Hoofdstuk 2: Ale

Ze weet niet wie ik ben.

Tijdens onze wandeling van de bar naar het drukke restaurant achter me heb ik haar gezicht bestudeerd, haar lichaamstaal geobserveerd en subtiel geprobeerd wat informatie te ontfutselen. Maar nee — Marlowe heeft echt geen idee.

Aangezien we in mijn eigen stad zijn, waar mijn naam meestal al rondzingt vóór ik arriveer, voelt dat verfrissend. Opwindend zelfs. En het zorgt ervoor dat ik me niet helemaal als mezelf gedraag.

Natuurlijk help ik wel vaker een vrouw uit de brand. Haar drankje betalen, dat is gewoon fatsoenlijk.
Maar mijn vrienden laten zitten om terug te gaan naar een bar die ik net verlaten heb? Checken of ze haar tas niet vergeten is? Haar verdomme meenemen uit eten om te horen hoe rot haar dag was?

Dat is niets voor mij. En toch, bij Marlowe is er iets dat mijn nieuwsgierigheid prikkelt.

' We zijn er,’ zeg ik, terwijl ik naar de ingang wijs. ’Heb je al tapas geprobeerd?'

Ze schudt haar hoofd, haalt haar telefoon van haar oor en fronst. 'Nee, ik ben vandaag pas aangekomen.’ Haar blik zoekt de mijne. ’Ik krijg de bank niet te pakken. Alleen maar automatische berichten.'

Er bekruipt me een steek van schuld. Had ik haar maar iets te eten laten bestellen aan de bar. Ze moet uitgehongerd zijn. Zacht neem ik haar telefoon over, beëindig het gesprek en geef het toestel terug. 'Kom, je moet wat eten. We regelen het straks wel.'

Ik leg mijn hand even in haar rug om haar richting de ingang te leiden.

Wanneer ze terugdrukt tegen mijn vingertoppen — niet flirterig, maar alsof ze snakt naar menselijk contact — voel ik hoe verrassing zich mengt met schuld.

Dit meisje gaat ergens doorheen. En na de zomer die ik had, gepasseerd worden voor de aanvoerdersband bij League Valencia, mijn nieuwe Lamborghini naar de filistijnen geholpen door een jaloerse date, en Papá die me sindsdien nauwelijks aankijkt, zou ik beter moeten weten dan me te bemoeien met vrouwen met bagage.

Toch intrigeert Marlowe me. Tot in mijn botten. En ik weet niet waarom.

Waarom draagt ze designerkleren maar kan ze een Margarita niet betalen? Waarom beweegt ze zich met zoveel elegantie en lijkt het toch alsof ze elk moment in tranen kan uitbarsten? Waarom herkent ze me niet?
En, het allerbelangrijkste: waarom negeer ik elk greintje gezond verstand door tijd met haar door te brengen? Door haar mee te nemen naar een van de populairste restaurants in een van de hipste buurten van Valencia, terwijl ik me eigenlijk gedeisd zou moeten houden?

Binnen bruist het van het leven. Elk tafeltje bezet, overal mensen die praten, lachen, drinken. Families, vrienden, stelletjes.

Ik stap naar de balie van de gastvrouw. Ik weet dat alles vol zit, maar ook dat ze achterin twee tafels vrijhouden voor vaste VIP’s. Ik hoef mijn naam niet eens te noemen; haar ogen worden groot van herkenning. Ze glimlacht, pakt twee menukaarten en loopt voor ons uit.

Ik trek zacht aan Marlowe’s arm. 'Deze kant op. '

‘Wow,’ fluistert ze terwijl ik haar stoel naar achter schuif bij het knusse tafeltje in de hoek. 'Het is druk hier. '

'Altijd.'

'En laat ook,’ zegt ze, terwijl ze op haar horloge tikt. ’Het is tien uur. Weet je zeker dat de keuken nog open is?'

Ik grinnik, geamuseerd. 'Marlowe, het diner begint hier nu pas. De nacht is nog jong. Zeg me wat je lekker vindt.’ Ik tik met mijn vinger op de menukaart.

Ze kijkt me aan, een frons tussen haar wenkbrauwen. 'Ik… ik weet het niet. Ik heb nog nooit Spaans gegeten.'

‘Oké,' zeg ik langzaam, 'dan bestellen we van alles een beetje, zodat je kunt proeven.'

Ik laat mijn blik over de kaart glijden. In gedachten vink ik de klassiekers af: patatas bravas, Ibérico-ham, manchego, kroketjes, tortilla.

Marlowe kijkt rond in het restaurant, neemt alles in zich op — de energie, de geur, de eenvoud. Even pauzeer ik, genietend van mijn stad, mijn thuis, door haar ogen. Als ik eerlijk ben, is dat een van de redenen waarom ik haar hiernaartoe heb gebracht. Ook al is het vragen om problemen.

Mijn telefoon trilt in mijn zak. Ik weet dat ik nu al getagd word in posts. Vanavond zullen de paparazzi vast buiten mijn appartement wachten, camera’s in de aanslag.

Maar op dit moment zit ik hier met een Amerikaanse vrouw die geen flauw idee heeft wie ik ben. En dat voelt verdomd goed.
Even vrij. Even mezelf.

Geen feesten. Geen vrouwen.
Tot vanavond. Tot haar.

Ik kan Marlowe niet peilen. Geen idee waarom ze met me is meegegaan. Maar ik vind het prettig dat ze zich niet uitslooft of hysterisch fangirlt. Ze observeert, vraagt, luistert.

Oprecht. Een vrouw die niet uit mijn wereld komt.

Veilig. Iemand die geen mediaschandaal zal veroorzaken, tegen de tijd dat ze mijn naam en beroep kent, zit ze alweer in Rhode Island, duizenden kilometers bij me vandaan.

En bloedmooi. Met haar halflange, lichtbruine haar, grote blauwe ogen en nauwelijks make-up is Marlowe verbluffend. Ze lijkt in niets op de vrouwen die ik normaal meeneem.

Die vrouwen zijn net influencers: vol make-up, uitdagend gekleed en uit op een goede avond in een van Europa’s topclubs. Altijd hongerig naar opscheprechten, dat ze met mij naar bed zijn geweest, na een wedstrijd in welke stad dan ook.

Maar Marlowe… zij oogt fris, zacht, bijna verlegen. Haar zomerjurkje is speels en zwierig. Haar blik tegelijk open en op haar hoede.

Ze is anders.

En na de zelfopgelegde quarantaine die mijn zomer was, wil ik haar op een manier die ik al lang niet meer heb gevoeld. Met een roekeloze drang en een hunkering die verontrustend zou zijn als ik niet zo vastbesloten was te krijgen wat ik wil.

Gewoon één nacht met deze raadselachtige vrouw. Eén glimlach om de pijn uit haar ogen te wissen. Eén kans om Ale te zijn, een gewone vent op stap met een Amerikaanse vrouw, in plaats van Alejandro García, centrumspits van League Valencia en de minder getalenteerde zoon van Rubén García.

Ik geef de bestelling door aan de ober: een reeks tapas, een fles water en een kan Agua de Valencia. Dan vouw ik mijn vingers samen en leun naar voren.

Marlowe’s ogen worden groot. ’Dat klonk als heel veel eten.'

‘Je moet alles proberen nu je de kans hebt.’ Ik trek een scheve grijns. ‘Waarom heb je zo’n ellendige tijd in Spanje?'

Marlowe zucht diep. 'Ik ben hierheen gevlogen om mijn vriend te verrassen. Ex-vriend. Eerlijk gezegd is het Gladys’ schuld dat ik ben gekomen. Ik geef de hele Sewing Circle de schuld,’ mompelt ze terwijl ze een lok haar achter haar oor schuift.

'Je… je sewing- wat?'

'Je weet wel, een clubje vrouwen dat samenkomt om te naaien of te breien…’ Ze stokt, die kleine frons weer tussen haar wenkbrauwen.'Eigenlijk zouden we het een breiclub moeten noemen nu Judith helemaal is overgestapt op Portugees breien.’

‘Portugees breien?’ herhaal ik, niet helemaal bij haar verhaal, maar vertederd door hoe haar gezicht samentrekt als ze nadenkt. Ik zou eindeloos kunnen toekijken hoe emoties over haar trekken, hoe ze me een inkijkje in haar hoofd geeft. In haar ziel.

Ze is niet berekenend of sluw zoals de meeste vrouwen die ik date. Die beginnen een avond met een einddoel en laten elke beweging leiden door een bijbedoeling.

Niet Marlowe. Nee, zij is niets zoals ik gewend ben.

Ze haalt haar schouders op. ‘We komen samen om te naaien of te breien en te praten. Ik zie ze één keer per week.’

‘Je vriendinnen?’

‘Ja. Gladys, Dorothy en Judith.’ Marlowe maakt een achteloos gebaar naar mij. ‘Ze gaan dit geweldig vinden. Ik zal het weken, misschien zelfs maanden, navertellen.’

Mijn hartslag versnelt en ik vernauw mijn ogen. Misschien wéét ze het wel. Misschien wacht ze gewoon op het juiste moment om—

‘Ze waarschuwen me al jaren voor Gerard’s rode vlaggen. Ze willen dat ik meer onder de mensen kom, plezier maak.’ Marlowe schudt haar hoofd en ik buig iets naar voren. ‘Ze zullen het leuk vinden dat ik tapas heb geprobeerd.’

‘Vast ook dat je hun advies opvolgt.’

‘Absoluut!’ Marlowe lacht. ‘Het zijn een stel moederkloeken, allemaal in de tachtig.’

‘In de tachtig?’ vraag ik om zeker te zijn dat ik het goed gehoord heb.

Ze knikt. ‘Maar laat je niet misleiden door hun leeftijd; het is een levendig clubje.’

Ik grinnik, geamuseerd, gecharmeerd en… ontspannen. Op mijn gemak, een gevoel dat ik bijna vergeten was. 'Klinkt alsof mijn abuela er zo bij zou passen. Ze is de energiekste vrouw die ik ken. Ze bakt voortdurend, gaat naar Zumba, Facetimet mijn zus in Amerika.’

Marlowe spitst haar oren. ‘Je zus woont in de VS?’

Ik adem diep in. Vertel ik niet te veel? Maar haar blik stelt me gerust: ze heeft geen idee wie mijn familie is.'Allebei,'geef ik toe.'Carla woont in Chicago en Valentina in Tennessee. '

‘En jij bent hier.’

‘Ja, de rest van mijn familie woont in Spanje.’

‘Kom je vaak in de VS?’

‘Een paar keer per jaar.’ Het wordt vaker nu Valentina getrouwd is met een professionele American-footballquarterback, Avery Callaway, en geen plannen heeft om terug te keren naar Valencia.

Die informatie lijkt Marlowe gerust te stellen; ze leunt achterover in haar stoel. Onze ober verschijnt met de kan en schenkt twee glazen Agua de Valencia in.

‘Dit is een traditionele cocktail,’ leg ik uit terwijl ik mijn glas optil.

Marlowe’s ogen lichten op als ze het hare voorzichtig optilt en het even naar me toe kantelt.

‘Hij wordt gemaakt van de Valenciaanse sinaasappel—daar staan we om bekend.’

‘Dorothy heeft me gevraagd mijn koffer vol te stoppen met sinaasappels,’ grapt ze. ‘Wat zit er nog meer in?'

Ik grinnik. ‘Cava, wodka en gin.’

Ze haalt hoorbaar adem en bijt op haar onderlip. 'Ik waarschuw je alvast'straks ben ik echt tipsy.’

Ik wijs naar de fles water. ‘Doe rustig aan, het is nog vroeg.’

Ze lacht en heft haar glas in mijn richting. ‘Wie had gedacht dat iemand in het damestoilet mijn dag zou opvrolijken?’

‘Nu kan ik tenminste zeggen dat ik écht Spaans heb gegeten en gedronken met een local uit Valencia, zelfs als mijn reis maar vierentwintig uur duurt.’

De woorden klinken oprecht. Ongeforceerd. Alsof ze gewend is haar diepste gedachten te delen met vreemden zonder bang te zijn voor de gevolgen. Zonder zich af te vragen hoe ze verdraaid of tegen haar gebruikt zullen worden.

Ik schraap mijn keel. 'Goed om te horen. Salud.’ Ik tik mijn glas tegen het hare en neem een slok.

‘Cheers,’ zegt ze zacht, terwijl ze hetzelfde doet. Ze likt haar lippen, knikt tevreden en grijnst naar me. ‘Dit is lekker. Dat had ik nodig na vandaag.’

‘Wat is er gebeurd?’ vraag ik, met net zoveel nieuwsgierigheid als abuela altijd heeft.

‘Ik ben naar Valencia gevlogen’

‘Op aandringen van Gladys,’ vul ik aan.

Marlowe lacht zacht. ‘Ja, op aandringen van Gladys, om Gerard te verrassen. Hij is hier voor zijn werk en maakt lange dagen. De afgelopen maanden waren... lastig tussen ons. Ik wilde hem verrassen, hem steunen.’ Haar ogen krijgen die dromerige glans van iemand die even verdwijnt in haar gedachten. Dan knippert ze, keert terug naar het nu en gaat rechter zitten. Haar wangen kleuren, maar haar ogen blijven droog wanneer ze toegeeft: ‘Hij lag in bed met een andere vrouw.'

‘Cabrón,’ snauw ik, het scheldwoord spuugt bijna vanzelf over mijn lippen. De woede schiet omhoog, en ik klem mijn handen om mijn dijen onder tafel om het niet te laten merken.

Wat een klootzak. Een man heeft een vrouw als Marlowe, en dat riskeert hij voor een onenightstand op zakenreis? Maar ik zou liegen als ik zou doen alsof ik niet erger had gezien. Er zitten getrouwde mannen in mijn team die precies hetzelfde doen.

‘Dat was nog niet eens het ergste,’ fluistert Marlowe en ze giet haar glas naar binnen. Ik schenk het weer vol, maar vul ook een glas water. Ik wil dat ze me álles vertelt wat die hijo de puta tegen haar zei, maar ik wil ook dat ze het zich morgen nog herinnert.

Ik trek een wenkbrauw op, een stille aanmoediging om verder te gaan.

Ze plukt aan de rand van haar linnen servet en mijn woede verandert in bezorgdheid.

Heeft hij haar iets aangedaan? ‘Heeft hij je aangeraakt?’ vraag ik, mijn stem bedrieglijk rustig.

Als profvoetballer weet ik maar al te goed wat sommige kerels vrouwen flikken en denken dat ze ermee wegkomen. En als broer van twee zussen tolereer ik dat nooit.

‘Wat? Nee, natuurlijk niet,’ zegt Marlowe haastig.

‘Vertel me de waarheid,’ dring ik aan. Als hij haar ook maar één vinger—

‘Hij heeft me niet pijn gedaan. Niet lichamelijk,’ zegt ze snel. ‘Hij was gewoon… zo gemeen. Zo kil. Hij heeft nog nooit zo minachtend tegen me gesproken.’

Ik adem diep in en ontspan mijn handen. ‘Misschien laat hij eindelijk zien wie hij echt is.’

Ze snuift spottend. ‘We zijn bijna vijf jaar samen geweest. Wat zegt dat over mijn beoordelingsvermogen, dat ik zijn karakterfouten niet eerder zag?’

Ik trek mijn mondhoek op. ‘Het is niet jouw schuld.’

‘Dat weet ik. Maar ik voel me gewoon… gekwetst.’ Ze legt haar hand op haar borst, alsof de woorden van haar ex haarfysiek hebben geraakt. ‘En in de war.’

‘Waarover?’

‘Over alles. Over het leven.’

Ik glimlach begrijpend. ‘Dat gevoel kent iedereen weleens.’

‘Misschien,’ mompelt ze, maar ze klinkt niet overtuigd. Ze oogt verdrietig. Alleen. Jonger dan haar leeftijd, ook al verraden haar ogen de ervaring en wijsheid die ze in zich draagt.

Hou je nog van hem? De gedachte flitst door mijn hoofd, en ik bijt op mijn tong om het niet hardop te zeggen.

Het gaat me niets aan of ze hem nog liefheeft. Morgen, of over een paar dagen, zit ze alweer in Amerika. En dan ben ik gewoon de leuke herinnering aan een nacht in Spanje.

Een betere vraag zou zijn: wil je hem vergeten? Want als dat zo is, dan kan ik haar helpen.

Mijn bloed wordt warm bij die gedachte, het idee haar naar haar hotel te brengen, haar neer te leggen op dat bed en haar te laten vergeten hoe die cabrón ook alweer heette.

We zouden één nacht kunnen hebben. Een nacht die zij zich herinnert als een kleine flirt in Valencia. En ik als de nacht waarop een vrouw me vertrouwde om wie ik ben: Ale, de man, niet Alejandro, de voetballer.

Het kan luchtig zijn. Leuk. Met net genoeg emotionele connectie om het fysieke nog intenser te maken.

Marlowe gaat terug naar Rhode Island met hogere standaarden dan de waardeloze vent aan wie ze vijf jaar van haar leven heeft verspild. En ik begin mijn seizoen verzadigd, zonder de gebruikelijke verleidingen of afleidingen.

We kunnen praten, lachen, genieten van elkaars gezelschap. Eén nacht zonder verwachtingen. Morgenochtend gaan we ieder onze eigen weg en de dankbaarheid om wat we deelden zal genoeg zijn.

Terwijl de fantasie vorm krijgt, moet ik glimlachen naar de schoonheid tegenover me. Met haar dineren maakt me groter, lichter, omdat ze haar hart opent voor Ale. Gewoon Ale. En dat is genoeg.

Vastbesloten om van deze avond te genieten, van haar, van dit moment, neem ik een slok van mijn drankje en luister naar alles wat ze zegt.

Ze praat over zeilen, haar passie spat ervan af; haar gezicht licht op, haar ogen fonkelen. Ze vertelt over haar familie en haar Sewing Circle, een hechte club vrouwen die volledig uit bejaarden lijkt te bestaan. Merkwaardig, maar ontroerend.

Wanneer ze voorover leunt, alsof ze me wil aanraken, bonst mijn hart in mijn oren. Voor ze mijn hand kan bereiken, verschijnt de ober met de tapas.

Marlowe lacht hardop als ze de schotels ziet. ‘Hoeveel heb je besteld?’

Ik grijns, voel me voor het eerst in maanden weer mezelf. ‘Bienvenida a Valencia, Marlowe.’

Welkom in Valencia.