Hoofdstuk 2: Claire

“Ik kan niet geloven dat je me hier nog nooit hebt meegenomen,” berisp ik mijn nicht Indy terwijl we het kleine Mexicaanse restaurant binnenstappen waar zij vaak komt. 

Indy haalt haar schouders op. “Ik kom meestal bij jou thuis.” 

“Dat moeten we veranderen. Mijn ouders maken me gek.” Ik frons mijn neus. 

“Nog steeds geen geluk met de zoektocht naar een baan?” vraagt Indy, terwijl ze haar hoofd in de richting van een tafel kantelt. 

Ik loop achter haar aan. “Niets permanents. Nog steeds alleen freelancen. Hoewel de laatste klus die ik deed, zou moeten leiden tot meer werk.”

“Je bent een geweldige grafische ontwerper, Claire. Je zult zeker iets vinden.”

“Niets waardoor ik onder het dak van mijn ouders vandaan kom,” mompel ik, meteen rood wordend van schaamte. Het is niet dat ik niet dankbaar ben voor mam en pap, want dat ben ik wel. Het is alleen dat ze me nog steeds behandelen alsof ik op de middelbare school zit, en na vier jaar weg te zijn geweest voor de universiteit, is het moeilijk om weer in het gareel te komen als ik liever mijn eigen ding doe. 

Indy werpt me een sympathieke blik terwijl we aan een tafel achterin gaan zitten. 

Noah deelt de menu's uit. Een paar momenten is het stil. Verstikt. Iedereen bestudeert zijn menu, maar het is meer dan dat. Niemand weet wat te zeggen, hoe zich te gedragen, nu Easton hier is, met ons zit. Er is veel veranderd in de afgelopen negentig dagen. Ten eerste heeft Noah iets met Indy en haar zwanger gemaakt. Eddie Sims heeft Eastons positie bij de Boston Hawks overgenomen als startende linkervleugelspeler. En, ik woon nog steeds thuis. Dus ik denk dat er niets belangrijks is gebeurd in mijn leven, maar om de een of andere reden voelen dingen tussen Easton en mij nu ook anders. 

Verdwenen is de gemakkelijke broer-achtige plagerij die hij vroeger mijn kant op slingerde. In plaats daarvan kijkt hij nu boos, noemt me "kind" met een scherp randje in plaats van als een koosnaam. We hebben nauwelijks gesproken sinds hij de eerste keer uit de afkickkliniek kwam, nu een jaar geleden, en terwijl mijn vlam voor hem blijft branden, kijkt hij me zo boos aan alsof hij niet begrijpt waarom ik hier ben. 

Ik knijp het menu steviger tussen mijn vingertoppen, voel mijn schouders gespannen worden terwijl ik mijn hoofd buig. Ik ben nooit verlegen geweest rond jongens. Ik ben opgegroeid met veel te veel van hen als het kleine zusje van Savannah en Austin. Maar Easton Scotch heeft me altijd sprakeloos en giechelend gemaakt. Nog iets wat ik niet leuk vind. 

“Hé jongens. Mijn naam is Shell en ik zorg vandaag voor jullie.” Onze serveerster stopt aan het einde van de tafel en alle ogen draaien naar haar toe. “Kan ik beginnen met de drankjes?”

Austin opent zijn mond en sluit die weer. Noah en Indy wisselen een blik. Easton vloekt. “Verdomme, neem een biertje of een margarita of wat dan ook. Ik ben in orde. Echt.” 

Ik zucht. “Ik neem een Diet Coke alstublieft. Met ijs, en een schijfje citroen.” 

Shell grijnst, maar ik voel de dodelijke blik die Easton in mijn wang boort. De rest van de tafel bestelt drankjes en Noah voegt een reeks voorgerechten toe om te beginnen. Zodra Shell uit het zicht is, zucht Noah en leunt achterover in zijn stoel. 

Easton kijkt naar zijn broer. “Ben je in orde? Noah, ik zweer het, ik ben in orde.” 

“Ik weet het, East. Dat is het niet. Het is gewoon, nou ja…”

Indy leunt naar voren en Eastons ogen schieten van zijn broer naar Indy en weer terug. 

“Het is gewoon dat met Indy's zwangerschap, dingen zijn veranderd,” zegt Noah zonder iets te zeggen. 

Austin bijt op zijn lip, proberend zijn lach in te houden. 

“Niet zo gek, man. Ik word bijna een oom.” East lacht. 

Noah slikt moeilijk, kijkend naar Indy voor morele steun. “Ik ben van plan om bij Indy in te trekken. Permanent. We krijgen een baby en—” 

Easton fronst, houdt zijn hand omhoog. “Natuurlijk trek je bij Indy in. Ik had niet verwacht dat je dat niet zou doen.”

Opluchting sijpelt door Noah's ogen terwijl een deel van de spanning in zijn schouders wegvloeit. “Echt waar?”

“Natuurlijk. Geen belediging, maar ik heb eerder op mezelf gewoond. Je weet wel, toen jij en—”

“Juist, ik weet het,” onderbreekt Noah hem voordat Easton Noah's ex-verloofde Courtney kan noemen. 

De verstikkende stilte hangt opnieuw boven de tafel. Want Courtney is niet het enige dat niet genoemd wordt. Wat niemand wil zeggen, is dat toen East op zichzelf woonde, zijn alcoholisme van functioneel naar destructief oversloeg. 

Austin schraapt zijn keel en Eastons hoofd draait naar mijn broer. Er gaat iets tussen hen door en Eastons hoofd zakt, een snuif klinkt uit zijn neus. “Juist. Maar toen Noah bij Courtney woonde, verprutste ik mijn hele leven.” 

“Dat is niet wat ik—” begint Noah, maar Easton schudt zijn hoofd. 

“Het is goed, Noah. Eerlijk gezegd, ik snap het. Je wordt vader. Ik verwacht niet dat je een seconde van Indy’s zwangerschap mist. Ik wil niet dat je stopt met leven om mijn hand vast te houden.” Hij werpt Indy een trieste glimlach toe voordat hij zich weer tot zijn broer wendt. “Ik zweer het, mijn hoofd staat deze keer recht. Ik ben oke.”

“Mam en pap hebben aangeboden dat jij bij hen in kunt trekken,” kondigt Austin aan terwijl Shell onze drankjes neerzet.  

Wat zeg je? Mijn aandacht schiet naar Austin terwijl een golf van paniek door mijn lichaam rolt. Mijn ogen worden groot van schrik. Wil hij dat Easton onder het dak van mijn ouders woont? In ons ouderlijk huis? Met mij slechts twee deuren verwijderd van de logeerkamer? Ik pak mijn Diet Coke en neem een grote slok, plotseling wenste ik dat het pure tequila was. 

“Of,” zegt Indy langzaam, haar ogen dwalend over de tafel, “Claire kan bij jou intrekken.”

Ik verslik me in de Diet Coke. Heb ik dat verkeerd gehoord? Ik moet haar verkeerd gehoord hebben. 

Want, wat is er in godsnaam aan de hand? Wat denkt iedereen? En waarom wist ik niets van hun gedachten? 

“Wat?” grinnikt Noah. 

“Geen sprake van,” spuugt Easton. 

“Waarom zou Claire dat doen?” vraagt Austin. 

Wederom heeft Shell een onberispelijke timing en serveert ze wat hapjes. Ik stop een nacho met sushi in mijn mond, te panisch om het fusion-element van dit restaurant volledig te waarderen, en koop mezelf wat tijd voordat ik mijn nicht vermoord in een zee van pico de gallo en sriracha. 

“Nee, denk er eens over na,” vervolgt Indy kalm. “Iedereen, misschien zelfs jij”—ze glimlacht naar Easton—“zou zich beter voelen als je niet alleen zou wonen. Claire is wanhopig om weg te gaan bij tante Mary en oom Joe. Jouw plek is ruim genoeg. Jullie paden zullen elkaar niet kruisen tenzij jullie dat willen. Maar Claire kan een extra steunfiguur zijn en jullie zouden haar ook een enorme gunst bewijzen.” Indy grijnst naar me, en knipoogt. 

Ik stik in mijn nacho en grijp opnieuw naar mijn Diet Coke. Ik moet iets met mijn handen doen zodat ik Indy niet pak. Ik moet iets met mijn mond doen zodat ik geen hele nare woorden op tafel kots. 

Noah zwijgt even voordat hij zijn broer aankijkt. “Het is geen slecht idee.” 

Ik neem een lange slok.

Austin fronst zijn wenkbrauwen. “Wil je zo graag uit het huis van mam en pap?”

Ik voel Eastons blik weer, maar ik draai me niet om oogcontact te maken. Is hij nieuwsgierig naar mijn reactie omdat het hem beïnvloedt? Of is hij echt geïnteresseerd in mijn leven? 

Ik schraap mijn keel en knik. “Kijk, mam en pap zijn de besten. Maar ik word vijfentwintig, Aus. Ze proberen me nog steeds een avondklok op te leggen en bellen me elke keer als ik een Lyft of Uber neem om er zeker van te zijn dat ik de chauffeur correct heb geïdentificeerd.” Ik werp een snelle blik op Easton. Zijn mond is dun, zijn ogen zijn vernauwd, zijn gezicht verraadt geen van de gedachten die ik weet dat in zijn hoofd spelen. “Ik heb geprobeerd te sparen. Ik wilde met Torsten praten over die huurpanden die hij bezit aan de Waterfront. Misschien—”  

“Nee.” Het geluid van Eastons stem, koud en hard en beslissend, snijdt me de pas af. 

“Wat?” vraag ik hem.

“Je gaat niet in dat verdomde Southie wonen, Claire. Dat zou Joe nooit toestaan.” 

“Nogmaals, ik word vijfentwintig,” herinner ik hem, mijn toon kortaf. Mijn vader kan me vertellen wat ik moet doen onder zijn dak, maar niet in de echte wereld waar ik een echte volwassene ben. 

Austin schudt zijn hoofd, ongetwijfeld tegen mijn wonen aan de Waterfront. Het is nauwelijks South Boston meer, met de manier waarop het gebied is herontwikkeld. Sterker nog, ik betwijfel of ik een appartement zou kunnen betalen in een van de gebouwen die Torsten bezit. Maar mijn beste vriendin Rielle woont een handvol straten verderop van de Waterfront en ze heeft verschillende interessante ontmoetingen gehad. Austin opent zijn mond, hoogstwaarschijnlijk om Easton na te praten wanneer East in zijn stoel verschuift. “Trek in,” eist hij hard, iedereen aan tafel verrassend, vooral mij. 

Ik kijk hem aan en zie de uitdaging die in zijn blauwe ogen fonkelt. Meent hij dit nu serieus? 

“Twee vliegen in één klap,” voegt Indy toe alsof haar plan het meest briljante idee ooit is. 

“Ik zal met mam en pap praten,” biedt Austin aan. “Ik weet zeker dat ze hun bedenkingen zullen hebben, maar eerlijk gezegd, Claire, zou ik me een stuk beter voelen als je in Beacon Hill bij East zou zijn dan alleen wonen aan de Waterfront.” 

“Rielle woont in Southie en het gaat prima met haar.” 

Austins uitdrukking verstrakte. “Papa zal dat niet geloven.”

Ik zucht, wetende dat hij gelijk heeft, en kijk naar Noah. Dan naar Easton. “Ik kan huur betalen.”

Noah wuift met zijn hand. “Geen sprake van. Je kunt op mijn broer letten en je geld sparen.” 

“Weet je het zeker?” vraag ik. 

“Hij is het zeker,” voegt Easton toe. Zijn uitdrukking is fel als hij de mijne ontmoet. Een strakke kaak, een lichte krul aan zijn bovenlip, maar zijn ogen, ach, die doorboren mijn ziel. Heet en boos, intens en smekend. “Maar alleen omdat we huisgenoten worden, betekent niet dat ik je overal in mijn zaken nodig heb. In mijn leven. Ik heb geen babysitter nodig.” 

Ik steek mijn handen op en zak terug in mijn stoel. “Begrepen. Hetzelfde geldt voor jou. Ik heb mijn eigen leven.” Ik glimlach lief. 

Eastons ogen vernauwen zich nog meer terwijl hij me aanstaart. Ik heb geen idee wat hij hoopt te vinden, maar ontevreden wendt hij zich uiteindelijk af. 

Ik schop Indy onder de tafel en ze grijnst, werkelijk gelovend dat zij de romantische match van de eeuw heeft gemaakt. Jeetje, niets kon verder van de waarheid zijn. 

Ik word misschien nog steeds giechelig en sprakeloos in de buurt van Easton en zijn diepblauwe ogen, volle mond en lichaam als een freaking ondergoedmodel, maar dat betekent niet dat ik hem ook wil babysitten. 

Ik wil de vrouwen niet zien die hij ’s avonds laat mee naar huis neemt. Of degenen die met hun strakke borsten en perfecte ochtendkapsel zijn slaapkamer uitlopen. Ik wil niet betoverd worden door de inkt die over zijn ribbenkast kruipt of over zijn schouderbladen verspreid is. En ik wil zeker niet ’s nachts in bed liggen, denkend aan hem, naakt, net verderop in de gang. 

Maar mijn lichaam geeft niets om logica of zelfbehoud. Een rilling trekt langs mijn ruggengraat bij de gedachte zo dicht bij hem te zijn. Mijn hart klopt sneller bij de realisatie dat het alleen wij twee zullen zijn. Alleen. 

Ik kan doen alsof ik wil, maar wonen met Easton Scotch is verre van een beproeving. Zullen we weer vrienden worden? Zal hij met mij over echte dingen praten zoals hij vroeger deed? 

Ik verberg mijn glimlach door in een chip te bijten. Op zijn minst is huurvrij wonen weg van mama en papa een totale overwinning.