De Charmeur

Hoofdstuk 2: Noah

De club is donker en oorverdovend luid — de perfecte achtergrond voor slechte beslissingen.

Het gedeelte waar ik sta, een afgeschermde VIP-zone die onze aanvoerder Austin heeft geregeld, biedt precies het soort exclusiviteit waarbij je spijt kunt krijgen zonder dat iemand het ziet. Ik kantel mijn gin-tonic achterover en voel hoe de alcohol brandend door mijn aderen trekt. In het ergste geval word ik morgen wakker met een kater. Maar als mijn broer hier vanavond was geweest, in plaats van in een afkickkliniek te detoxen, zou een g-en-t het eerste dominosteentje zijn geweest in een kettingreactie die rechtstreeks naar de afgrond leidt.

Ironisch.

Ik drink mijn glas leeg, laat de ijsblokjes rinkelen wanneer ik het op een bijzettafel zet en gebaar naar een serveerster die langsloopt dat ik er nog een wil.

Beneden bij de reling dringen puckbunnies zich op, hunkerend naar aandacht, wanhopig in de hoop dat iemand ze uitnodigt naar boven, waar het team geniet van flessenservice. Mijn blik glijdt over de menigte, die pulserend meebeweegt op de beat van de dj, terwijl ik op zoek ga naar de keuze van vanavond.

Drie jaar lang was ik een heilige.

Tuurlijk zag ik heus wel wanneer een vrouw bloedmooi was, net zoals ik ook opmerk wanneer een gast gespierd is. Maar het interesseerde me niet. Geen enkele vrouw — en al helemaal geen puckbunny — kon me verleiden, omdat thuis de perfecte vrouw op me wachtte.

Tot zes maanden geleden.

Kort nadat we de wedstrijd verloren die ons een plek in de play-offs had kunnen opleveren, barstte Courtneys perfectie in duizend stukken toen ik ontdekte dat ze serieuze twijfels had over met mij trouwen. Twee weken voor onze bruiloft trok ze de stekker eruit. Ik bleef achter: publiekelijk vernederd en persoonlijk compleet gebroken.

Hoeveel vrouwen ik de afgelopen zes maanden heb gehad, weet ik eerlijk gezegd niet eens meer — en dat is iets waar ik me voor schaam. Geen van hen wist mijn aandacht langer dan een slordige one-night-stand vast te houden. Toch blijf ik zoeken, alsof een willekeurige vrijpartij een stukje van mijn gebroken hart kan repareren.

Onzin natuurlijk.

Courtney is inmiddels verdergegaan met een advocaat, precies het type man dat haar het “stabiele” leven kan geven waar ze zo naar verlangde. En ik? Ik ben achteruitgegaan. Terug naar mijn midden twintig, toen ik nachtenlang feestte en iedere gewillige bunny meenam naar huis.

Mijn teamgenoten zeggen dat ik geluk heb gehad. Dat ik een kogel heb ontweken. En ergens geloof ik dat ook wel. Maar dat maakt de pijn niet minder en het verraad niet makkelijker te slikken.

Het afgelopen tussenseizoen was zwaar. Een aaneenschakeling van eenzame nachten en donkere gedachten. Met Courtneys twijfels en Easton die volledig instortte, was ik nog nooit zo opgelucht geweest dat het trainingskamp weer begon.

De afgelopen drie maanden heb ik me volledig gestort op de voorbereiding voor dit seizoen. En nu, met nog twee weken te gaan tot onze seizoensopener, voel ik me voor het eerst in maanden weer een beetje optimistisch.

“Alles goed?” vraagt Austin terwijl hij met zijn schouder tegen de mijne stoot.

“Ja, man. Met jou?” Ik neem mijn nieuwe drankje van de serveerster aan, bedank haar en neem een flinke slok.

“Hoe gaat het met hem?” vraagt Austin zachter.

Als beste vriend van mijn broer maakt hij zich om meer zorgen dan alleen om hockey of wat Eastons rehab betekent voor dit seizoen. Hij is oprecht bezorgd om Easts herstel — net als ik.

Ik laat mijn blik even door de ruimte glijden. Niemand schenkt ons aandacht. Een paar jongens van het team vermoeden dat Easton vanavond niet echt ziek is. Of dat hij misschien wel ziek is, maar niet van een virus.

Coach Phillips zal het volgende week bekendmaken, zodra East door de detox is.

“Hij redt zich,” zeg ik vaag.

De waarheid? Ik heb geen idee hoe het met East gaat in de kliniek. Ik weet alleen dat hij nog overeind staat. Contact met hem heb ik niet mogen hebben. Zelfs wanneer ik hem straks misschien mag bezoeken, weet ik niet of hij mij wil zien.

Of — eerlijker gezegd — of hij wil dat ik hem daar zie.

Na zijn opname vorig jaar kon mijn broer me nauwelijks aankijken. Beschaamd en verslagen gaf hij toe dat het feit dat hij het alcoholgen van onze vader heeft geërfd hem veel zwaarder valt dan ik ooit had beseft. Hij is doodsbang dat hij verandert in onze oude man. Een vader met een scherpe tong en nog scherpere handen.

Naast me tilt Austin zijn glas op, maar voordat hij drinkt, buigt hij zich over de reling en vloekt binnensmonds.

Ik probeer te zien wat hem zo kwaad maakt, maar behalve een paar knappe vrouwen valt me niets op.

“Wat is er?”

“Ik ga mijn zus verdomme vermoorden,” gromt hij, terwijl hij naar de uitsmijter wenkt om de meisjes door te laten.

Ik lach.

Ik heb genoeg weekenden bij de familie Merrick doorgebracht om te weten hoe het zit. Voordat Savannah met Mike trouwde, was ze weliswaar extravert, maar ze luisterde altijd naar haar broer. Claire daarentegen gooit alle voorzichtigheid overboord en drukt met plezier op iedere knop van Austin, gewoon om te zien hoe ver ze kan gaan.

Een seconde later stapt Claire de VIP-zone op en voel ik Austins pijn.

Claire was altijd al mooi, maar zoals ze vanavond gekleed is, loopt hier straks elke man te kwijlen.

“Ze doet het expres, hoor,” zeg ik tegen mijn vriend terwijl hij al op zijn zus afstevent. Claire flirt voortdurend met mijn broer, puur om Austin op de kast te jagen.

Ik wil Austin daar net aan herinneren, maar de woorden blijven steken zodra ik Claires vriendin zie.

Verdomme.

Die vrouw is een knock-out.

Lang bruin haar dat als een gordijn van krullen over haar schouders valt. Sprankelende groene ogen die zelfs vanaf de andere kant van de ruimte opvallen. En een lichaam dat mijn mond droog maakt — heupen waar ik mijn handen in wil zetten en een sierlijke hals waar ik mijn mond langs wil laten glijden.

Ik grijp Austins onderarm voordat hij verder loopt.

“Met wie is zij?”

“Mijn nicht.” Hij klinkt oprecht geïrriteerd, maar er zit ook een zweem van verrassing in zijn stem. Alsof hij haar hier vanavond niet had verwacht.

Ik in ieder geval niet.

“Dat is Indy?” vraag ik, terwijl ik me een compleet andere versie herinner van Indiana Merrick uit mijn tienerjaren.

Elke zomer kwam ze met haar ouders naar Boston en af en toe kruisten onze paden. Maar ze hield zich altijd een beetje op de achtergrond, alsof ze liever aan de zijlijn stond terwijl Claire straalde in het middelpunt van de aandacht. Indy zat meestal met haar neus in een boek, dronk zelden met ons mee en praatte voortdurend over een hockeyspeler met wie ze verkering had.

Ik draai mijn hoofd door de ruimte, wachtend tot een van de gasten naar voren stapt om haar te claimen.

Niemand doet een stap.

Niemand behalve Austin, die nu met nauwelijks verhulde woede richting zijn vrouwelijke familieleden marcheert.

Geamuseerd loop ik achter hem aan.

“Wat doen jullie hier in hemelsnaam?” sist hij tegen zijn zus en zijn nicht.

Claire rolt met haar ogen.

“We zijn hier om te stangen.”

Indy vertrekt haar gezicht en ik grinnik, waardoor haar aandacht naar mij gaat. Zodra haar blik de mijne ontmoet, voelt het alsof iemand me een mokerslag heeft gegeven. Van dichtbij zijn haar groene ogen nog betoverender dan daarnet. Diep en stralend — het soort ogen waarin een man zich zonder aarzelen zou verdrinken. Ogen die het wel heel gemakkelijk maken om het verleden te vergeten en gewoon in het moment te leven, gevolgen of niet.

Ik knipper en verbreek de blik, terwijl ik mezelf in gedachten uitscheld. Indiana Merrick is de laatste vrouw met wie ik in bed zou moeten belanden. Nou ja, Savannah en Claire ook, maar die voelen sowieso meer als zussen voor me. En los daarvan: Indy is Austins nicht én de dochter van Jeremiah Merrick — NHL-legende, hockeygod en mijn jeugdidool. Geen enkele hockeyspeler met een beetje verstand in zijn kop zou iets vrijblijvends beginnen met Indy. En eerlijk is eerlijk: meer dan dat heb ik op dit moment toch niet te bieden.

Austin trekt Claire naar de zijkant van de ruimte, waardoor Indy en ik met z’n tweeën achterblijven.

“Hoi.” Ze glimlacht wat verlegen en steekt haar hand uit. “Ik weet niet of je me nog herinnert—”

“Goed je weer te zien, Little Indy,” onderbreek ik haar, terwijl ik haar met haar oude bijnaam aanspreek — eentje die ze als tiener verschrikkelijk vond. Met een grijns schud ik haar hand en knik richting de reling, zodat we niet midden in de ruimte blijven staan.

Ze loopt met me mee. Wanneer we bij de balustrade staan, met uitzicht op de dansvloer, gebaar ik naar de serveerster.

“Wat drink je?”

“Eh… een vodka soda met citroen, alsjeblieft,” bestelt Indy.

Ik bekijk haar aandachtig. Ze friemelt aan het bandje van haar tas en laat haar blik door de ruimte gaan, op zoek naar haar neven en nichten. Een beetje onzeker.

“Hoe lang blijf je in Boston?” vraag ik, in de hoop haar op haar gemak te stellen.

Haar gezicht draait weer naar me toe, zichtbaar verrast.

“O, ik woon hier nu. Ik ben ongeveer zes maanden geleden verhuisd.”

“Echt?” Nu ben ík verrast. Ik vraag me af waarom Austin dat nooit heeft genoemd. Aan de andere kant — misschien heeft hij het wel gedaan. Sinds het einde van vorig seizoen voelt mijn leven als een achtbaan. “Ben je voor werk verhuisd?”

Er glijdt een opgeluchte uitdrukking over haar gezicht en ze knikt.

“Ja. En bedankt dat je dat aanneemt. Iedereen denkt altijd meteen dat ik voor een man ben verhuisd.”

Ik lach zacht, gecharmeerd door haar openheid. Zo eerlijk.

“Wat doe je dan?”

“Ik ben professor.”

“Serieus?”

Ze schuift een lok haar achter haar oor.

“Ja. Dit schooljaar ben ik begonnen. Ik geef colleges politieke wetenschappen aan Brighton.”

“Wauw,” zeg ik oprecht onder de indruk. Ik herinner me dat Indy altijd slimmer was dan de rest van ons, maar ik had geen idee dat ze docent wilde worden. “Je hebt je PhD dus al gehaald?”

Ze bloost en laat haar blik even zakken, alsof mijn opmerking haar in verlegenheid brengt. Eerlijk en bescheiden.

“Dat is echt indrukwekkend.” En dan, in de hoop haar aan het lachen te maken: “Heeft een van je studenten je al versierd?”

Ik grijns wanneer haar lach de lucht vult. Haar ogen komen weer omhoog en brengen me opnieuw van mijn stuk.

“Nee.” Ze schudt haar hoofd. “De meesten zijn achttien of negentien. Ze zijn nog druk bezig met voor het eerst hun eigen was doen en proberen mijn naam te onthouden. Versieren staat nog niet echt op hun lijst.” Ze trekt haar neus op. “Maar laten we het niet over werk hebben. Ik weet dat het een beetje saai is om er zo enthousiast over te doen, maar op dit moment draait mijn leven er wel zo’n beetje om.”

“Geen man die al je tijd opeist?” vraag ik. Het kan me weinig schelen dat het nogal direct klinkt. Hoe kan een vrouw die eruitziet als Indy — met haar hersens, haar energie en haar ambitie — single zijn?

Ze bijt op haar onderlip.

“Niemand die de moeite waard is om te noemen.”

Haar stem klinkt speels en mijn grijns wordt breder.

De serveerster verschijnt weer. Ik pak Indy’s drankje van haar dienblad en geef het aan haar. Wanneer ze het glas aanneemt, raken onze vingers elkaar even. Een vonk van warmte schiet langs mijn arm omhoog.

Ik hef mijn glas haar kant op.

“Op je nieuwe baan. Gefeliciteerd, professor.”

Ze kantelt haar hoofd licht, haar ogen twinkelend van amusement. Terwijl onze glazen zacht tegen elkaar tikken, brengt Indy haar cocktail naar haar lippen.

Ik moet moeite doen om geen geluid te maken bij het aanzicht. Haar mond is vol en verleidelijk, haar ogen glanzen, en alles aan haar roept: onbereikbaar.

Na maanden met makkelijke, beschikbare vrouwen voelt Indy als iets heel anders. Zonder dat ze het zelf doorheeft, trekt ze me aan.

Zij is de eerste vrouw sinds Courtney die iets in mijn borst losmaakt. Een verlangen. Niet alleen om haar vanavond uit haar jurk te helpen, maar om haar echt te leren kennen.

Die gedachte is bedwelmend. En gevaarlijk.

Toch kan ik de opwinding die door mijn lijf jaagt niet tegenhouden — een vuur dat mijn vingers bijna laat uitstrekken, alsof ik haar huid wil aanraken, wil voelen hoe zacht die is.

De Indiana Merrick die ik me herinner was voorzichtig. En een beetje wereldvreemd.

Deze versie is net zo lief.

Maar ook verdomd verleidelijk.

Een recept voor problemen.