Negen jaar geleden brak Celine Hernandez mijn hart. Acht jaar geleden trapte ze er voor de zekerheid nog even op.
Toen Celine na de middelbare school naar LA verhuisde, nam ik dienst bij de Mariniers.
Na een eervol ontslag ben ik thuis in Tennessee, waar ik mijn droom uitleef als professioneel hockeyer. Nu is zij terug in onze geboortestad, waar ze een film opneemt en me herinnert aan een verleden dat ik heb geprobeerd te vergeten.
Haar naam staat in de spotlights. Ze straalt zo helder; ze doet alsof ze nooit is weggeweest. Celine is overal waar ik ga – op bezoek bij mijn oma, koffiedates met mijn zus – en dwingt me te denken aan een tijd dat het leven niet zo zwaar was. Toen ik compleet en bloeiend was. Gelukkig.
Maar ik kan die gevoelens niet meer vertrouwen. Ik ben niet meer de man die Celine zich herinnert. Ik heb te veel verloren, te veel gerouwd, en ben te gebroken voor een tweede kans.
Is mijn ex-alles een risico dat mijn hart aankan? Of is onze tweede kans meer opoffering dan redding?