Hoofdstuk 2
Luca

Mijn hart breekt in duizend stukken wanneer ik haar zo zie instorten.

Haar ogen—koele, blauwgroene poelen—zijn gezwollen en uitgesmeerd met mascara. Haar lippen zijn dik van het huilen. Enkele losse plukken zijn ontsnapt uit haar knot en kleven aan haar vochtige wangen.

Maar ze is nog altijd adembenemend mooi.

‘O, Carla,’ herhaal ik terwijl ik naar haar toe stap. Ik sla mijn armen om haar heen en trek haar tegen mijn borst.

Haar lichaam is stijf, haar ademhaling schokkerig.

‘Dat was een indrukwekkende speech,’ zeg ik, terwijl ik mijn hand midden op haar rug leg. ‘Oprecht. Doordacht.’ Met mijn andere hand strijk ik haar haar van haar voorhoofd.

En dan breekt ze. Ze zakt tegen me aan en Carla García—het kleine zusje van mijn beste vriend—barst in snikken uit.

Ik houd haar steviger vast en laat de tranen hun gang gaan.

Toen Ale me vroeg om vanavond even langs te gaan bij het gala in Chicago, was mijn eerste impuls om nee te zeggen. Ik was in New York met mijn zus Bianca, om haar te helpen settelen voor haar nieuwe stage.

Ik ging ervan uit dat iemand uit de familie García aanwezig zou zijn, wetend dat ze bij zo veel mogelijk van Carla’s momenten proberen te zijn. Maar Alejandro verraste me toen hij vertelde dat hij en zijn vrouw Marlowe een kind verwachten. Het is nog pril, dus buiten de directe familie weet niemand het. Door Marlowes heftige ochtendmisselijkheid en Valentina die plots de griep kreeg, veranderden de plannen op het laatste moment.

Het laatste wat ik wil, is dat Carla afscheid neemt van haar leven in Chicago zonder familie om haar heen. Zo heb ik haar altijd gezien—als familie. Dus boekte ik een vlucht naar Chicago en gebruikte ik Valentina’s kaartje om het gala binnen te komen.

Maar toen Carla het podium opliep, stokte mijn adem. Ik had haar al jaren niet gezien en het voelde als een klap uit het niets. Het meisje met wie ik vroeger voetbaloefeningen deed, de lastpost die ooit mijn date met een lingeriemodel verstoorde, de vrouw die me een brief schreef die me aan het huilen maakte toen mamma overleed— is volwassen nu. En ze is verdomd prachtig.

Die gedachte overviel me en ik nam het mezelf kwalijk. Ik keek naar haar speech terwijl ik nauwelijks kon ademen. En zodra ze van het podium af kwam, reageerde mijn lichaam voordat mijn hoofd dat deed. Ik zag haar verdwijnen aan het einde van een gang en hoewel ik wist dat ze een plek zocht om zich te verstoppen, volgde ik haar toch.

‘Ik ben hier, Carla,’ zeg ik zacht, zodat ze weet dat ze niet alleen is. Dat er iemand aan haar kant staat. Iemand van buitenaf die begrijpt hoe pijnlijk dit afscheid is.

Haar vingers klemmen zich vast in de stof van mijn pak en ze haalt bibberig adem.

‘Waarom ben jij hier, Luca?’ vraagt ze zonder me aan te kijken.

‘Je broer heeft me gebeld.’

Een tel is het stil. Dan een hikje, een snuif, en: ‘Natuurlijk heeft hij dat gedaan.’

‘Hij wilde niet dat je dit alleen moest doen.’

‘Ale kan zo attent zijn,’ mompelt ze. Maar er klinkt iets in haar stem dat ik niet kan plaatsen.

Ik zet een stap achteruit om wat afstand te creëren en leg mijn vinger onder haar kin, zodat ik haar gezicht naar het mijne kan optillen. De pijn in haar ogen doet me fronsen. ‘Puppy,’ mompel ik, de bijnaam die ik haar jaren geleden gaf. Kleine puppy.

Ze draait haar hoofd weg. ‘Het gaat prima. Echt.’

‘Nee, dat gaat het niet. Maar dat komt wel.’

Ze snuift, verslagen. Haar blik schiet terug naar de mijne, vol verdriet en een vonk boosheid. ‘Komt dat zo?’

‘Sí,’ zeg ik zacht. ‘Ja. En ik help je, hoe dan ook. Dat beloof ik.’

Haar ogen sluiten zich en opnieuw rollen er tranen over haar wangen. ‘Kun je—kun je me hier gewoon weg krijgen? Zonder dat iemand me ziet? Ik wil niet…’ Ze maakt haar zin niet af, maar ik weet genoeg.

‘Natuurlijk.’ Ik trek mijn colbert uit en leg het om haar schouders. ‘Er is altijd een achteruitgang op dit soort plekken. We glippen weg en halen pizza.’

Ze glimlacht en huilt tegelijk, en ik trek haar onder mijn arm mee richting de deur.

‘Ik kan zo niet naar buiten,’ zegt ze terwijl ze naar haar gezicht wijst. ‘En mijn tas ligt nog op tafel. Mijn jas heb ik afgegeven.’

‘Dan laten we bezorgen,’ verbeter ik mezelf. ‘En ik haal je spullen.’

Carla laat haar hoofd tegen mijn schouder rusten. ‘Zeg dit tegen niemand. Over…dit. Over hoe ik instortte.’ Er zit een scherpe rand aan haar stem die me raakt.

‘Dat doe ik niet,’ beloof ik. ‘Je geheimen zijn veilig bij mij, cucciola2.’

Ze trekt zich los om me boos aan te kijken en ik trek een scheve glimlach.

‘Ik ben geen kleine puppy,’ bromt ze.

Ik reageer niet. Het is een koosnaam. De naam die ik haar gaf wanneer ze met de jongens op het voetbalveld stoeide en daarna wegstampte met bebloede knieën en geschaafde schenen.

Maar ze heeft gelijk.

Ze is allang niet meer dat meisje dat ik in Spanje plaagde en beschermde.

Ze is volwassen nu.

Ook al wil ik dat eigenlijk niet toegeven.

***

‘Ik vind je appartement mooi,’ zeg ik terwijl ik over de drempel van Carla’s woning stap. ‘Een stuk ruimer dan Bianca’s nieuwe stek.’

‘Alles staat al ingepakt.’ Ze wijst naar de stapels dozen langs de muur van de woonkamer. ‘En appartementen in New York staan erom bekend piepklein te zijn.’

‘Ja,’ beaam ik terwijl ik rondkijk. ‘De indeling, het uitzicht—het is echt een fijne plek.’

‘Mijn eerste echte grote-meisjesappartement,’ zucht ze, terwijl ze richting de keuken loopt en papieren bordjes en een stapel servetten tevoorschijn haalt. ‘Sorry hoor, al mijn servies zit al in dozen.’

‘Non ti preoccupare.’ Maak je geen zorgen.

Ik zet de pizzadoos op het aanrecht. Onder het eiland staan twee barkrukken; ik schuif er een naar achteren en ga zitten.

‘Dit is de eerste plek waar ik ooit alleen heb gewoond. Ik was doodzenuwachtig, maar nu… terug bij mijn ouders intrekken gaat vreemd worden,’ vervolgt ze, terwijl ze de kurk van een fles wijn trekt en me inschenkt in een plastic beker. ‘Ga me nu niet elitair aankijken, DiBlanco. Hij komt uit Californië, niet uit Italië.’

Ik grijns. ‘Ik houd best van zinfandel. Af en toe. Sterker nog, in Zuid-Italië maken we een vergelijkbare wijn: primitivo.’

Carla rolt met haar ogen, maar er speelt een klein glimlachje rond haar mond.

‘En je kunt altijd een eigen plek zoeken in Valencia,’ voeg ik eraan toe.

‘Ja,’ mompelt ze, weinig overtuigd. ‘Ik ga me even omkleden voor we eten. Maar pak gerust wat je wilt.’ Ze schuift een bord mijn kant op.

‘Prima,’ zeg ik terwijl ze vanuit de open keuken richting haar slaapkamer loopt.

De deur laat ze halfopen staan. Ik dwing mezelf weg te kijken.

Zodra ik de doos open, loopt het water me in de mond bij het zien van de deep-dish pizza. Zo’n honger heb ik. Hoewel ik graag de Chicago-ervaring meepik, eet ik zelden pizza buiten Italië. Maar nu zou ik alles eten—en ik wil dat Carla nog één keer echt Chicago-comfortfood heeft voordat ze morgen vertrekt.

Carla schraapt haar keel en ik kijk op. Ze loopt naar me toe, haar jurk sleept nu over de vloer sinds ze haar hakken heeft uitgeschopt. Met één hand houdt ze de stof tegen haar borst terwijl ze zich omdraait. ‘Kun je me helpen met deze rits? Raia heeft me dichtgeritst en nu kom ik er zelf niet bij.’

‘Natuurlijk,’ zeg ik terwijl ik langzaam opsta. De gladde lijn van Carla’s rug—zachte huid, bezaaid met kleine moedervlekjes—ligt voor me. Ik leg één hand op haar schouder; met de andere volg ik het midden van haar rug. Mijn grote vingers prutsen even met de fijne rits, tot ik grip krijg. Ik trek haar omlaag, slik terwijl de achterkant van mijn knokkels haar ruggengraat in een veeglicht aanraken.

Ze rilt onder mijn aanraking en ik verstijf. ‘Freddo?’

Ze schudt haar hoofd. ‘Nee. Ik heb het niet koud. Het gaat wel.’

Ik trek de rits helemaal naar beneden en vervloek mezelf omdat ik merk hoe hij over de ronding van haar billen glijdt. Hoe heb ik niet eerder doorgehad hoe verleidelijk sexy die jurk is?

De stof wijkt en haar grip verslapt, waardoor ik een glimp opvang van haar borst wanneer de zware jurk naar voren valt. Ik wend mijn blik af en pak haar heup vast om te voorkomen dat de jurk verder zakt.

‘Dank je,’ fluistert Carla terwijl ze uit mijn armen stapt.

Ik knik en wacht tot ze weer in haar slaapkamer verdwijnt. Dan sluit ik mijn ogen en haal diep adem, mijn neusvleugels licht gespreid.

Wat was dit in godsnaam?

Wat is er mis met me?

Ik zou de lijnen en rondingen van haar lichaam niet eens moeten opmerken. Ik zou niet zo bewust mogen zijn van haar huid onder mijn vingers, of nieuwsgierig naar de kippenvelrillingen langs haar rug.

Dit is Carla García. Het kleine zusje van Alejandro.

Ik schud mijn hoofd, draai me om naar mijn lege bord en volle wijnglas. In drie slokken drink ik het leeg, schenk bij en probeer mijn gedachten tot rust te dwingen.

Ik ben hier om Carla te steunen. Om een rots te zijn terwijl ze afscheid neemt van haar leven in Chicago. Het laatste wat ze nodig heeft, is dat ik haar versier.

Ik pak twee pizzapunten en leg er één op elk bord. Dan wacht ik tot Carla terugkomt—opgelucht wanneer ze verschijnt in een wijde grijze joggingbroek en een oversized T-shirt. Ik schuif een bord naar haar toe.

‘Mangia,’ zeg ik. Eet.

Ze rolt met haar ogen, maar neemt een hap en kreunt.

Mijn bloed warmt op en ik geef mezelf in gedachten een uitbrander.

‘Goede keuze dit,’ mompelt ze, terwijl ze haar lippen aflikt.

Ik dwing mijn blik weg van haar mond en neem nog een slok wijn. ‘Hoe laat gaat je vlucht?’ vraag ik, om het gesprek weer te aarden.

‘Morgen om acht uur ’s avonds. En jij? Ben je hier nog even op bezoek?’

‘Morgenochtend. Tien uur. Maar ik ga alleen terug naar New York. Ik blijf daar tot B’s eerste stagedag.’

Carla glimlacht. ‘Marlowe vertelde me over haar nieuwe baan bij URBN Move. Echt te gek. Dat merk zit enorm in de lift.’

‘Ja,’ beaam ik. ‘B heeft het afgelopen jaar keihard gewerkt. Ze heeft zich verdiept in streetwear en trends, vol ingezet op social media en een hoop contacten opgedaan door te werken bij Corcho.’

‘Dat is fantastisch. Je moet trots op haar zijn.’

‘Dat ben ik,’ zeg ik, en ik meen het. ‘Toen ze in Valencia aankwam, was mamma net overleden. Bianca was wat zoekende en wist niet wat ze wilde, behalve feesten. Maar ze vond haar balans, ontdekte waar haar passie lag en heeft nu deze stage in creatieve marketing te pakken. Het kostte tijd, maar ze heeft haar weg gevonden.’

Ik laat de woorden—even waar—tussen ons hangen. Bianca en Carla zijn bijna even oud en hun verhalen, hoe verschillend ook, hebben dezelfde draden: verlies, onzekerheid over de toekomst, de wil om een nieuw pad te banen.

Carla is even stil. Aan het kleine fronsje tussen haar wenkbrauwen zie ik dat ze écht luistert. ‘Dank je, Luca. Dat je vanavond kwam. Voor…alles.’

Ik knik. ‘Altijd, mijn puppy.’

Bij haar schokkerige inademing kijk ik op. Haar blik is nieuwsgierig, maar ook doordrenkt van kwetsbaarheid—het brengt me uit balans.

En ik zie haar. De volwassen vrouw. Een beetje verdwaald, een beetje onzeker. Maar ook hoopvol. Veerkrachtig. Onmiskenbaar mooi.

Mijn borst trekt samen. Ik schraap mijn keel en dwing mijn stem tot rust. ‘Ik zal er altijd voor je zijn. Je bent familie, Carla.’

Ze knippert en haar glimlach wankelt. ‘Juist. Familie eerst.’