Hoofdstuk 2

Mijn opwinding heeft plaatsgemaakt voor zenuwen.

Grant is hier. Hij praat met een paar van zijn honkbalvrienden naast het kampvuur, een rode Solo-beker in zijn hand. Hij ziet er goed uit, draagt een donkere spijkerbroek en een zwarte hoodie met de mascotte van onze school, een beer, in het rood op de rug.

Ik check mijn telefoon, maar behalve twee berichtjes van mama die vraagt of Cynthia en ik veilig zijn in de bioscoop waar ik haar vertelde dat we heen zouden gaan, is er niets. Ik hoop dat Levi komt.

“Hier.” Cynthia geeft me een rode beker.

Ik kijk naar de heldere vloeistof en snuffel zachtjes. Ik deins terug. “Dit ruikt naar nagellakremover.”

Cynthia lacht. “Het is wodka, schat.” Ze heft haar beker naar de mijne. “Gefeliciteerd met je zeventiende.” Dan gooit ze het shotje achterover.

Applaus klinkt om ons heen, met een paar jongens die Cynthia's acties aanmoedigen.

Ze schudt met haar kont, haar armen boven haar hoofd geheven. “Nu is het de beurt aan het jarige meisje.”

Ogen richten zich op mij, en mijn zenuwen slaan op hol. Iedereen staart me aan, vol verwachting.

“Shit, is het Allegra’s verjaardag?” fluistert iemand.

“Ze gaat het niet doen.”

“Haar vader zou haar vermoorden.”

Bij de gemompelde commentaren die mijn oren bereiken, gloeien mijn wangen.

“Kom op, schat,” zegt Cynthia, haar toon hard.

Was dit niet wat ik wilde? Dat mensen me opmerkten? Om zoals Cynthia te zijn? Om erbij te horen?

Ik sluit mijn ogen, hef mijn glas hoger en dwing mezelf om alles in één teug op te drinken.

Het brandt als het mijn keel afglijdt en ik verslik me, veeg de mouw van Cynthia’s sherpa over mijn mond. Ik hoest en Cynthia tikt me op de rug.

“Ze is een groentje, maar ze heeft het voor elkaar gekregen,” kondigt ze aan.

Een paar kreten en lachsalvo's klinken op, maar het klinkt niet hetzelfde als bij Cynthia. Ik frons, probeer het verschil te begrijpen wanneer een ander shotje in mijn hand wordt geplaatst.

“Voor je verjaardag.” Grant grijnst, zijn blauwe ogen betoverend.

Oh, wauw. Hij staat naast me. Praat tegen me.

Hij slaat een arm om mijn schouders en trekt me tegen zich aan. Ik adem zijn geur in – eau de cologne, de buitenlucht en vleugjes rook van het kampvuur. Mijn hart racet van mijn nabijheid tot Grant – Grant! – en ik probeer mijn ademhaling te kalmeren.

“Ben je er klaar voor?” Hij lacht naar me, jongensachtig en charmant en de Homecoming King-prijs die hij eerder dit jaar won, dubbel en dwars waard.

Deze keer hef ik mijn beker met meer bravoure. “Klaar.”

Grants glimlach verdiept zich en hij tikt zijn beker tegen de mijne. “Proost, jarige.”

Ik volg zijn bewegingen en neem het tweede shotje. Deze keer is het branden minder erg, en ik jaag het weg met de Cola die Cynthia in mijn hand duwt.

Grant knijpt in me, zijn vingers vinden de ronding van mijn heup en blijven daar even hangen. Ik ril van zijn aanraking, en hij trekt me nog dichterbij, me die kenmerkende glimlach gevend.

“Grant! Kun je me helpen?” vraagt Cynthia, staand naast het vat en schuddend met haar lege beker.

“Natuurlijk, schat,” zegt hij, me een verontschuldigende blik gevend. “Gefeliciteerd, Allegra.”

“Ja,” mompel ik, mijn ogen vernauwend terwijl Grant naar Cynthia wandelt.

Mijn vriendin haalt haar schouders op en draait zich naar Grant toe. Waarom zou ze hem roepen wanneer hij eindelijk – eindelijk! – aandacht aan mij besteedde?

En waarom stoort het me zo erg als het doet?

“Daar is ze!” Levi’s stem snijdt door mijn gedachten.

Cynthia en Grant vergetend, draai ik me naar mijn broer toe. Met de wodka die door mijn systeem gonst, ren ik naar Levi toe en spring in zijn armen.

“Oef!” roept hij uit, me vangend. Hij knuffelt me lang tegen zich aan terwijl we allebei stilzwijgend alle maanden erkennen die zijn verstreken zonder elkaar te zien.

Omdat mijn ouders nauwelijks met hem praten, blijft Levi langer weg. Tussen school, zwemmen en de verplichtingen van de studentenraad, om nog maar te zwijgen van de kerk en jeugdgroep, kom ik zelden, zo niet nooit, in Boston om hem te bezoeken. De enige keer dat het me lukte, was onder het mom van universiteiten bekijken.

Levi trekt zich terug en zijn ogen verwijden. “Je draagt make-up.”

“Ik ben zeventien, Levi.”

Mijn broer zet me voorzichtig neer. “Nauwelijks volwassen, A.” Zijn stem is zacht, maar de betekenis achter zijn woorden doet pijn.

Ik weet dat ik nog geen volwassene ben, maar ik kom er wel. Kan niemand zien hoe graag ik er wil zijn? Mijn schouders zakken.

Levi schudt zijn hoofd. “Maar je ziet er prachtig uit.”

Ik kijk langzaam op, een glimlach verschijnt op mijn mond. “Echt?”

Levi fronselt. “Altijd, A.” Iets achter me trekt zijn aandacht en hij kreunt. “Laat Cynthia je niet te dronken maken.”

Ik lach zachtjes.

“Levi!” roepen een paar mensen naar mijn broer.

Hij grijnst en heft zijn hand ter begroeting. “Laat me even gedag zeggen.” Hij knikt naar de man die naast hem loopt. “Je herinnert je Reign nog wel, toch?”

Derek Reiner – alias Reign voor de band en fans – stopt voor me terwijl mijn broer vertrekt.

“Hoi, uh, Reign,” zeg ik zachtjes, mijn haar achter mijn oor stoppend.

Reinerts uitdrukking is onleesbaar terwijl hij me bestudeert. Hij neemt er de tijd voor, zijn diepe, zielvolle ogen rollen over mijn gezicht, blijven hangen op mijn mond, slurpen mijn outfit op. “Derek,” zegt hij uiteindelijk.

“Wat?”

Hij heft zijn kin. “Noem me Derek.”

“Uhm, oké. Derek.” Ik probeer het uit, genietend van de manier waarop zijn naam op mijn tong voelt. Genietend van hoe hij kijkt als ik het hardop zeg.

Eén kant van zijn mond trekt omhoog in een luie grijns, alsof hij zich niet de moeite kan nemen om volledig te glimlachen. “Gefeliciteerd…” Hij grijpt de achterkant van zijn nek vast.

“Allegra,” vul ik aan.

“Allegra,” herhaalt hij, en ik wou dat hij mijn naam onthield zonder dat ik hem eraan hoefde te herinneren.

Toch is het geluid van mijn naam in zijn stem als een shot adrenaline. Mijn hart racet, mijn handpalmen tintelen. Het omliggende feest flitst in mijn perifere visie als een wazige kleurenmassa, maar de geluiden zijn gedempt, alsof ik onder water ben.

Voor een hartslag zie ik alleen Derek Reiner.

Zijn rommelige, donkere haar, nonchalant gestyled en overeind staand alsof hij er met zijn hand doorheen is gegaan. Zijn diepe, hypnotiserende ogen die dwars door me heen kijken. Het is bijna alsof hij me kan zien, alle geheimen begrijpt die ik verborgen hield, zowel wanhopig als bang om ze naar de oppervlakte te laten komen. Zijn luie halve grijns, tegenstrijdig omdat het tegelijkertijd aanmoedigt en bespot.

Hij is anders dan elke jongen die ik ooit heb gekend, en ik ben gevangen door hem, meegetrokken door het conflict in zijn ogen, het wilde en het onbekende.

Mijn adem markeert de nachtlucht met kleine witte rookpluimen, die sneller komen, terwijl Derek me nadert. Wanneer hij dichtbij genoeg is om me te omhelzen – of zelfs te kussen – reikt hij uit en strijkt met zijn vinger over de achterkant van mijn hand. Eén aanraking, casual in zijn verschijning, doelgericht in zijn druk, glijdt langs mijn huid maar beweegt als een elektrische stroom door mijn zenuwstelsel.

“Zeventien?” vraagt hij, zijn stem schor en rauw, korrelig zoals de teksten die hij zingt.

“Ja,” fluister ik.

“Geniet ervan,” murmelt hij. Dan loopt hij weg, de ruis van zijn denim jack langs mijn lichaam, totdat het feest hem opslokt.

Ik sta, met mijn rug naar het feest, te proberen mijn ademhaling te reguleren.

Wat was dat? Waarom voelde ik zo veelvoor een man die ik nauwelijks ken?

Ik schud mijn hoofd. Het moet de wodka zijn. Ik draai me om en voeg me weer bij het feest. Mijn hoofd voelt wazig, mijn ledematen los.

“Hier, schat.” Grant duwt nog een rode beker in mijn handen.

Grant. Schat. Ik glimlach naar hem, probeer mezelf te verliezen in zijn helderblauwe ogen op dezelfde manier als ik mezelf verloor in Dereks donkere ogen. Maar de adrenalinekick komt niet.

Ik steek mijn kin omhoog en neem een lange slok van mijn drankje om mijn teleurstelling te verbergen. Rechts van me kletst Levi met een groep bewonderaars.

“Het publiek was waanzinnig,” zegt hij, wild gebarend met zijn armen. “Ik zweer, deze gast…” Hij pauzeert, slaat Reiner op de rug. “Grote dingen gaan gebeuren.”

Reiner knikt instemmend, maar zegt niets terwijl opgewonden gelach en vragen uit de groep stromen. Levi reageert op hun vragen, zijn stem wordt luider terwijl zijn voormalige klasgenoten hem prijzen.

Ik leeg mijn beker en wals hem in mijn handen. Ik heb geen idee wat ik zojuist dronk, maar het brandde niet zoals de wodka. Het smaakte nergens naar.

Ik concentreer me op het vuur, de dansende vlammen. Oranje en geel en rood. Zoals de bladeren in de herfst. Ze barsten van kleur en vitaliteit totdat de koude, uitgestrekte greep van de winter ze verplettert. Ze doet ze doodbloeden, verwelken en sterven.

Ik schud mijn hoofd nogmaals. Dit is mijn verjaardag. Ik ben op een feestje.

Ik draag een crop top, proef alcohol, en Grant Jones noemde me schat.

Ik zou hier niet moeten zitten, me deprimerend voelen. Ik zou me niet moeten fixeren op trieste, deprimerende gedachten die nergens op slaan. Ik zou daar moeten zijn – mijn ogen schieten naar Cynthia, die lacht en met haar kont schudt.

Ik sta op uit mijn stoel, struikel lichtjes. Een paar jongens in de buurt gniffelen, maar ik negeer ze terwijl ik naar mijn vriendin loop. Voordat ik Cynthia’s kant bereik, strekt een jongen uit mijn klas, Alan, zijn hand uit en grijpt de achterkant van mijn knie vast terwijl ik voorbijloop.

Ik kijk naar beneden, merk de vonk in zijn glazige ogen op.

“Heb je een nieuwe nodig, schat?” vraagt hij.

Ik staar terug, mijn tanden schrapen over mijn onderlip. Waarom vraagt Alan mij of ik een drankje wil als hij nooit tegen me praat? Waarom kijkt hij zo naar me?

Voordat ik kan antwoorden, valt een schaduw over me heen. Ik draai langzaam mijn hoofd en mijn ogen ontmoeten die van Derek.

“Hier.” Hij geeft me een beker, zijn stem stil, doorspekt met een boze hartslag die ik niet begrijp.

Ik neem de beker aan en Alan laat los.

Derek beweegt naar de buitenrand van het kampvuur en stilzwijgend volg ik. Hij kijkt niet om te zien of ik dat doe, maar ik weet dat hij mijn aanwezigheid voelt aan de manier waarop hij zijn stappen vertraagt, wachtend tot ik hem inhaal.

Ik neem een slok van het drankje. Koel water stroomt mijn keel af en mijn hoofd bonst van opluchting.

“Ik ben niet dronken,” verklaar ik luid.

Ik struikel opnieuw als ik naast Derek kom en zijn hand schiet uit, grijpt mijn heup vast om me overeind te houden. Nou, dat hielp mijn zaak niet.

Maar Derek wijst me niet terecht.

In plaats daarvan mompelt hij: “Ik weet het.”

Mijn wenkbrauwen trekken samen, wachtend tot hij verdergaat. Hij doet het niet. Hij haalt zijn hand ook niet van mijn zijde. “Je weet het?”

Hij knikt. “Je bent teleurgesteld.”

Mijn ogen schieten naar de zijne, vernauwd terwijl ik probeer te begrijpen hoe – hoe? – hij dat weet. Iedereen op het feest – Cynthia, Levi, zelfs Alan – denkt dat ik het naar mijn zin heb.

“Hoe—”

“Je bent hier te groot voor,” onderbreekt hij me, pakt een stoel en gaat zitten.

Hij strekt zich uit, vouwt zijn lange benen voor zich uit. Hij stapelt de ene voet op de andere, leunt achterover in de stoel. Hij ziet er cool, op zijn gemak uit, alsof hij regelmatig midden in een veld rondhangt en een kampvuur heeft, hoewel zijn outfit – donkere joggingbroek, een crèmekleurige trui, een spijkerjack – niet past bij de spijkerbroeken en hoodies die iedereen anders draagt.

“Je zult dit leven ontgroeien, Allegra,” stelt Derek dit als een feit. “En dat is geen besef dat iemand wil leren op zijn zeventiende verjaardag.”