Hot Shots

Hoofdstuk één Carla „Je zult niet huilen.” Ik frons naar mijn spiegelbeeld. Ik steun met mijn handpalmen aan weerszijden van de wastafel en haal adem. Mijn haar is uit mijn gezicht gedraaid en in een lage knot in mijn nek vastgemaakt. Mijn make-up is, verrassend genoeg, intact en het middernachtblauw van mijn jurk glijdt als een tweede huid over mijn lichaam. Ik wilde zwart dragen, maar mijn zus, Valentina, vond het te deprimerend. Dus? pareerde ik. Het voelt alsof ik in de rouw ben. Alleen staan in de damesbadkamer van de chique locatie in het centrum van Chicago voor het Girls-in-Sports Charity Gala van dit jaar, een gala dat ik heb helpen organiseren, voelt als voorbarige rouw. Over een paar minuten verlaat ik de badkamer, glijd ik over een podium in een grote zaal waar enkele honderden van de meest invloedrijke mensen van Chicago naar me zullen staren, en neem ik afscheid. Afscheid van mijn carrière, van mijn team, van de stad die ik vier jaar lang mijn thuis heb genoemd. Vaarwel aan mijn levenslange droom om professioneel voetbal te spelen. Tenminste, in Amerika. Ik strijk met mijn handen over mijn heupen en haal nog een keer zuchtend adem. Twee jaar geleden bezocht ik dit gala met mijn hele familie. Vorig jaar, met mijn zus. Beide gelegenheden waren leuk en zorgeloos, met het nieuwe jaar dat voor me lag, vol belofte en kansen. Dit jaar ben ik alleen, word ik gedwongen het land te verlaten, en sta ik op het punt van huilen. „Je kunt dit. Huil niet,” herinner ik mezelf. Tenminste, nog niet. Niet hier. Niet nu. Hou het vol tot na de toespraak, na het afscheid, na vanavond. Ik laat de adem die ik vasthoud los en haal opnieuw adem. Mijn hartslag vertragend, dwing ik mijn schouders te laten zakken. Ik kan dit. Het is één toespraak. Mijn laatste toespraak. En niemand van mijn familie is hier om het te zien. Maar mijn beste vrienden, mijn teamgenoten, euh, voormalige teamgenoten, zijn er wel. Er zijn zelfs enkele fans in het publiek. Ik denk dat dat het meest pijn doet. Iedereen – de teameigenaar, de clubdirecteur, coach Hunter en de staf van het hoofdkantoor, de gemeenschap, de hele verdomde stad Chicago – is zo empathisch geweest. Begripvol. Verontschuldigend en zorgzaam en liefdevol. En dat heeft de beproeving erger gemaakt. Bijna ondraaglijk. Ik ga niet weg omdat ik niet goed heb gepresteerd. Ik ga niet weg omdat ik niet het hart of de maag heb voor de competitie. Of omdat ik geen indruk heb gemaakt op de fanbase. Ik ga weg vanwege logistiek! Omdat de Tornadoes een internationale plek verloren toen ze besloten te investeren in jonger, betaalbaarder talent. Mijn hele leven heb ik geleefd volgens het motto: doe het werk. En ik deed het. Ik deed het verdomd goed. Ik geloofde altijd dat als je het wilt, het van jou is. Je hoeft het alleen maar te pakken. Ik trainde hard, verscheen en liet me zien. En uiteindelijk werd mijn contract niet verlengd. Mijn maag verkrampt terwijl een zurige smaak achter in mijn keel opkomt. Ik ben in Amerika, speel voetbal met deze vrouwen, in deze kringen, sinds mijn eerste jaar op de universiteit. Het zijn acht jaar in de VS geweest en nu… ga ik naar huis naar Valencia, Spanje. Maar het voelt verkeerd, want Amerika voelt als thuis. Ik knipper snel met mijn ogen, mijn lichaam dwingend mijn tranen te reabsorberen voordat ze de kans krijgen te vallen. Kom gewoon door die verdomde toespraak en neem afscheid. Morgen stap ik op een vlucht naar Valencia en dan, zodra ik opgesloten zit in het appartement van Mamá en Papá, stort ik in. Een klop op de badkamerdeur dwingt me op te kijken als een van mijn beste vriendinnen en teamgenoten, Raia, binnenkomt. „Ben je er klaar voor?” vraagt ze zachtjes. De empathie in haar helderblauwe ogen straalt en dat doet pijn. „Mm-hmm,” prevel ik, mijn keel schrapend. „Ah, shit, Carla.” Raia slaat een arm om me heen. „Dit is klote.” Ik snuif, omhels haar terug. Strak. „Ik weet het.” „Je komt er wel, Car. Dit komt allemaal goed, op de een of andere manier.” „Ja,” zeg ik, ook al zie ik niet hoe. Voetbal is de basis van mijn identiteit. Ik ben een García – dochter van Rubén, de grootste voetballer van zijn generatie, en kleine zus van een van Spanje’s uitblinkende spelers, League Valencia’s aanvoerder, Alejandro. Als ik geen voetballer ben, weet ik niet wie ik ben. „Kom op. Je bent bijna aan de beurt.” Raia pakt mijn hand en leidt me de damesbadkamer uit. Vlak voordat ik de deur uitga, kijk ik over mijn schouder. Mijn spiegelbeeld in de spiegel schijnt terug en ik haat hoe ik eruitzie. Terneergeslagen. Geschokt. Kwetsbaar. De deur zwaait dicht en ik slaak een zucht van verlichting. Kom gewoon door de toespraak. *** Applaus klinkt terwijl ik het podium betreed. Een brok vormt zich in mijn keel als ik achter de microfoon plaatsneem. Kijkend naar de menigte, de groepjes tafels, elk bezet met tien onberispelijk geklede gasten, vind ik mijn teamgenoten. Raia steekt haar duim op, en ik adem iets gemakkelijker. „Goedenavond,” zeg ik, opgelucht dat mijn stem niet trilt. „Mijn naam is Carla García en de afgelopen vier seizoenen heb ik het immense genoegen gehad om voetbal te spelen, een sport waar ik met elke vezel van mijn wezen van houd, voor de Chicago Tornadoes.” Ik forceer een glimlach. Wees sterk. Je kunt dit. Ik klem me steviger vast aan de zijkanten van het spreekgestoelte terwijl ik dichter naar de microfoon leun. Ik schreef en oefende mijn toespraak een week geleden. Ik ken hem uit mijn hoofd en liet mijn notitiekaarten in mijn tas op mijn tafel liggen. Maar nu wijk ik af van het script. „Velen van jullie kennen mijn familienaam misschien in de voetbalwereld. Mijn vader, Rubén García. Mijn broer, Alejandro García. Of zelfs mijn zwager, Avery Callaway, als voetbal jouw sport is. Maar vanavond gaat het niet om hen. Vanavond gaat het om de vrouwen – de ongelooflijke en veerkrachtige vrouwen in de sport die mij hebben gevormd, die mij een plek gaven om thuis te noemen, die mijn leven hebben veranderd. Vanavond zijn we hier om die vrouwen te vieren en ik zou tekortschieten als ik niet de verhalen zou delen over hoe zij mijn droomcarrière mogelijk hebben gemaakt.” Ik zie dat verschillende van mijn teamgenoten tissues tevoorschijn halen. Ik glimlach kort naar hen en deel oprechte, persoonlijke, ware verhalen over hoe het zijn van atleet, het zijn van voetbalster, mijn leven ten goede heeft veranderd. „Toen ik voor het eerst in Amerika aankwam, als universiteitsspeler in divisie 1 in een competitief programma in North Carolina, voelde ik me als een vis op het droge. Mijn Engels was roestig, het was de eerste keer dat ik van huis was, en ik kende niemand. Maar mijn teamcaptain, Kate, sprong voor me in de bres. Toen ze me laat op het veld zag blijven, bleef zij ook achter. Door haar begeleiding en steun heb ik mijn vaardigheden aangescherpt, maar ik maakte ook mijn eerste echte vriend op de campus. Toen ik tekende bij Chicago, liet Kate een deep-dish pizza bij mijn appartement in Chapel Hill bezorgen om me te feliciteren.” Ik pauzeer terwijl het publiek een glimlach toestaat. „Als ik aan mijn teamgenoten denk, denk ik aan mijn zussen. De groep vrouwen die bus- en vliegtuigreizen maakten die het land doorkruisten. We vulden de tijd met het spelen van willekeurige spelletjes – Uno, Wordle, spelletjes die we ter plekke bedachten. Zij werden mijn gekozen familie die me in hun echte families opnamen. Ik zal Raia en de familie Callaway altijd dankbaar zijn dat ze me hebben ontvangen tijdens Thanksgiving.” Ik glimlach naar mijn vriendin. „Een vrouwelijke atleet zijn, overstijgt de sport. Het gaat over vasthoudendheid, toewijding en doorzettingsvermogen. Maar het gaat ook over ergens bij horen, persoonlijke groei en leiderschap. Vrouwen in de sport hebben de loop van mijn leven veranderd. Ze hebben me hierheen gebracht, naar Chicago, waar ik een thuis vond bij een team waar ik van houd, en een gemeenschap die ik meer waardeer dan woorden kunnen zeggen. „Ik weet niet zeker hoe mijn volgende hoofdstuk eruitziet. Vanavond sta ik voor u, het laatste stukje van mijn tijd hier schrijvend… en het is enger dan ik dacht,” geef ik toe, pauzerend terwijl mijn stem trilt. Kom op, Carla, je bent er bijna. „Maar…” Ik lach zenuwachtig. „Dit weet ik wel: het meisje dat vier jaar geleden naar Chicago verhuisde, is niet de vrouw die vanavond voor u staat. En dat komt door u. Deze gemeenschap, dit team, deze vrouwen”—ik strek mijn hand uit naar de tafel van mijn teamgenoten—“hebben mij de kans van mijn leven gegeven. Ik ben zo dankbaar dat ik hier vanavond mag zijn om de voortzetting van die steun te aanschouwen. Vanuit het diepst van mijn hart, dank u, Tornadoes, dat u mijn thuis bent geweest.” Ik adem uit terwijl ik mijn toespraak beëindig. Mijn laatste afscheid. Het applaus is onmiddellijk en enthousiast, het klinkt in mijn oren. Beginnend bij de tafel van mijn teamgenoten, gaan mensen staan. Tranen springen in mijn ogen als emoties, rauw en ongefilterd, over me heen spoelen. Ik knipper snel met mijn ogen terwijl de menigte vervaagt. En dan word ik in de armen van coach Hunter getrokken voor een knuffel. „We gaan je missen, Zeven,” mompelt hij, me bij mijn nummer noemend. Ik knik, knipperend tegen zijn schouder. „Ik jou ook, coach.” „Je zult binnenkort de krantenkoppen halen in Europa,” voegt hij eraan toe met meer zelfvertrouwen dan ik voel, terwijl hij me van het podium begeleidt. Maar ik antwoord niet. Want op dit moment voelt spelen in Spanje als een verre droom. Behooren tot een ander team dan dit voelt als een onmogelijkheid. Coach knijpt nog een laatste keer in mijn arm voordat hij me loslaat. Ik glimlach waterig. „Pardon,” mompel ik, mijn hoofd naar de dameskamer buigend. Ik sluit mezelf gewoon op in een toiletcabine en huil mijn ogen uit. Coach knikt begripvol. Ik dwing mezelf om afgemeten stappen te zetten naar de dameskamer, maar als ik de deur openduwen, hoor ik het lachen van vrouwen binnen. „Die lippenstift staat je prachtig!” „Hier, probeer het eens.” „God, Carla’s toespraak was zo goed.” „Echt uit het hart.” „Mijn dochter begon met voetballen na haar kamp afgelopen zomer.” „Ja, ze is geweldig. Ze zal gemist worden.” Ik liet de deur dichtvallen. Ik heb niet de emotionele capaciteit om met die prachtige vrouwen om te gaan zonder in te storten. Snel loop ik door de gang, sla een hoek om en vind een kleine kamer, een soort kantoor. Ik glijd naar binnen, ga op de rand van een stoel zitten en leg mijn hoofd helemaal achterover. Je bent oké. Je hebt de toespraak gehouden. Staande ovatie. Is dat geen geweldig afscheid? Niet huilen. Je hebt de controle. Houd dit vast. Ik knipper hectisch, probeer mijn tranen in bedwang te houden. Maar het heeft geen zin. Verschillende vallen, glijden uit mijn ogen, over mijn slapen en in mijn haar. Wetend dat het een verloren strijd is, begraaf ik mijn gezicht in mijn handen en adem. Maar mijn ademhalingstechniek is waardeloos en voordat ik het weet, snik ik voluit. Lelijk huilen, noemt Raia het. Mijn schouders schudden en mijn keel voelt schraal aan terwijl ik in mijn handen huil. Open handpalmen die niets meer vast kunnen houden. Er is hier niets meer voor me. De deur van het kantoor zwaait open en mijn hoofd schiet omhoog. „Het spijt me zo,” hik ik, terwijl ik opsta. „Carla.” Zijn stem is een laag gerommel. Zacht en verleidelijk en veel te begripvol. Ik knijp mijn ogen dicht, verward door zijn aanwezigheid. Luca DiBlanco vult de deuropening en het grootste deel van de zuurstof in de kleine kamer. Hij draagt een scherp pak, Italiaans gemaakt en op maat, precies zoals hijzelf. Hij is Alejandro’s beste vriend. Zijn teamgenoot. De serieuze, stabiele, betrouwbare voetballer in het team van League Valencia. In de loop der jaren heeft hij me advies en begeleiding gegeven, net zoals hij dat doet aan zijn zusje, Bianca. Hij is altijd mijn verboden liefde geweest. De beste vriend van mijn broer die me nooit als meer dan een klein zusje heeft gezien. En hem hier nu zien, terwijl hij in Valencia zou moeten zijn, verrast me enorm. Mijn shock wordt snel vervangen door vernedering. Ik wil niemand, en al helemaal hem niet, me zo zien. „Wat doe jij hier?”