Liefde in Valencia E-bookbundel

Socialmediapost
Alejandro García’s bolide heeft een nieuw uiterlijk! 👀

@LeagueValenciaGirlie Heb je de staat van de nieuwe Lamborghini van @AleGarcia9 gezien? Autoliefhebbers wereldwijd krijgen er tranen van in hun ogen bij die krassen van die sleutel. Wat vind jij?
@FutbolGuru Die wagen is naar de klote. Mijn hart brak gewoon. 💔
@SweetPea3 Niet te geloven dat @LuciaCesareForReal dat @AleGarcia9 heeft aangedaan! Echt ziek.
@CarrieSins12 Is het dat? @AleGarcia9 is vreemdgegaan met @ModelPaolaDaSilva!
@FutbolGuru Heb je @ModelPaolaDaSilva al gezien? 🙄 Zelfs de paus zou voor haar bezwijken.
@SweetPea3 Hij is niet 'vreemdgegaan'. Ze hadden niet eens iets officieels. @AleGarcia9 doet niet aan serieuze relaties…
@SoccerSux33 👀 En dat weet jij omdat…? Mensen, zoek een hobby. Go Dawgs!
@FutbolGuru Schokkend. Weer een slecht geïnformeerde Amerikaan. 🥱
@CarSpotterLife Yo! Die Lambo is total loss, man. Volgende keer beter, bro.
@SweetPea3 Ik zou met álles meerijden wat @AleGarcia9 bestuurt. 🔥
@SoccerSux33 Tikkie wanhopig?
 
Hoofdstuk 1: Marlowe
‘Perdona.' De stem van de barman is laag en verontschuldigend. 'La tarjeta de crédito ha sido rechazada otra vez.'
Ik kijk in zijn vriendelijke ogen. Spaans hoef ik niet te verstaan om te begrijpen wat hij zegt: mijn creditcard—de derde die ik hem geef — is wéér geweigerd. Het klinkt door in de zachte toon van zijn stem en in de meelevende blik waarmee hij me aankijkt.
‘Het spijt me zo,’ flap ik eruit terwijl ik in mijn Chanel-portemonnee graai naar contant geld. Ik schud ermee tot er een paar euromunten naar voren rollen. Mijn hart bonst, de klop echoot in mijn oren, het ritme hamert in mijn slapen. De spanning loopt op. Ik laat bijna een munt vallen omdat mijn vingers trillen.
Wat als ik niet genoeg heb om de rekening te betalen?
Wat als ik vanavond geen hotelkamer kan boeken?
Wat als ik Gerard moet bellen om me te helpen, amper twee uur nadat we uit elkaar zijn gegaan?
'Cóbrate todo, lo mío y lo suyo.' Een man komt naast me aan de bar staan en laat zijn creditcard nonchalant over de bar glijden. Hij leunt ontspannen met zijn ellebogen op de toog en wiegt wat op zijn voeten. Luchtig. Ongehaast.
De barman trekt zijn wenkbrauwen op, knikt kort en haalt de kaart door.
Ik haal diep adem, dankbaar maar ook op mijn hoede. Wat als hij iets terugverwacht?
Ik voel me overweldigd. Ja, ik ben eerder buiten de VS geweest, maar nooit alleen. En zeker niet met een geblokkeerde creditcard, een gebroken hart en een gekrenkte trots.
Gladys waarschuwt me al jaren dat niets in het leven gratis is.
Maar goed — wat weet Gladys ervan? Misschien zat ik nu niet in deze situatie — pas vrijgezel, aangeschoten aan een bar die Corcho heet en afhankelijk van een wildvreemde — als ik haar advies níét had opgevolgd en naar Spanje was gevlogen om mijn vriend te verrassen. Ex-vriend.
'Dank je. Gracias,' verbeter ik mezelf terwijl ik me naar hem omdraai. Mijn woorden blijven steken als ik hem zie.
De mooiste man die ik ooit heb gezien.
Zijn groene ogen hebben iets elektrisch en nemen mij met een nieuwsgierige blik op. Een golf van bewustzijn trekt door me heen bij zijn onafgebroken aandacht; mijn lichaam spant zich automatisch.
Zijn volle lippen krullen tot een halve glimlach. Ik ga rechter zitten, sla mijn ene been over het andere en voel mijn hartslag versnellen, puur door zijn nabijheid.
Hij heeft een rechte neus, hoge jukbeenderen, een krachtige kaaklijn. Twee donkere wenkbrauwen veren op wanneer hij zijn hoofd iets buigt, zijn glimlach wordt breder en er verschijnt een kuiltje in zijn linkerwang. Verleidelijk en plagerig tegelijk — een combinatie die me de adem even beneemt.
‘Geen probleem,’ zegt hij in het Engels. Zijn Engels is heerlijk gekleurd door een accent, en ik buig iets naar hem toe, alsof ik meer wil horen. Alles wil horen.
Dit moet de drank zijn. Ik val niet op vreemden. Eigenlijk val ik op niemand. Veel te nuchter en verstandig om me te laten meeslepen door een opwelling.
Maar na de afgelopen uren geef ik mezelf geen ongelijk voor twee drankjes te veel. Mijn tijd in Spanje is één grote ramp sinds mijn vliegtuig landde en ik mijn telefoon weer aanzette.
Eerst de korte, droge berichten van opa Prescott: in de acht uur dat ik offline was, had Prescott Sail onze grootste klant verloren.
En toen'Gerard. Met zijn Oscarwaardige optreden, toen hij een blondine van achteren aan het nemen was op het moment dat ik zijn hotelsuite binnenstapte. Het woord surprise bleef steken in mijn keel terwijl ik me afvroeg: hoe, wanneer, was dit mijn leven geworden?
De onbekende neemt het zwarte mapje van de barman aan en krabbelt zijn handtekening. Wanneer hij zich opricht, zie ik hoe groot hij is. Imposant, gespierd — als een model, een prof-atleet… of gewoon te perfect om echt te zijn.
Ik schud mijn hoofd om die gedachten te wissen en zie de sexy vreemdeling grijnzen. Hij tikt met zijn vuist op de bar.
'Wees voorzichtig,’ zegt hij, met een lange, veelzeggende blik.
Dan sluit hij zich bij zijn vrienden aan en verdwijnt via een zijdeur uit de bar.
Ik blijf hem nakijken, zijn woorden herhalend in mijn hoofd.
Wees voorzichtig.
Is dat een waarschuwing? Een dreigement? Of gewoon een beleefde opmerking?
Dat ik het niet weet, zegt eigenlijk alles over mijn gebrek aan ervaring met mannen. Sinds mijn vader me tijdens een zeilregatta in ook derde studiejaar aan Gerard voorstelde, ben ik al met hem samen.
Vanaf onze eerste ontmoeting was ik gecharmeerd. Vanaf onze eerste kus was ik er heilig van overtuigd dat Gerard mijn toekomst was.
Ik pak mijn lege glas op en zuig aan het rietje tot het geslurp in mijn oren weerkaatst. Een laatste druppel tequila raakt mijn tong en ik sluit mijn ogen. Ik heb echt geen mensenkennis.
Met een zucht zet ik het glas neer, grijp mijn telefoon en loop richting het toilet. Tijd om mezelf bij elkaar te rapen en uit te zoeken wat ik nu moet doen.
De bank bellen. Een hotelkamer boeken. Een vlucht naar huis reserveren.
Ik sluit me op in een wc-hokje, laat mijn hoofd tegen de deur leunen en doe mijn ogen dicht. Het helpt niks. Het beeld van Gerard en de blondine staat op mijn netvlies gebrand. Ik tik met mijn achterhoofd tegen het koele metaal en ben bijna opgelucht als mijn telefoon trilt met een binnenkomend bericht.
Opa
Hoe lang blijf je in Spanje?
Er zit een teameigenaar in Valencia met wie je contact moet opnemen.
José Costa
Hij heeft een snelle levering nodig.
We kunnen het regelen als jij de deal sluit.
'Ben je daarbinnen?’ vraagt een mannenstem.
Ik verstijf, schuif mijn telefoon in mijn zak en houd mijn adem in. Bedoelt hij mij?
'Ik zie je sandalen,’ zegt hij, met een geamuseerde ondertoon. ’Mooie roze nagellak.'
Hij! De man van aan de bar. Wat wil hij van me?
Voorzichtig draai ik het slot van het hokje open en gluur om de hoek. De vreemdeling met de groene ogen leunt tegen de muur, voeten gekruist bij zijn enkels, een grijns om zijn mond en mijn handtas in zijn hand. Shit, die heb ik blijkbaar op de bar laten liggen.
Ik rol met mijn ogen, minder dankbaar dan ik zou moeten zijn, loop op hem af en ruk de tas uit zijn hand.'Bedankt. '
'Je vraagt er bijna om beroofd te worden.'
Ik haal mijn schouders op.'Blijkbaar doen mijn kaarten het toch niet.’
De hoek van zijn mond trekt omhoog, alsof hij wil glimlachen maar het niet afmaakt. 'Een vrouw als jij,’ zegt hij, terwijl hij zijn kin in mijn richting kantelt en zijn ogen iets samenknijpt, 'gekleed in Carolina Herrera. Geen Spaans merk trouwens, al denken velen van wel. '
'Ze is Venezolaans,’ flap ik eruit. Modefeitjes die mijn moeder me vroeger inprentte. Ik blijf even staan voor de spiegel, doe alsof ik onverschillig ben en breng wat lipgloss aan. In de reflectie glijden mijn ogen even naar hem.
Hij duwt zich van de muur en praat verder. 'Met een Chanel-tas en portemonnee, maar geen enkele werkende creditcard… '
'Lang verhaal,’ zeg ik moedeloos.
Hij komt naast me staan bij de wastafel, en ik draai me iets naar hem toe.
Hij werpt een blik op zijn horloge voor hij zijn blik weer op de mijne richt. Zijn ogen lijken bodemloze poelen van koel groen, getint met nieuwsgierigheid, plezier en een vonkje warmte. ’Je kunt het me vertellen tijdens het diner. '
Mijn hart schiet in mijn keel. Vraagt hij me nu uit? Op een date?
Ik kan me niet eens herinneren wanneer Gerard me voor het laatst echt mee uit nam.
Ik probeer koel te blijven, al draait mijn hoofd overuren, en kijk weer in de spiegel.
'Werkt die openingszin ooit? '
'Alleen als de vrouw honger heeft.'
En ik kan het niet helpen, ik schiet in de lach. Mijn ogen vinden de zijne weer in de spiegel, en daar verschijnt een echte glimlach. Mijn knieën worden er week van.
Want, mijn god, die glimlach. Adem-benemend. Oogverblindend.
Ik schraap mijn keel en probeer mijn gezonde verstand terug te vinden. 'Ik dacht dat je weg was.'
Hij houdt mijn blik vast, en ik zie de goudspikkels in zijn irissen. Hij is bijna te mooi om echt te zijn. 'Iets zei me dat ik terug moest komen,’ zegt hij laag en schor. Een rilling trekt over mijn rug.
'Ik kan niet met je gaan eten.'
'Waarom niet?’ Hij leunt tegen de wastafel, komt iets dichterbij, en zelfs van hier moet ik mijn nek rekken om hem aan te kijken. Hij is zeker acht centimeter langer dan Gerard.
Hou op met hem te vergelijken met je ex, maant een stem in mijn hoofd.
Ja, vooral omdat hij beter is, antwoordt mijn sarcastische onderbewuste.
'Nou, om te beginnen…’ Ik maak een vage handbeweging zijn kant op, zenuwachtig door zijn nabijheid maar vastbesloten dat niet te tonen.'Ik weet niet eens hoe je heet. '
Zijn ogen lichten op, hij buigt zijn hoofd iets. 'Eerlijk punt.’ Hij steekt zijn hand uit. 'Ale.'
‘Ale,' herhaal ik.
Hij knikt. 'En jij bent?'
Out of my league. De woorden flitsen door mijn hoofd, maar gelukkig spreek ik ze niet uit. Ik schraap mijn keel. 'Marlowe.'
‘Marlowe,' herhaalt hij zacht, alsof hij de klank van mijn naam wil proeven.
Er zit iets verleidelijks in zijn stem. Ik vraag me af of dat opzet is, of simpelweg het gevolg van zijn accent.
'Nu ik je naam weet, probeer ik het opnieuw. Wil je wat met me gaan eten, Marlowe?'
Zijn stem is rustig en kalm. Een uitnodiging, zonder druk of verwachting. Hij wacht op mijn antwoord met een geduld dat me van mijn stuk brengt, zó anders dan Gerard.
Heeft hij een bijbedoeling? Wil hij me ontvoeren en verkopen aan mensenhandelaars zoals in die Liam-Neeson-film, Taken? Gladys heeft me die ooit laten kijken in een slecht plan om me op te vrolijken toen bijna al mijn studievriendinnen een semester in het buitenland zaten.
'Ik beloof dat het alleen om eten gaat,’ zegt hij, alsof hij mijn gedachten kan horen. Alsof hij mijn angst ziet meedrijven in de lucht tussen ons.
'Normaal ben ik niet zo besluiteloos,’ geef ik toe en bijt op mijn onderlip. 'Ik moet mijn bank bellen en alles regelen zodat ik een vlucht naar huis kan boeken.'
'Waar is ‘thuis’?'
'Rhode Island.'
‘Amerika,' zegt hij, terwijl mijn maag luid protesteert. Ik bloos, maar Ale grijnst. 'En je hebt honger.'
Met een zucht recht ik mijn schouders en hang mijn tas over mijn schouder. Wat maakt één diner met een knappe vreemdeling in Spanje nog uit? Na vanavond zie ik hem nooit meer terug.
'Ik lust wel wat.'