Hoofdstuk 2: Luca

Ik kijk naar de manier waarop Abbi’s heupen bewegen terwijl ze bij me wegloopt. Ze kijkt niet om. Het lijkt haar niet eens te raken dat we botsten—terwijl ik hier blijf staan… en probeer bij te achterhalen wat er net gebeurde.

Waarom is ze in godsnaam hier?

Schuldgevoel knaagt aan me om hoe ik het de laatste keer heb laten eindigen. Ik heb haar gedag gekust en gezegd dat ik zou bellen. En toen ging mijn leven naar de klote, en hield ik de herinnering aan haar liever onaangeroerd. Als ik had gebeld, had ik het alleen maar verkloot—zoals ik altijd doe met vrouwen. Want ik wil nooit wat zíj willen. Nooit die toewijding, die monogamie, die toekomst.

Maar met Abbi had ik dat misschien wel gewild.
Nee. Ik schud mijn hoofd, alsof ik die belachelijke gedachte eruit kan rammelen. Ik heb Abbi verteld dat ze niet moet settelen, en precies dát zou ze doen als ze voor mij koos.

Bovendien had mijn familie me nodig, en dat gaat altijd voor alles.

Maar waarom werkt ze hier? En waarom heeft niemand me iets verteld? Weet Austin dit? Hij móét het weten. Chloe en Abbi zijn onafscheidelijk. Er is geen manier waarop ze deze baan accepteerde zonder het met hem te bespreken.

Wacht even. Heeft híj haar geholpen aan deze functie? Heeft hij meegewerkt—en vervolgens bewust verzwegen dat zij hier zou werken?
Ik frons, en de woede verschuift richting mijn teamaanvoerder. Best waardeloos, zeker nu we zo’n geweldig seizoen draaien.

Godver. Mijn drama-vrije liefdesleven—voor zover het vrouwen betreft—werd in één klap een stuk ingewikkelder. Ik staar naar de gesloten dubbele deuren die naar Human Resources leiden. Ik heb Abbi nooit willen voorliegen. Maar na weken waarin ik mijn familie overeind hield, was er te veel tijd verstreken. Te veel veranderd om haar nog te bellen.

Aan haar koele houding te zien heb ik haar pijn gedaan—en zij is de eerste vrouw bij wie dat me ooit echt iets kan schelen. En dat doet pijn.

Ik blaas een lange zucht uit.

De afgelopen tijd was al een rollercoaster, en ik had écht gehoopt dat het nieuwe jaar beter zou beginnen. Maar nu Abbi Walsh zo mijn leven binnenwandelt, kijkend alsof ze me verafschuwt, gezellig kletsend met fuckingYaeger—degene voor wie ik de wingman uithang—kan ik dat hoopvolle idee wel opbergen.

Ik leun tegen de muur en haal mijn telefoon tevoorschijn om mijn berichten te checken. Ik scrol erdoorheen; een lijst met zorgen en problemen van mijn broers, zussen en hun gezinnen. Dan kijk ik weer naar de dubbele deuren.

Abbi zou nooit gelukkig worden met iemand zoals ik. Zes maanden geleden misschien. Maar niet sinds ik de rol op me nam die ik jaren eerder had moeten pakken. Niet sinds ik veranderd ben in Luca de familieman—wat bijna lachwekkend is, want nu ben ik nog minder emotioneel beschikbaar dan toen ik alleen maar Playboy Panda was.

Maar Abbi, met haar hoopvolle blik en haar angst om naïef te zijn, om zich te laten misleiden, verdient beter dan een man die geen idee heeft hoe je een vrouw het gevoel geeft dat ze op de eerste plaats staat.
Nee, het beste wat ik voor Abbi kan doen, is haar laten denken dat die nacht niets betekende. Dat we niets meer waren dan een zomerfling, een bedavontuur, een weekend vol tequila en discutabele keuzes.

Ze verdient een man die zijn woord houdt. En dat ben ik duidelijk niet. Niet nu ik al meer vrouwen steun dan ik aankan. Mijn stiefmoeder, mijn zussen, mijn nichtjes—ze rekenen nu harder dan ooit op me.

Geen haar op haar hoofd dat zou accepteren dat ze op de tweede plek komt. En ze kan geen casual scharrel zijn. Niet na dat weekend. Niet na wat we gedeeld hebben.

Dat ik Abbi zes maanden geleden heb voorgelogen, was uiteindelijk beter voor ons allebei. Liever ziet ze nu een weekendversie van mij die ze kan haten, dan dat ze me later verafschuwt omdat ik niet de hockeyheld bleek die ze zich had voorgesteld.

Ik duw me van de muur af, stap het trappenhuis in en ren de treden af. In de kleedkamer kleed ik me vliegensvlug om, vastbesloten om te gaan trainen. Iets—wat dan ook—om mijn hoofd tot rust te brengen. Om dat rusteloze vuur in me kwijt te raken. Ik doe mijn oordopjes in, zet een intense Spotify-afspeellijst op en train tot mijn armen nog nauwelijks omhoog kunnen.

Maar toch blijft Abbi zich in mijn gedachten opdringen.

***

“Yo, ga je me ooit nog vertellen dat Abbi Walsh hier werkt?” bijt ik de aanvoerder toe zodra hij de kleedkamer binnenloopt.

Austin werpt me een harde blik toe. “Wist niet dat ik de beslissingen van het senior management eerst langs jou moest laten gaan, Panda.”

Ik rol met mijn ogen. “Kom op, Cap. Je had me even kunnen waarschuwen.”

Austin leunt tegen een locker en kruist zijn armen. “Of jij had haar kunnen bellen en zelf kunnen ontdekken waar ze mee bezig is.”

Ik snuif een lach uit en knijp mijn ogen tot spleetjes. “Je maakt een grap, toch? Je gaat me nu toch niet laten vallen omdat jij neukt met Abbi’s beste vriendin en—”

Mijn woorden sterven onmiddellijk wanneer Cap zijn arm dwars over mijn keel slaat. Hij duwt me hard tegen de lockers, zijn ogen woedender dan ik ze ooit heb gezien.

Ik steek mijn hand op en hij vermindert de druk, doet een stap achteruit.

“Fuck,” vloekt Austin terwijl hij door zijn haar strijkt. Hij wijst naar me. “Laat Chloe erbuiten.”

“Sorry,” mompel ik, want het was echt een klote streek om zijn meisje erbij te halen. Het is alleen… het steekt dat hij er niet aan gedacht heeft mij iets te zeggen over Abbi. Austin weet precies wat er deze zomer tussen ons is gebeurd. Is hij daarom boos op me? Chloe misschien? Geen van beiden liet iets merken, maar toch… “Waarom heb je het me niet verteld?”

Austin zucht en vouwt zijn handen achter zijn hoofd terwijl hij zich omdraait en me aankijkt. “Chloe en ik hebben gezworen ons niet te bemoeien met wat er tussen jullie twee is gebeurd. Kijk, jij hebt het zwaar gehad. Zij ook. We dachten dat het beter was om gewoon jullie vrienden te blijven en jullie geen informatie over elkaar toe te spelen of dingen ingewikkelder te maken, terwijl het duidelijk is dat jullie allebei niets meer met elkaar te maken willen hebben.”

Ik frons. Wát heeft Abbi dan meegemaakt? En wat bedoelt Austin met dat het ‘duidelijk’ is dat we niets meer met elkaar te maken willen hebben? Heeft Abbi dat gezegd? Haat ze me omdat ik niet heb gebeld?

Schuldgevoel schroeit door mijn borst. Natuurlijk haat ze me. Ik liet haar denken dat ons weekend tot meer zou leiden. Ik wílde dat ze iets van mij zou verwachten, want toen ik haar gedag kuste, was ik ook echt van plan dat waar te maken.

“Hoe dan ook,” zeg ik, mijn stem zo neutraal mogelijk. “Een waarschuwing was wel prettig geweest.”

Austin knikt. “Oké. Ze is nu hoofd van Jongerenwerk.”

Mijn wenkbrauwen schieten omhoog. “Hoofd? Van het programma?”

“Ja. Ze heeft vijf jaar lang de football-jongerenwerkprogramma’s gerund voor de New Jersey Kings. Ze is méér dan gekwalificeerd. En Boston is een goede nieuwe start voor haar.”

Ik vernauw mijn ogen. “Waarom?” vraag ik, al is de échte vraag waarom ik nooit gevraagd heb wat ze eigenlijk doet voor werk. We hebben twee dagen lang aan elkaar vastgekleefd en… ze had gelijk. Ik ken haar helemaal niet. Schaamte pulseert in mijn borst en ik probeer het er uit te wrijven.

Austin werpt me een duidelijke blik toe. “Ik ga Abbi’s privéleven niet met jou delen. Net zo min als ik het jouwe met haar zal delen. Wil je weten wat er speelt? Vraag het haar.”

Ik zeg niets. Na een moment zucht Austin opnieuw. “Luister, Panda. Het team zit in een goede flow. We draaien een geweldig seizoen. Wil je dit echt groter maken dan het is?”

“Nee.”
Dat wil ik niet. Ik wil gewoon hockey spelen en er zijn voor mijn familie.

“Mooi. Dus, we zijn goed zo?”

“Alles prima, Cap,” zeg ik.

“Behalve een paar jongerenwerk-evenementen kruisen jullie paden elkaar niet eens. Tenzij jij dat wíl?”

“Dat wil ik niet.” Ik kap die gedachte meteen af. Het beste wat ik voor Abbi kan doen, is uit haar buurt blijven. Ons weekend bewaren als herinnering—een moment dat beter in het verleden blijft.