ik stap achter haar in en probeer een comfortabele houding te vinden. Claire zit compleet klem tussen haar broer en mij, haar lichaam half gedraaid terwijl ze haar gewicht op één heup probeert te balanceren.
Noah start de auto en een nummer van Meghan Trainor knalt door de speakers. Hij lacht, Indy zingt luid mee en Claire grijnst zonder zich ook maar een beetje te schamen wanneer haar broer haar en Indy begint te plagen om hun waardeloze muzieksmaak.
“Je luistert er stiekem zelf ook naar,” zegt Claire tegen Austin. “Hoe denk je anders dat je ooit dates kreeg op de middelbare school? Alleen maar omdat je stond te luisteren wanneer Vanny en ik meisjespraat hadden.”
Indy lacht en begint iets te vragen over Claire en Austins oudere zus Savannah.
Maar ik luister al niet meer.
Noah remt plots hard bij een stopbord en Claire’s lichaam slingert mijn kant op. Haar volle decolleté belandt bijna recht voor mijn gezicht.
Ze bloost terwijl ze zich vastgrijpt aan de achterkant van de passagiersstoel om haar evenwicht te bewaren. Haar ademhaling versnelt, haar borst gaat sneller op en neer.
En ik kan mijn ogen er niet van afhouden.
Verdomme.
Ik dwing mezelf om op te kijken. Haar blauwe ogen grijpen de mijne vast, vol spanning en iets wat ik niet meteen kan thuisbrengen.
Een seconde lang hangt de spanning tussen ons als een onweerswolk in de lucht en mijn huid tintelt.
Met een vloek sla ik mijn arm om haar middel en trek haar op mijn schoot. Mijn andere hand klemt zich stevig om haar knie om haar stabiel te houden terwijl Noah de bocht neemt.
“Gaat het?” mompel ik.
Ze beweegt haar heupen licht tegen mijn schoot en ik moet mijn tanden op elkaar zetten om niet hardop te vloeken. Alleen al dat kleine beetje contact laat mijn gedachten alle kanten op schieten en mijn lichaam reageert er meteen op.
Mijn hand knijpt steviger in haar knie.
Ze stopt met bewegen.
In plaats daarvan zit ze stokstijf rechtop en knikt kort.
“Het gaat.”