Hoofdstuk 1: Indy

“Je gaat vanavond mee uit,” eist mijn nicht Claire terwijl ze me aankijkt via de spiegel op haar slaapkamer. In haar hand zweeft een mascaraborsteltje en haar tong piept tussen haar lippen door terwijl ze een tweede laag aanbrengt.

Ik laat me achterover op haar bed vallen en staar naar de lichtgevende sterren die haar plafond versieren. Die hebben we er op een zomeravond opgeplakt, meer dan tien jaar geleden, en ze heeft ze nooit meer weggehaald.“Kan niet. Ik moet werk inhalen.”

“Pech gehad. Je bent veel te jong en veel te knap om nooit seks te hebben.”

Ik snuif en leg mijn hand over mijn gezicht. “Ik heb wél seks.” Mijn stem klinkt verdedigend, en zodra Claire begint te lachen, moet ik zelf ook lachen.

Ik draai mijn hoofd en zoek haar blik in de spiegel. We staan allebei met een idiote grijns. Ze prikt met het mascaraborsteltje naar me in de spiegel.“Ja? Wanneer was de laatste keer dan?”

Ik kreun en richt mijn blik weer op het plafond. De lichtgevende sterren oordelen tenminste niet. Hardop geef ik geen antwoord, maar in gedachten tel ik de maanden. Zeven. Zeven maanden geleden had ik voor het laatst seks. En het was niet eens goede seks. Eerder… comfortabel. Een laatste rondje voordat ik naar Boston verhuisde, tot als ik je weer eens zie-seks met Chris, de jongen die toevallig een straat verder woonde en meestal wel in was voor een casual afspraakje.

Mijn beste jeugdvriend Aiden verslikte zich bijna in zijn bier toen ik hem vertelde over mijn avontuurtje met Chris. Hij plaagt me er nog steeds mee.

Ik trek een gezicht. Als ik eraan denk dat Chris mijn laatste bedpartner was, word ik daar op meerdere niveaus niet bepaald vrolijk van.

Zes maanden geleden, toen ik in Boston aankwam voor mijn nieuwe baan als universitair docent aan Brighton University, nam ik mezelf voor een nieuw blad om te slaan. Nu ik op de tenure-track zit, redeneerde ik, kan ik stoppen met mezelf opsluiten als een workaholic zonder sociaal leven. Mijn plan was om de stad te omarmen, nieuwe mensen te leren kennen en mezelf niet voortdurend in de bibliotheek op te sluiten om te onderzoeken, schrijven en publiceren.

Mijn plan is mislukt.

Het matras zakt naast me in. Claire’s diepblauwe ogen kijken recht in de mijne. Vastberaden, maar met een vleugje medeleven.“Ik weet dat je je kapotwerkt omdat je geïntimideerd bent.”

“Ik ben de jongste docent die Brighton ooit heeft aangenomen.”

“Maar je bent gekwalificeerd en capabel. Je bent klaar voor deze baan, Indy.”

Ik haal mijn schouders op, zonder hardop te zeggen hoe onvoorbereid ik me eigenlijk voel. Ik heb keihard gewerkt om deze positie te bemachtigen, maar nu ik hem eenmaal heb, voelt het alsof ik nog harder moet werken om te bewijzen dat ik hem waard ben. Om de universiteit te laten zien dat ze de juiste keuze hebben gemaakt. Dat ik, ook al ben ik pas zevenentwintig, serieus ben over een carrière in de academische wereld.

Claire rolt met haar ogen.“Je mag nu misschien een keurige professor zijn, maar—”

“Ik ben helemaal niet zo keurig.”

Haar lippen trillen van het lachen.“Indiana, jij bent mijn favoriete nicht.”

“Ik ben je enige nicht.”

Claire negeert dat volledig.“Ik kan niet toestaan dat je langzaam wegkwijnt. Bovendien heb ik een wingwoman nodig. Sinds Savannah me in de steek heeft gelaten door vrolijk naar New York te vertrekken—”

“Mike is verruild,” zeg ik. Mijn nicht Savannah, Claires oudere zus, is niet vrijwillig verhuisd. Haar man werd halverwege het vorige hockeyseizoen door de Boston Hawks verhandeld naar de New York Sharks.

Claire wuift mijn logica weg en telt op haar vingers.“En Rielle heeft het zo druk met werken dat ze geen leven meer heeft—”

“Ze maakt kans op promotie,” onderbreek ik haar, terwijl ik het opneem voor Claires beste vriendin, die de laatste tijd werkelijk dag en nacht werkt. Indrukwekkend genoeg zelfs meer dan ik.

Claire werpt me een vernietigende blik toe.“Mijn punt is: iedereen laat me zitten en jij hebt het slechtste excuus ooit. Het academisch jaar is net begonnen, zo’n beetje vijf seconden geleden—”

“Drie weken.”

“Je gaat vanavond mee uit en we gaan iets vieren,” besluit ze. Ze springt van het bed en loopt naar haar kast. Claire haalt een kort, strak, zwart jurkje tevoorschijn dat ik zelf nooit zou dragen en zwaait ermee.“Trek dit aan.”

Ik lach, kom overeind en speel het spelletje mee.“En wat precies vieren we?”

“Je nieuwe leven. Ik hou van je, Indiana, maar even serieus: die overwerkte, gestreste type-A versie van jou is geen goed gezicht. Jij hebt tenminste een echte baan, wat ik niet bepaald kan zeggen, en je woont in een nieuwe stad. Je moet jezelf een beetje onder de mensen brengen. Misschien ontmoet je zelfs iemand.” Ze kijkt me hoopvol aan terwijl het jurkje aan de hanger heen en weer wiegt.

Ik geef mijn nicht een halve glimlach en denk na over haar woorden. Dat stukje over een “echte baan” had ze er duidelijk expres in gegooid, wetend dat mijn medelevende kant meteen zou opspelen. Sinds haar afstuderen in mei werkt Claire als freelancer, maar het werk is allesbehalve stabiel. Zo onregelmatig zelfs dat ze weer bij mijn tante en oom is ingetrokken, iets waar ze zich diep vanbinnen vreselijk voor schaamt.

Ze zet haar grote blauwe ogen op en ik kreun terwijl ik mezelf overeind trek. Maar ergens diep vanbinnen schiet er een opgewonden rilling door me heen. Het is eeuwen geleden dat ik een echte meidenavond met Claire heb gehad. Mijn nicht is grappig, extravert en altijd het middelpunt van het feest. En ze heeft gelijk. Ik moet mezelf weer eens onder de mensen begeven, nieuwe vrienden maken, nieuwe mensen ontmoeten en socializen zoals een normale twintiger.

De afgelopen acht jaar draaide mijn hele leven om studeren. Elk semester propte ik mijn rooster vol. In de zomers volgde ik extra cursussen op de campus en tijdens de winter- en voorjaarsvakanties werkte ik mee aan onderzoeksprojecten in het buitenland. Mijn promotie in de politieke wetenschappen in januari was mijn grootste prestatie—tot ik in april werd aangenomen als docent aan Brighton en naar Boston verhuisde. Sindsdien bereid ik me voor op deze nieuwe fase, en nu is die aangebroken.

Zoals Claire zo vriendelijk opmerkte: ik ben saai en voorspelbaar. Mijn sociale leven draait om familieleden en een betrouwbare planner.

Als het niet was voor de wekelijkse familiediners en Claires verplichte wekelijkse winkelsessies, was ik de hele zomer waarschijnlijk nauwelijks buiten geweest. Een glimlach trekt over mijn gezicht.

Ik verdien toch wel een avondje uit?

Bovendien zit ik volgende week weer in de collegezaal en moet ik me volledig richten op een onderzoeksreis die ik voor een paar studenten organiseer tijdens de wintervakantie. Dit weekend kan ik best een beetje plezier maken.

Tenslotte zei ik hetzelfde tegen mijn eerstejaars tijdens Introductie Politieke Theorie.

“Oké.”

Verrassing flitst door Claires ogen. Ze duwt de hanger naar me toe en zodra ik hem aanpak, slaakt ze een luid gejuich. Lachend laat ik de jurk op het bed vallen en glip de badkamer in.

Ik bestudeer mijn slappe bruine haar, mijn doffe groene ogen en mijn nogal gewone gezicht. Niet dat ik er ongelukkig uitzie, maar ik heb al een hele tijd nauwelijks aandacht aan mijn uiterlijk besteed — en dat is te zien.Jezus… raken mijn wenkbrauwen elkaar bijna?

Ik trek een grimas.

Ik draai de kraan open, was mijn gezicht grondig en help mezelf aan Claires verzorgingsproducten, inclusief haar pincet. Daarna paradeer ik haar kamer weer binnen en plof op het bed.

“Maak iets van me,” eis ik.

Haar ogen worden groot en beginnen te schitteren, diepblauw als saffieren.“Indy, meen je dat?”

Ik knik.

Ze gilt. “Oh mijn god. Vanavond wordt geweldig!”

***

Pap en oom Joe fronsen wanneer Claire en ik de trap af komen gestuiterd, maar mama en tante Mary glimlachen. De keuken is al blinkend schoon na ons wekelijkse familiediner en onze ouders staan met een drankje in de hand te praten en te ontspannen, zoals ze doen sinds mama en pap me afgelopen zomer naar Boston zijn gevolgd.

“Je ziet er prachtig uit, Indy,” zegt mama, terwijl pap nors naar mijn jurk kijkt.

Tante Mary’s glimlach wordt zachter.“Echt schitterend, meisjes. Waar gaan jullie naartoe?”

“De Hawks hebben een seizoensstart bij Firefly,” antwoordt Claire terwijl ze een glas water vult en een lange slok neemt. “Austin zei dat we mochten komen.”

“O, goed.” Pap slaakt een zucht van opluchting bij de gedachte dat Austin — Claires broer en de aanvoerder van het NHL-team de Boston Hawks — vanavond ook in de club zal zijn.

“Austin houdt wel een oogje op ze,” zegt oom Joe, al klinkt het alsof hij zichzelf daarmee meer probeert te overtuigen dan pap.

Ik rol met mijn ogen terwijl ik mijn rijbewijs en een pinpas in het kleine tasje stop dat Claire me heeft geleend.“Jullie weten dat we volwassen zijn, toch? Over een paar maanden word ik achtentwintig.”

“En ik verhuis zodra ik het kan betalen,” kondigt Claire aan.

Pap grinnikt.“Maar voor mij blijf je altijd mijn kleine meisje, Indy.”

Claire snuift.

“Bovendien ken ik hockeyspelers.” Zijn stem wordt harder; ongetwijfeld denkt hij terug aan alle wilde capriolen uit zijn lange carrière in de NHL. Pap, opgenomen in de Hall of Fame en topscorer van de Tampa Reds, kan een schrikbarend aantal mislukte huwelijken en ontspoorde relaties opnoemen uit zijn jaren in de competitie. Zijn huwelijk met mama — al meer dan dertig jaar — is eigenlijk een uitzondering.

“Daar hoef je je geen zorgen over te maken,” zeg ik spottend.

Tante Mary staat op en strijkt met haar vingers door mijn haar.“Veel plezier vanavond, Indy. Je hebt zo hard gewerkt. Je verdient een avondje uit.”

Mama heft haar wijnglas instemmend.“Doe voorzichtig, meisjes. Als jullie een rit nodig hebben—”

“Onze Lyft is er,” onderbreekt Claire haar, terwijl ze mijn onderarm vastpakt en me richting deur trekt. “Als er iets is, bellen we,” verzekert ze onze ouders, die ons nog altijd behandelen alsof we kinderen zijn — waarschijnlijk omdat Claire onvoorspelbaar is en ik enig kind.

“Ik slaap vannacht bij Indy!” roept ze nog over haar schouder terwijl we naar buiten glippen.

Zodra we in de Lyft zitten en richting het centrum van Boston rijden, grijnst Claire naar me.

“Wacht maar tot je een paar van de Hawks-spelers ziet.” Ze wappert dramatisch met haar hand voor haar gezicht.

Ik rol met mijn ogen.“Je weet dat ik niet meer val op hockeyspelers.”

Mijn eerste liefde, eerste hartpijn, eerste alles is tegenwoordig verdediger bij de Vancouver Eagles. Na onze bijzonder pijnlijke en nogal publieke breuk twee jaar geleden heb ik gezworen nooit meer met een hockeyspeler te daten. Sindsdien ben ik geen moment in de verleiding gekomen, en ik betwijfel of vanavond daar verandering in brengt.

Als dochter van mijn vader en daarna als ex van Jace heb ik één ding geleerd: het stabiele, betrouwbare leven waar ik naar verlang past niet bij de NHL.

“Jace was een klootzak. Niet alle hockeyspelers zijn zo.”

Ik ga niet op haar opmerking in.“Jij kunt uitzoeken wie je wilt, Claire.”

Haar ogen worden doffer en ze draait zich naar het raam.

O-oh.

Al jaren is Claire in het geheim verliefd op Austins beste vriend en left winger van de Hawks: Easton Scotch. Easton en zijn broer Noah zijn al sinds onze tienerjaren kind aan huis bij mijn tante en oom, nadat ze samen met Austin op hockeykamp zaten. Elke zomer, wanneer onze familie naar Boston kwam, waren de broers Scotch er ook.

Verliefd zijn op de beste vriend van je broer is nooit eenvoudig. Maar toen Easton vorig jaar in een afkickkliniek belandde, werd Claires toch al ingewikkelde gevoel alleen maar ingewikkelder.

Ik geef haar een elleboogstoot in haar ribben tot ze zich weer naar me toe draait.

“Hoe gaat het met hem?”

Ze zucht, wetend dat ik Easton bedoel. Behalve ik, Rielle en Savannah weet niemand dat Claire al jaren aan East hangt.

“Geen idee,” mompelt ze. “Hij heeft het afgelopen jaar amper met me gepraat. Niet sinds hij uit rehab terugkwam.”

“Heb je hem nog gezien sinds het seizoen afgelopen is?”

Ze schudt haar hoofd, haar gezicht gesloten.

Omdat ik aanvoel dat ze vlak voor een avond uit niet over Easton wil praten, vraag ik:“Weet je zeker dat Austin het niet erg vindt dat we vanavond komen?”

Claire barst in lachen uit.“O, hij gaat woest zijn.”

“Wat? Je zei—”

“Ja, zodat onze vaders zich geen zorgen zouden maken. Natuurlijk wil Austin niet dat we vanavond bij Firefly op zouden duiken. Niet wanneer het team voor het eerst sinds de zomerstop samenkomt. Ze gaan keihard feesten en de puckbunnies zullen overal zijn.” Ze grijnst ondeugend en haalt één schouder op. “Maar als we er eenmaal zijn, gaat hij ons echt niet wegsturen.”

Ik schud mijn hoofd, onder de indruk van mijn nicht.“Je bent gemeen.”

“Ik ben vindingrijk. We gaan vanavond uit, we gaan plezier maken, en als we geluk hebben…”

Ze laat de zin hangen.

Ik gooi mijn hoofd achterover en lach. Claire lacht niet mee.

“Wacht even… meen je dat serieus?”

Ze antwoordt met een zelfvoldane grijns.