De Pionier

Hoofdstuk 2: Vivi

“Met mij.”
Declan Yaeger stapt van achter een zuil tevoorschijn, midden in de kerk, alsof hij rechtstreeks uit mijn verleden is losgekomen.

Mijn adem stokt en een allesoverheersend gevoel van déjà vu slaat me uit het lood, waardoor ik achteruit wankel. Even zie ik hem zoals ik hem me herinner. Als de middelbare-schoolhockeyer op de drempel van volwassenheid. De jongen die me ophaalde voor mijn eindexamenbal, lopend tussen de zuilen voor opa’s huis, een corsage in zijn hand. Mijn vingertoppen drukken tegen mijn lippen en een lelijk geluid ontsnapt me—half lach, half snik.

Henry’s greep verstevigt zich om me heen en houdt me overeind. Declans gezicht vertrekt en een tel later staat hij naast me. De wereld draait zo hard dat ik me afvraag of alles niet in duizend stukjes uiteen zal spatten, als een caleidoscoop. Niets klopt meer. Helemaal niets.

Henry, mijn verloofde, mijn oudste en trouwste vriend, kan niet met me trouwen zonder zichzelf te verloochenen. Ik had het hem nooit mogen vragen, en hier, op dit moment, stort de schuld dat ik hem in deze positie heb gebracht met volle kracht op me neer.

Zijn eerlijkheid beschamt me. Die zomer dat Declan vertrok en mijn leven voorgoed veranderde, zei Henry: “Ik ben er altijd voor je, Viv. Wat je ook nodig hebt. Ik sta achter je.”

Hij bedoelde vast geen huwelijk. En toch was ik wanhopig genoeg om zijn aanbod aan te nemen toen… ik beter had moeten weten.

Ik laat Henry los. In plaats daarvan glijdt mijn hand naar mijn keel en blijft daar liggen, terwijl mijn hart sneller slaat dan de vleugels van een kolibrie. Het bloed trekt weg uit mijn gezicht en een schaamte die ik nooit eerder heb gekend, holt me van binnen uit. Ik was bijna het leven van mijn beste vriend aan het ruïneren voor… mijn carrière.

Maar het is niet alleen mijn carrière. Het is opa’s nalatenschap, de droom van mijn grootmoeder, al het goede dat zij hebben achtergelaten toen ze deze wereld verlieten. En dat vertrouwen—tenminste de helft ervan—legden ze bij mij neer.

De woorden uit opa’s testament blijven aan de rand van mijn gedachten kleven. De schok ervan is nog niet weggeëbd. Toen meneer Rhett de huwelijksclausule voorlas, hapten tante Marge, Alfred en ik tegelijk naar adem. En nu, vijf dagen later, sta ik in een kerk om te proberen te trouwen. Als mijn situatie niet zo uitzichtloos was, zou ik lachen om de absurditeit ervan.

Alsof dat nog niet genoeg is, voel ik me verschrikkelijk omdat ik Henry bijna in een liefdeloos huwelijk heb meegesleurd, terwijl hij nog een kans heeft op iets echts. Op wat ik ooit met Declan had.

Declan.
Ik draai mijn hoofd en hij komt dichterbij, tot hij recht voor me staat. Zijn aftershave spoelt over me heen als een herinnering en, o God, wat heb ik hem gemist. Zijn nabijheid roept duizend gevoelens op die ik allang begraven dacht te hebben. Ik ril en Declans hand komt op mijn heup terecht—het gewicht ervan tegelijk opwindend en waarschuwend.

Ik zou in de war moeten zijn. Of gekwetst. Of iets anders dan opgelucht. Maar toch…

“Wat doe jij hier?” fluister ik.

“Vivi.”
De manier waarop mijn naam over zijn lippen glijdt, doet mijn ogen volschieten.

“Waarom nu? Waarom vandaag?” vraag ik. Jarenlang niets, en nu staat hij hier, met een huwelijksaanbod. Op mijn trouwdag.

Declans grijze ogen—vertrouwd en tegelijk vreemd—boren zich in de mijne. De verwarring zwelt aan en dreigt me mee te sleuren, als drijfzand. Hoe weet hij dat ik vandaag zou trouwen? En waarom kan het hem iets schelen?

“Wat doe jij hier, man?” herhaalt Henry mijn vraag.

“Wat denk je wel niet door met haar te trouwen als je er niet volledig voor gaat?” kaatst Declan terug, scherp en fel. Zijn stem is nu onmiskenbaar die van een volwassen man—schor, ruw en… boos.

Het doet me goed dat hij boos is om mij. Dat moet betekenen dat een deel van hem nog om me geeft, toch? Ook al gingen we jaren geleden uit elkaar, die zomer staat nog altijd in mijn geheugen gegrift. Hoe makkelijk Declan naar Ierland vertrok, vrouwen charmeerde in pubs door heel Dublin en nooit meer achterom keek, deed pijn terwijl ik alleen achterbleef met de gevolgen van onze keuzes.

Toch kan ik het vreemde gevoel van troost niet ontkennen nu hij hier staat. Net toen alles uit de hand begon te lopen, net toen ik op het punt stond een nieuw dieptepunt te bereiken door met mijn beste vriend te trouwen—een man die niet van me houdt—dook Declan op. Hij kwam voor mij opdagen. En dat besef voelt onverwacht geruststellend. Als balsem op een oude wond. Als zorg om mijn welzijn die er niet was toen ik al die jaren geleden ons kind verloor. Ook al weet hij dat nog steeds niet, ook al was mijn zwijgen toen oneerlijk tegenover hem, het bleef steken dat ik alles alleen moest verwerken terwijl hij Guinness achterover sloeg.

Maar nu is hij hier.

Ik slik en schud mijn hoofd om mijn gedachten te ordenen. Focus, Vivi. Op wat er nu speelt. Op deze belachelijke trouwdag. Ik zet een stap naar voren en struikel over mijn jurk. Declan slaat een arm om mijn middel en vangt me op wanneer ik tegen de harde spieren van zijn borst bots. Zijn warmte trekt door mijn huid heen en herinnert me eraan dat ik dit moment niet alleen doormaak. Dat het misschien toch nog kan lukken.

Ik klem mijn handen om zijn schouders om overeind te blijven, pers mijn lippen op elkaar en voel hoe het duizelt terwijl het besef dat ik in zijn armen sta zich door mijn lichaam verspreidt.

Zelfs op hakken ben ik op ooghoogte met de basis van zijn keel—zongetint, glad, bewegend bij een bezorgde slik. Ik voel zijn blik op mijn kruin, vol zorgen en verwarring, en haat hoe sterk zijn aanwezigheid me nog altijd raakt. Maar alles aan Declan Yaeger heeft me altijd iets laten voelen. Te veel laten voelen. En dit moment is daarop geen uitzondering.

Ik sta op het punt om bij het altaar te worden achtergelaten en de man die mijn hart brak is mijn enige sprankje hoop. Toch is het precies dat kleine beetje mogelijkheid dat me op mijn plek houdt. Op dit moment, om opa’s nalatenschap en mijn eigen bestaansrecht te beschermen, zal ik trouwen met de man die elke relatie na hem heeft verpest door simpelweg te bestaan. Door de irritante meetlat te zijn waar geen enkele andere man ooit aan kon tippen.

Langzaam neem ik hem in me op en laat mijn blik vanaf zijn brede schouders omhoog glijden. De strakke lijn van zijn kaak, bedekt met een verrukkelijke stoppelbaard die ik hem nog nooit heb zien dragen. Tenminste, niet in het echt. Zijn mond is strak gesloten, een onrustige streep die ik herinner als een verleidelijke glimlach. Gesculpteerde jukbeenderen, grijze ogen die niet onderdoen voor een naderend onweer, en zachte krullen die vroeger het mikpunt van spot waren maar nu zijn krachtige trekken verzachten. Zijn haar is bruin met een roodachtige gloed die verraadt waar zijn Ierse roots liggen. God, hij is mooi. Sexy.

En totaal onwaardig aan mijn dwaze gedachten. Ik ben geen zestien meer en hopeloos verliefd. Ik ben een volwassen vrouw die probeert te waken over de erfenis die mijn grootouders hebben achtergelaten.

Ik sluit mijn ogen om mezelf te herpakken. Wanneer ik ze weer open, is Declans frons iets verzacht. Zijn handen rusten nu allebei op mijn heupen en mijn vingers hebben zich vastgedraaid in de stof van zijn overhemd.

“Zit je in de problemen, Vivi?” Declans wenkbrauwen trekken samen en er verschijnt een lijn tussen.

Het overvalt me: zeven jaar zijn verstreken sinds ik hem voor het laatst zag en toch… zijn aanraking voelt nog steeds volkomen vertrouwd.

“Viv, kijk me aan,” zegt Henry streng.

Ik draai mijn hoofd en kijk mijn beste vriend aan.

“Je overweegt dit toch niet serieus,” snuift Henry wanneer hij mijn blik correct leest. Want ja, ik overweeg het serieus. Op een vreemde manier klopt het om met Declan te trouwen. We delen een verleden, wederzijds respect. Goed, het is niet mooi geëindigd, maar vóór we geliefden waren, waren we elkaars beste vrienden. Ik weet dat ik hem kan vertrouwen. Ik weet dat hij me nooit pijn zal doen of mijn werk, de stichting, tegen me zal gebruiken.

En misschien wel het belangrijkste: ik weet dat er geen toekomst voor ons is. Net zoals ik wist dat die er ook niet was voor Henry en mij. Dit huwelijk is slechts een afspraak op papier en geeft me de ruimte om al mijn aandacht en toewijding in de stichting te stoppen.

Ik bied mijn hart niet aan. Met alles wat er tussen ons is gebeurd, met het verlies van een baby, is de kans nul dat ik iets doms doe zoals opnieuw verliefd op hem worden. Maar waarom biedt hij aan om met me te trouwen?

“Waarom zou je me ten huwelijk vragen?” vraag ik. “Je kent me niet eens meer. Die zomer, toen ik—”

Henry valt me in de rede. “Waarom kom je nu ineens opdagen? Waar ben je in godsnaam geweest de afgelopen zeven jaar?”

De sfeer in de kerk slaat om; het is alsof de muren zich langzaam naar binnen bewegen. Opeens voelt het alsof ik balanceer op een koord, terwijl mijn armen in twee richtingen worden getrokken. Vooruit, naar de toekomst. En achteruit, vastgezogen in het verleden.

Declan verplaatst zich en lijkt drie centimeter te groeien terwijl zijn woede aanzwelt. Iets onleesbaars laait op vanuit de diepte van zijn ogen. Hij zet zijn voeten wijder neer en slaat zijn armen over elkaar. Zodra zijn aanraking verdwijnt, trekt de kou door mijn lichaam en flakkert er een scherp bewustzijn—een verlangen—op diep in mijn buik.

Deze kant van Declan heb ik nog nooit gezien en het fascineert me. Hij is niet langer de jongen aan wie ik al mijn eerste keren gaf. Nee, hij is een man. En het maakt me verdrietig dat ik die overgang heb gemist.

“Ik ben jou niets verschuldigd,” snauwt Declan voordat zijn blik weer de mijne zoekt. “Maar jou ben ik verdomd veel meer schuldig dan wat je hebt gekregen.” Zijn ogen branden, bijna zwart, terwijl hij me aankijkt.

Het klinkt bijna als een verontschuldiging en de intensiteit van zijn uitdrukking laat een golf aan emoties los. Ik open mijn mond, maar hij kapt me af.

“Wat ben je aan het doen, Vivi?”

Ik frons.

“Ik weet misschien niet wat je favoriete cocktail is of wie je las op de universiteit—”

“Ze is niet naar de universiteit gegaan,” onderbreekt Henry.

Verrassing flitst door Declans ogen, maar zijn hand zoekt de mijne en knijpt erin. “Maar ik ken jou. Er is geen schijn van kans dat jij voor iets minder dan liefde zou trouwen als je niet in de problemen zat. Vertel het me.”

Vertel het me. Nog een bevel. Als een andere man het had gezegd, zelfs Henry, waren mijn stekels overeind gegaan. Maar bij Declan gaan mijn lippen open en rolt de waarheid vanzelf naar buiten.

“Opa is overleden. Vorige week.”

“Ik weet het, lieverd. En het spijt me zo verschrikkelijk.” Declans gezicht verzacht en medeleven trekt door zijn ogen.

“Ik werk al voor zijn stichting sinds ik van de middelbare school kwam. De afgelopen jaren heb ik een leidinggevende rol gekregen. We doen veel goeds. Belangrijk werk, dat mensen helpt—vrouwen en kinderen—door het hele land.”

Trots flakkert op in Declans ogen en ik merk dat ik dat graag zie. De stichting is jarenlang mijn enige prioriteit geweest, het houvast dat me vooruit liet blijven gaan, en het doet me goed dat hij daar trots op is. Zeker omdat ik zelf zó ongelooflijk trots op hem ben. Ook al zijn we niet mooi uit elkaar gegaan, ook al hebben we elkaar teleurgesteld en beloften gebroken—ik ben hem altijd blijven toejuichen.

“Bij het voorlezen van opa’s testament werd mijn neef Alfred benoemd tot grootaandeelhouder en CEO van het houtbedrijf. En ik dacht dat ik de stichting zou gaan leiden…” Mijn stem sterft weg en warmte kruipt over mijn wangen. Ik wil niet ondankbaar klinken voor alles wat opa me heeft nagelaten, zeker niet nadat hij me opvoedde toen mama overleed en papa werd uitgezonden, maar… “er zit een huwelijksclausule aan vast.”

“Hè?” Declan kijkt net zo verbijsterd als ik me voelde tijdens het voorlezen.

“Als ik vóór mijn vijfentwintigste trouw,” begin ik.

“Dat is over drie dagen,” merkt Declan scherp op.

Ik knik. “Dan krijg ik de leiding over de Harrison stichting. Ik beheer de programma’s en de fondsen, bepaal wie er in het bestuur komt, neem alle grote beslissingen.”

“Alles,” vult Henry aan, en Declans ogen worden groot.

“Als ik niet trouw, worden Alfred en ik gelijkwaardige partners. Samen verantwoordelijk voor de toekomst van de stichting. En het gaat me niet om een titel of status,” zeg ik haastig.

“Nooit bij jou,” beaamt Declan zonder aarzeling.

“Het probleem is dat Alfred een totaal andere visie heeft. Hij is sterk winstgericht, en dat snap ik in het bedrijfsleven. Maar de stichting is geen houtbedrijf. In de kern draait het om filantropie. We nemen geen beslissingen om winst te maken, maar om echt verschil te maken. Om verandering te brengen. Om mensen opties en middelen te geven. Met een gedeelde leiding zullen Alfred en ik het nooit eens worden. Ik ben bang dat de vooruitgang die we hebben geboekt stilvalt. Dat al het werk dat ik heb gedaan niet het effect krijgt waarop ik hoopte.”

Declan bestudeert me een tijdlang, zijn blik peilend. Dan draait hij zich abrupt naar Henry. “En jij zou met haar trouwen om… wat? De nalatenschap van de stichting veilig te stellen?”

Henry grijnst. “Onder andere.”

Declan fronst en schudt zijn hoofd. “Vivi, jouw hart is veel te groot.” Zijn stem is schor, doordrenkt van een genegenheid die ik niet had verwacht. “Ik ken de details van meneer Harrisons testament niet, en ik weet niet waarom hij een huwelijksvoorwaarde heeft opgenomen. Hij zal zijn redenen hebben gehad. Maar als jij vandaag met iemand trouwt, dan ben ik het.”

“Waarom?” fluister ik, wanhopig op zoek naar de drijfveer achter zijn aanbod. Een klein zaadje hoop schiet wortel en ik probeer het meteen weer te onderdrukken.

Spijt flitst door zijn irissen en kleurt ze donker, bijna antraciet. Zijn neusvleugels trillen en hij haalt een hand door zijn krullen, zoals hij altijd doet wanneer hij onrustig is. Twijfelt. “Ik heb meneer Harrison beloofd dat ik…” Hij valt stil. “Nou ja. Ik ben het hem verschuldigd en—”

Ik doe een stap achteruit. Zijn woorden bevallen me niet. De hoop verschrompelt. Dom. Zo ontzettend dom.

Declans hand schiet vooruit en sluit zich om mijn pols, waardoor ik abrupt stilsta. “Ik ben het jou ook verschuldigd. Ik heb beloofd op je te letten, en daarin heb ik gefaald. Laat me het goedmaken. Voor jou. Voor je familie, Vivi. Trouw niet met Henry, en ook niet met een andere man, Genevieve. Trouw met mij.”

Zijn stem breekt bij het uitspreken van mijn volledige naam en een pijn waarvan ik dacht dat ik die niet meer kon voelen, scheurt door mijn borst. Liefdesverdriet.

Ik dacht dat hij hier was omdat hij om me gaf. Omdat een deel van hem me nog steeds… wil. Zoals ik hem altijd wil. Maar hij is hier vanwege een belofte aan opa.

Mijn lichaam verstijft onder zijn aanraking. Wanneer heeft hij die belofte gedaan? Toen we nog op de middelbare school zaten? Of recenter? Ik weet dat ze altijd contact zijn blijven houden. Is dit wat opa met die huwelijksclausule hoopte te bereiken?

Nog voor ik het kan vragen, vernauwen Declans ogen zich en wordt zijn blik fel, onverzettelijk. “Ik heb niet voor je gevochten zoals ik dat jaren geleden had moeten doen. We hebben gezworen altijd in elkaars leven te blijven en… Vivi, ik ben tijdens een wedstrijd weggelopen en meteen hierheen gereden omdat ik met eigen ogen wilde zien of dit echt was.” Hij wijst naar Henry zonder zijn blik van mij af te wenden. “En dat is het niet. Maar wat wij ooit hadden… Jezus. Laat me helpen, Vivi. Alsjeblieft.”

Mijn ogen branden terwijl ik vecht om de tranen die zich ophopen achter mijn neus, in mijn keel, tegen te houden. Ik kan niet knipperen. Ik kan niet wegkijken. En ik kan zijn woorden niet tegenspreken, want wat wij ooit hadden… was alles.

“Trouw met me, Vivi.”

Warmte ontvouwt zich in mijn borst, zijn woorden werken bijna hypnotiserend. Er ligt een verontschuldiging in verborgen die ik niet helemaal begrijp, maar die ik toch wil aannemen. Die zomer duwde ik Declan van me af omdat ik pijn had. Omdat ik, ook al waren we uit elkaar, een paar dagen nadat hij naar Dublin vloog ontdekte dat ik zwanger was van zijn kind. En vervolgens moest toezien hoe foto’s van hem—drinkend, feestend, met zijn armen om meisjes die niet ik waren—over sociale media verschenen. Mijn hart brak. Al het goede, alle gevoelens van vriendschap waarvan ik mezelf had wijsgemaakt dat ik ze kon vasthouden, vervlogen. En toen ik de baby verloor… toen verloor ik ook een deel van mezelf.

Ik klampte me vast aan mijn pijn, aan de oneerlijkheid van alles. Liet die bitterheid mijn keuzes sturen, hield me afzijdig van Declans telefoontjes en weigerde hem te zien toen hij, vlak voor zijn vertrek naar de universiteit, nog even in Nashville was.

Dat Declan hier nu staat en dit van me vraagt, me dit vreemde gevoel van afronding aanbiedt, maakt me licht in het hoofd. Het is fout, pijnlijk en… op een verontrustende manier opwindend.

Mijn maag maakt een salto, maar mijn gezicht blijft strak. Ik wil niet laten merken hoeveel zijn woorden met me doen. Hoeveel híj met me doet.

“Genevieve, weet je het zeker?” vraagt Henry.

Mijn blik blijft op Declan rusten. Zijn duim glijdt langs mijn jukbeen en ik raak gevangen in de intensiteit van zijn ogen. Grijze onweerswolken in een felle zomerstorm. “Weet het zeker, Vivi,” mompelt hij.

Waarom gaat mijn hart hier sneller van kloppen? Ik weet uit eigen ervaring hoe makkelijk de mooie woorden van Declan Yaeger hun glans verliezen.

Het zal altijd jij en ik zijn, Vivi. Ik kom altijd naar je terug.

Behalve dat hij dat niet deed. En nu staat hij hier om de verkeerde verdomde reden.

Ik schud die herinnering van me af wanneer Henry zijn keel schraapt.

“Pastoor Ward,” roept Declan luid.

Pastoor Ward schuifelt de kerk weer binnen. Hij stond ongetwijfeld net buiten te luisteren.

“Ik ben thuisgekomen om met mijn Vivi te trouwen. Vandaag,” zegt Declan duidelijk. Het ontlokt me een hoorbare hap adem en Henry een tegen zijn zin onderdrukte, bewonderende grinnik. Maar Declan kijkt alleen mij aan, tot in mijn ziel, zoals geen enkele andere man dat ooit heeft gedaan, wanneer hij vraagt: “Wil je met me trouwen, Genevieve Rae?”

Zijn duim zakt, strijkt langs mijn kaak en blijft onder mijn kin liggen, waarmee hij mijn gezicht naar het zijne kantelt.

In zijn blik kan ik niets lezen behalve dat het te veel is. Te vol. Een kolkende mengeling van gevoelens die ik niet volledig begrijp.

“Vivi?” vraagt hij, met een kwetsbaarheid die door zijn stem heen sijpelt.

Declan is nu mijn beste optie. Als ik opa’s nalatenschap wil beschermen, als ik wil doorgaan met het doen van goed en betekenisvol werk, dan moet ik vandaag met hem trouwen.

Ik kijk naar Henry. Neem zijn geamuseerde, licht bezorgde blik in me op.

Ik laat een onvaste adem ontsnappen en neem mijn besluit.

Bij Declan is er tenminste een geschiedenis waarop ik kan bouwen. Ik weet dat hij mijn werk zal steunen. Ik weet dat hij niet verwacht dat ik om hem heen zal cirkelen. En ik weet—met alle bagage en pijn die tussen ons in staat—dat onze relatie nooit meer zal zijn dan dit. Niet meer dan een belofte aan opa en een erfenis die ik heb gezworen te beschermen.

Dus sluit ik mijn hand om het Sint-Genevieve-hangertje om mijn hals, open mijn mond en spreek het woord uit waarvan ik altijd dacht dat ik het ooit tegen Declan zou zeggen, maar nooit uit plichtsbesef.

“Ja.”

***

Een uur later zijn Declan en ik getrouwd, onder verbaasde tranen en luid gejuich van het hele dorp. De kerk is doordrongen van de geur van magnolia’s. Op de achtergrond speelt zacht een viool. De banken zitten vol, de deuren staan wijd open en het zonlicht stroomt naar binnen.

Het is een perfecte dag voor een bruiloft. En de mijne is prachtig. Een prachtige farce. Want ik trouw met een vreemde, een man die ik niet meer ken, ook al hield hij ooit mijn hart in zijn handen. Op dit moment is trouwen met Declan de beste manier om opa’s nalatenschap te beschermen, de missie van de stichting veilig te stellen en trouw te blijven aan mijn levensdoel. Dus neem ik Alfreds tegenzinnige gelukwensen in ontvangst, zet ik een dappere glimlach op en loop ik het gangpad af.

Mijn trouwjurk—een verfijnd ontwerp vol kralen, met laag over laag tule—valt als een beschermende mantel om me heen. Mijn something old, een klein medaillon dat van mama was, rust tegen mijn hart, pal naast Sint-Genevieve, als een talisman. Ik droeg het vandaag voor geluk, maar op dit moment voelt het als veel meer dan dat.

Het is alsof mama over me waakt, ziet hoe ik trouw met de man die ooit mijn hart regeerde, en me influistert dat alles goed zal komen. Voor een fractie van tijd—een hartslag, een knippering—verlies ik me in Declans ogen, vloeit mijn toekomst samen met de zijne en staat de wereld stil.

Als mama één moment van mijn leven had moeten meemaken, dan ben ik blij dat het dit is.

“U mag de bruid kussen,” kondigt pastoor Ward aan, nadat Declan en ik de ringen hebben uitgewisseld die mevrouw Cleary, na het nieuws te hebben gehoord, naar de kerk heeft gebracht.

Declans handen vinden mijn middel en ik zuig een ademteug naar binnen. De rijen mensen staren naar ons, rekken zich uit om een glimp op te vangen van onze verbintenis—gebouwd op oud zeer en toekomstige hoop—en het maakt me licht in het hoofd.

De hoek van Declans mond krult omhoog. Zijn ogen gloeien, niet langer verward, maar vol verlangen dat ik tot in mijn botten voel. Zijn lippen gaan iets uiteen, mijn kin kantelt omhoog en zo langzaam dat ik mijn hart hoor bonzen, bewegen we naar elkaar toe. We leunen in, aangetrokken door die onzichtbare kracht die altijd al tussen ons heeft bestaan.

“Vivi,” ademt hij, zijn woorden strijken langs mijn lippen. Dan raakt zijn mond de mijne en word ik teruggeslingerd naar het verleden.

Declans lippen zijn zacht, in tegenspraak met de zoekende blikken die hij me sinds onze ontmoeting in de kerk toewerpt. Maar daar wil ik nu niet aan denken. Nu wil ik dit moment koesteren, want het zal niet nog eens gebeuren.

Ik kus Declan om ons huwelijk te bezegelen, hier, voor het hele dorp. Maar daarna zullen zijn lippen de mijne niet meer strelen. Zijn kus is te gevaarlijk, te krachtig. Ze kan me laten geloven in dingen waarvan ik weet dat ze niet waar zijn. In liefde en toekomsten. In witte huizen op heuvels en babygegiegel. In alle plannen die we ooit maakten toen we jong waren, verliefd en zo aandoenlijk naïef.

Maar voor dit ene moment…

Ik sluit mijn ogen, open mijn mond en kus Declan Yaeger zoals ik dat deed toen ik twaalf was. Met hoop, met hart en met warmte.

Ik trek als eerste terug en zie de verwarring in zijn blik, de frons die over zijn gezicht trekt. Ik sluit mijn hand om de zijne, draai me naar onze gasten en hef onze handen in de lucht, genietend van het geluk dat losbarst en de kerk vult met een warme gloed die ik wou dat echt was. Echt genoeg om in te leven.

Henry legt een hand op zijn hart en knikt me toe.

Alfred rolt met zijn ogen, maar ik negeer hem.

In plaats daarvan hef ik mijn gezicht naar de hemel en dank opa voor de nalatenschap die hij me heeft nagelaten—een die het waard is om na te jagen. Wat het ook kost.