Hoofdstuk 2: Austin

De aanwezigheid van Chloe Crawford treft me als zowel herinnering als visioen op het moment dat ik haar begroet met een omhelzing.
Alleen al haar zien haalt een lawine aan jeugdherinneringen boven die ik jaren niet heb aangeraakt. Chloe en ik zijn samen opgegroeid. Ze was mijn eerste vriendin — dankzij onze moeders, die ons bij elke gelegenheid bij elkaar zetten.

Vroeger gingen we samen in bad, we zaten in hetzelfde T-balteam en hielden logeerpartijtjes. Onze kinderlijke verbondenheid veranderde in een soort broertje-zusje-rivaliteit toen we op de middelbare school kwamen; Chloe irriteerde me net zo vaak als Savannah en Claire. Tegen de tijd dat we naar de highschool gingen, liepen onze wegen uiteen: ik stortte me volledig op hockey, terwijl zij terechtkwam tussen de ambitieuze, hoogbegaafde leerlingen — een klasse boven mijn niveau.

Aanvankelijk maakte het me weinig uit; ze woonde tenslotte gewoon naast ons. Maar toen de Crawfords aan het einde van ons tweede jaar naar New York verhuisden, voelde ik haar afwezigheid meer dan ik ooit liet blijken.

Ze kwam bijna naar al mijn wedstrijden, droeg mijn rugnummer en bonkte op het plexiglas zodra de scheids een verkeerde call maakte. Elk jaar, bij de eerste sneeuw van het seizoen, stond ze ’s ochtends vroeg aan het einde van haar oprit klaar voor een sneeuwballengevecht. Ze hoorde bij mijn leven — tot ze dat niet meer deed. En tegen de tijd dat ik besefte hoeveel afstand er tussen ons ontstaan was, leek het te laat om er nog iets aan te doen. Zeker voor een vijftienjarige etter die genegenheid eerder uitte via flauwe grappen dan via echte gesprekken.

Nu, met haar lichtbruine haar dat net haar schouders raakt en haar armen om mijn middel geslagen, voelt het even alsof er geen tien jaar verstreken zijn. Mijn jeugd ontvouwt zich opnieuw, haarscherp voor mijn ogen.

‘Jou ook goed te zien.’ Ze laat me los en schenkt me een makkelijke glimlach.

Ze treft me harder dan zou mogen — eigenlijk zou ze me helemaal niet moeten raken. Maar verdomme, ze is prachtig.
Ik herinner me haar als freshman: zelfverzekerd, brutaal, hoe ze de giechelende meiden bij mijn kluis met één vernietigende blik het zwijgen oplegde. Terwijl de rest van ons maar wat aanrommelde, leek Chloe altijd alles onder controle te hebben.
Nu laat ze haar hoofd zakken, schuift een pluk haar achter haar oor — onzeker. Anders.
De vrouw die nu voor me staat is een vrouw: zachte rondingen, gave huid, verfijnde trekken. Maar er zit ook iets anders in haar, iets wat ik niet helemaal kan plaatsen, al maakt het een ongemakkelijk gevoel in mijn maag los.

‘Wanneer ben je aangekomen in de stad?’ vraag ik, terwijl ik een arm om haar schouders sla en haar mee de keuken in leid. Zoals gewoonlijk ben ik de eerste van mijn familie die op tijd bij mijn ouders arriveert.

Claire en Easton staan erom bekend altijd te laat te komen. Mijn nicht Indy — stipt op tijd — had geappt dat ze wachtte tot Noah thuiskwam zodat ze niet alleen hoefde te rijden. Savannah en Mike wonen inmiddels in New York en komen niet meer voor de wekelijkse diners. En Indy’s ouders, tante Leanne en oom Jemmy, zitten in Aruba. Tante Lee noemt het hun ‘laatste hurrah’ voor Indy’s baby komt.

Op dit moment, op mijn ouders na — die al met klinkende wijnglazen druk zitten te kletsen — zijn alleen Chloe en ik hier.

‘Ongeveer een week geleden,’ antwoordt ze, terwijl haar blik door de keuken glijdt. Ik vraag me af of zij dezelfde halfvergeten herinneringen ziet als ik.

‘Chloe, lieverd, we zijn zó blij dat je er bent,’ zegt mam, die haar voor de tweede keer in tien minuten een kus op het hoofd geeft en haar een glas wijn aanreikt.
‘Ik ook, Mary. Dank je wel.’ Chloe nipt eraan.
‘Wat jammer dat de omstandigheden anders niet vrolijker zijn, schat,’ zegt mam, terwijl ze haar nog eens stevig tegen zich aandrukt. ‘Maar je ouders zijn dolblij dat je hier bent, en ik weet zeker dat jouw aanwezigheid Mimi’s zomer opfleurt.’

Chloe bloost en duikt half weg achter haar wijnglas.
Omstandigheden? Welke omstandigheden?

Mijn onrust groeit tot bezorgdheid.

‘Wat is er gebeurd?’ vraag ik zodra mam naar de oven loopt om de hapjes te checken.

Chloe verplaatst haar gewicht, bijt op haar onderlip. Er glanst iets in haar ogen — iets dat me onmiddellijk zorgen baart. In mijn hoofd schieten tientallen rampscenario’s voorbij. Is Mimi ziek? Gaat het slecht met Greg of Diane? Waarom heeft mam niets gezegd?

Plots flitst er een beeld op van drie jaar geleden: het kerstfeest, Chloe’s stralende lach — en die gladjakker van een bankier met zijn hand nét iets te vaak op haar kont. Zijn schoenen glommen te hard. Ik mocht hem toen al niet.
Het zien van hen samen gaf me een vreemd mengsel van nostalgie en irritatie — en nog meer verwarring over Chloe’s onverschilligheid naar iedereen behalve hem. Hoe heette die vent ook alweer? Had hij haar niet ten huwelijk gevraagd?

Mijn blik glijdt naar haar ringvinger. Geen ring.
Ze trekt haar hand terug zodra ze merkt dat ik kijk, en ik zucht, de puzzelstukjes vallen op hun plaats.

‘Wat heeft die klootzak gedaan?’ grom ik. Alleen al het idee dat zo’n gladde sukkel — die allang boven zijn stand speelde — haar pijn heeft gedaan, maakt me razend. Drie jaar geleden mocht ik hem niet, en nu ik de leegte in Chloe’s blik zie, kan ik hem helemáál niet luchten.

Chloe haalt haar schouders op, schraapt haar keel. Ze glimlacht even, maar de glimlach zakt direct weer weg. ‘Het is het niet waard om over uit te weiden.’ Ze zucht, heft haar glas en er flitst iets van de oude Chloe door haar ogen. ‘Wie houd ik voor de gek? Nog een paar van deze en ik loop straks mijn hele ziel ondersteboven te keren tegen de eerste de beste die luistert.’

Ik grinnik. Ze probeert luchtig te klinken, maar terwijl ik haar zo bekijk, dringt pas goed tot me door hoeveel jaren er voorbij zijn gegaan zonder dat ik wist hoe het met haar ging. Ik weet nu praktisch niets meer van het meisje dat ooit mijn beste vriendin was.
‘Je weet dat ik altijd luister, Chloe. Gaat het een beetje?’

Ze ademt langzaam uit. ‘Het komt wel goed. Het is gewoon nog… vers.’

Ik knik, al heb ik geen flauw idee hoe dat voelt. Ik ben niet van de serieuze relaties — eerder van de duidelijke afspraken. In de twee weken sinds mijn team, de Boston Hawks, de Stanley Cup heeft gewonnen, word ik zowat bedolven onder subtiele en minder subtiele aanbiedingen voor vrijblijvende nachten zonder gedoe.

‘Ben je terug in Boston voor goed?’

Ze verplaatst haar gewicht van de ene voet naar de andere. ‘Weet ik nog niet. Alles ging zo snel, ik had gewoon behoefte aan… ruimte. Dus ik blijf de zomer hier, en dan zie ik wel verder.’

‘En werk?’ vraag ik, leunend tegen het keukeneiland terwijl ik mijn enkels over elkaar kruis.

‘Gelukkig laat mijn werk me toe om op afstand te werken.’

Ik wrijf over de achterkant van mijn hoofd. Wat doet ze ook alweer voor werk? Waarom kan ik me dat niet herinneren? Ik wil het net vragen als de deurbel gaat. Ik kijk over mijn schouder, maar mam en pap zijn veel te druk in gesprek met Greg en Diane om open te doen. Met een knikje wijs ik naar de voordeur, en Chloe loopt met me mee.

‘Nu je hier de hele zomer bent,’ ga ik verder, ‘moet je een keer met ons mee uit. We zijn misschien niet zo sophisticated als je vrienden in New York, maar we vallen best mee.’
‘We?’ Haar wenkbrauwen trekken samen.

Ik reik net naar de klink als Claire de deur al opentrekt. Ze zwaait zo hard open dat hij tegen de deurstopper stuit en Chloe een sprongetje maakt, lachend.
‘Ahh! Jij bent er!’ roept mijn zus en ze trekt Chloe meteen in een omhelzing.

Mijn beste vriend — en Claire’s vriend — Easton staat direct achter haar, gevolgd door mijn nicht Indy en haar vent, ook een goede vriend en teamgenoot: Noah.
‘De hele bende compleet,’ kondigt Noah aan, zijn ogen groot wanneer hij Chloe ziet. ‘Chloe Crawford, ben jij dat?’

Easton geeft me een klap op mijn schouder ter begroeting.
‘Ik hou ervan als de jongeren in de meerderheid zijn,’ zegt Claire vrolijk.

Noah knuffelt Chloe en mompelt dat het jaren geleden is sinds hij haar zag. Toen ik dertien was, leerde ik Easton en Noah Scotch kennen op een hockeykamp in Canada. Daarna kwamen ze elke zomer, en tijdens de middelbare school, wekenlang bij mij logeren. In die eerste paar zomers — nog voor de Crawfords naar New York verhuisden — kruisten hun paden geregeld met Chloe’s. Iets wat ik totaal vergeten was.

‘Wij zijn allebei terug!’ roept Indy, terwijl ze Chloe begroet.
‘Wacht even.’ Chloe lacht, wijzend met haar vinger van Easton en Claire naar Noah en Indy. ‘Jullie zijn samen? Echt samen-samen?’
Indy straalt en haakt haar arm in die van Noah. ‘We krijgen een baby!’
‘Dat zie ik.’ Chloe glimlacht, knijpt in Indy’s hand en kijkt van haar naar Noah. ‘Gefeliciteerd. Jullie... wauw. Dat is nogal wat.’
‘Zeg dat wel,’ mompel ik.
Claire lacht. ‘Gelukkig ben je hier weggegaan, Chloe, anders had jij nu misschien met Austin gedatet.’
Chloe grinnikt terwijl ik mijn middelvinger naar mijn zus opsteken.

Ik sluit de deur en pak Indy’s schoudertas — loodzwaar door haar laptop — terwijl Claire de rest richting keuken leidt voor drankjes. Gelach en begroetingen dwarrelen de hal in.

Hoe kan het dat het al bijna vijftien jaar geleden is dat Chloe hier kind aan huis was?
Hoe heb ik zo lang geen enkel contact gezocht met mijn oudste jeugdvriendin?
En waarom stoort die afstand me nu pas — terwijl ik er al jaren geen seconde meer over nadacht?

***

‘Kings!’ roept Claire enthousiast, terwijl ze in haar handen klapt.
‘Nee, nee.’ Easton schudt zijn hoofd. ‘Never Have I Ever?’
‘Mwah.’ Indy trekt haar neus op.
‘Fijn om te weten dat we nog niet te oud zijn voor drankspelletjes,’ mompelt Noah.

Chloe grijnst en zakt achterover in haar Adirondack-stoel. ‘Daar word je nooit te oud voor, Scotch.’

We zitten rond de vuurkorf in de tuin van mijn ouders. De volwassenen zijn binnen, genietend van wijn, speciaalbier en een charcuteriebord. Maar de “kinderen” — wij dus — hebben zich net als vroeger verzameld in de tuin, met drankjes en spelletjes.

Het vuur knettert zacht, een knipoog naar onze middelbareschooltijd, al is het eigenlijk te warm om het echt nodig te hebben. Toch herinnert het me aan de kampvuren in dat veld vijf mijl buiten de stad, vroeger. En nu, met Chloe tegenover me, haar haar losjes uit haar gezicht, haar ogen glinsterend in het schijnsel, ben ik ineens weer vijftien.

Een kampvuur.
De avond dat Mason Kinner haar kuste — en mijn borst zich onaangenaam samenkneep.
Ik haatte de manier waarop Mason haar gezicht aanraakte, haar haar streelde, alsof hij haar lichaam beter kende dan hij ooit zou mogen.
Erger nog: ik haatte dat ze naar zijn hand toe boog.

Ik kon niet wegkijken, en voor het eerst voelde ik iets wat alleen maar jaloersheid kon zijn. Belachelijk, natuurlijk. Chloe en ik waren al ons hele leven vrienden. Meestal maakte ze me gek.

‘Cheers to the Governor?’ stelt Chloe voor, waardoor ik weer bij het gesprek ben.
‘Cheers to the Governor,’ beaamt Claire.

Easton leunt achterover in zijn stoel en heft een blikje bruiswater. Ik werp hem een korte blik toe om zeker te zijn dat hij oké is. East is nu een paar maanden clean en doet het goed, maar ik blijf op mijn hoede bij dit soort avonden. Hij lijkt ontspannen. Indy ook — inmiddels in haar derde trimester, nippend aan haar gemberlimonade.

‘Oké!’ roept Claire. Ze heeft een fles wijn uit de keuken gesnaaid en schenkt wat bij in haar en Chloe’s glazen.

Noah en ik nemen allebei een slok van ons bier en wachten tot Claire de startregel bepaalt.
‘Even een korte herhaling,’ zegt ze terwijl ze zich weer installeert. ‘We tellen om de beurt van één tot eenentwintig en dan roepen we “cheers to the governor”. Degene die eenentwintig zegt, mag een nieuwe regel bedenken voor de volgende ronde. En zo blijven we doorgaan. Onze startregel is dat we drie en elf omwisselen.’
‘Prima,’ zegt Chloe, en ze trapt af met “één”.

De eerste ronde gaat makkelijk en we proosten allemaal als Indy de nieuwe regel aankondigt. ‘In plaats van zeven moet je een gênante waarheid vertellen.’
‘Dat wordt een makkie voor mij,’ mompelt East. Claire buigt zich naar hem toe en drukt een snelle kus op zijn lippen.

Ik zie hoe Chloe hun uitwisseling volgt, een vleugje weemoed in haar blik voordat ze haar gezicht weer neutraal maakt. Tijdens het diner — naarmate de wijn rijkelijk vloeide en het gesprek vanzelf weer vertrouwd werd, alsof we elkaar pas vorige week hadden gezien — zag ik haar zichtbaar ontspannen.

Ik kantel mijn hoofd een beetje naar haar toe. ‘Maak je geen zorgen, je raakt eraan gewend. Ze zijn praktisch altijd zo klef.’
‘Hé!’ roept Claire, terwijl ze naar Indy wijst. ‘Wij zijn lang niet zo erg als die twee!’
Ik trek een wenkbrauw op. ‘Hangt van de dag af.’

Chloe lacht, opent haar mond om iets te zeggen, maar Noah start de volgende ronde. We tellen, lachen, drinken.
‘Volgende regel,’ kondigt Claire aan, ‘in plaats van nummer vier moet je het refrein zingen van Madonna’s “Like a Virgin”.’

Easton zingt de tekst luidkeels mee, tot grote verrassing van de meiden. Chloe ligt dubbel van het lachen terwijl Indy klapt en Claire fluit.

‘Niet gedacht dat ik die kende, hè?’ zegt East als hij klaar is met zingen.
‘Ik ben onder de indruk!’ roept Chloe, en ze applaudisseert.

We halen nog drie rondes van eenentwintig voordat de regels overgaan in herinneringen en oude verhalen. Al snel kletsen we over de middelbare school, over hockey, en het voelt zó vertrouwd dat een golf van nostalgie me overspoelt en mijn gedachten alle kanten opschieten.

Vroeger leek alles al ingewikkeld en onzeker. Ik praatte vaak met Chloe, die haar toekomst tot in detail had uitgestippeld. Ze wilde naar Columbia University, journalistiek studeren en onderzoeksjournalist worden.
Die vastberadenheid — iets wat ik destijds enorm in haar bewonderde — maakte me tegelijkertijd nerveus over mijn eigen pad. Zou ik een hockeybeurs voor college krijgen? De NHL halen? Zou ik bevriend blijven met mijn teamgenoten?
Had ik toen maar geweten hoe de druk zich zou opstapelen. Hoe moeilijk het zou zijn om hockey en het leven in balans te houden.

Achteraf besef ik hoe weinig ik wist van stress of verantwoordelijkheid dragen. Sinds ik teamcaptain ben, is de onrust die altijd al onder de oppervlakte lag geëxplodeerd. En de laatste weken, sinds we de Cup hebben gewonnen, is het bijna ondraaglijk. Omdat we de verdomde Cup gewonnen hebben.

Ik adem diep in, mijn blik gericht op de dansende vlammen in de vuurkorf. Mijn knie begint zenuwachtig op en neer te stuiteren terwijl mijn gedachten op hol slaan.
Wat nu? Hoe moeten we dat komend seizoen nog overtreffen?
Hoe versla je jezelf als je teammaat Torsten Hansen met pensioen is gegaan?
Hoe behoud je een overwinning die eigenlijk onmogelijk te evenaren was?
Wat als het team mijn leiderschap in twijfel trekt als we falen? Wat als ík dat doe?

‘Onze zomers hier waren altijd de beste,’ zegt Noah, reagerend op iets wat Claire net zei. ‘Waarschijnlijk het enige waar East en ik het hele schooljaar naar uitkeken.’

Ik leun achterover in mijn stoel en neem een slok van mijn bier. Ik probeer de maalstroom in mijn hoofd te kalmeren en me te concentreren op het gesprek — op het nu.

East knikt, heft zijn kin naar Chloe. ‘Wanneer verhuisde je ook alweer? Einde van ons eerste jaar?’
‘Tweede,’ antwoordt Chloe, terwijl ze een slok wijn neemt. Haar wangen zijn roder dan een uur geleden, en ze zakt wat dieper in haar stoel.
‘Was het moeilijk, op een nieuwe school beginnen?’ vraagt Indy.

Chloe kantelt haar hoofd, denkt even na. ‘Het ging wel. De eerste maanden waren lastig omdat ik weer moest zoeken waar ik hoorde, snap je? Hier was ik trots op mijn nerd-imago—’
‘Je was niet de—’ begin ik, maar Chloe werpt me een waarschuwende blik.
‘Amen op het nerdy meisje-zijn,’ zegt Indy en heft haar gemberlimonade.

Chloe en Indy grijnzen naar elkaar en nemen tegelijk een slok.
‘Maar daarna maakte ik vrienden. Abbi en Brittney.’ Ze trekt een pijnlijke grimas bij die tweede naam, waardoor ik mijn blik vernauw. ‘We waren hecht, tijdens de middelbare school en de universiteit. Abbi en ik zijn nog steeds close — ze voelt als een zus.’
‘Maar Brittney?’ vraagt Indy voorzichtig.

Chloe laat een lange zucht ontsnappen en kijkt even de kring rond.
‘We mogen haar niet, hè?’ zegt Claire meteen.
Chloe’s mondhoek trilt omhoog, maar haar ogen glanzen vochtig. Mijn zus schrikt, buigt naar voren. ‘Oh God, is er iets met Brittney gebeurd?’ vraagt ze, met paniek in haar stem.

Chloe schudt haar hoofd, veegt snel haar ogen droog en lacht schamper. ‘Brittney en Steve hadden een affaire. Ik... ik betrapte ze en—’
‘Jouw Steve?’ zegt Claire met open mond. ‘Met je vriendin?’
Indy slaakt een hoorbare ademhaling.

Een felle woede schiet door me heen bij het zien van Chloe’s pijn. De hand die geen bierfles vasthoudt, balt zich tot een vuist. Mijn kaken klemmen zich op elkaar. Naast me verstijft Noah, en tegenover me vloekt East zacht.
Erg. Veel erger dan ik dacht.
Niet alleen bedroog die klootzak haar, hij deed het ook nog met haar beste vriendin. Wat. Een. Eikel. En wat een rotvriendin.

Noah schudt zijn hoofd, mompelend iets onverstaanbaars.
‘Het huwelijk is toch van de baan?’ vraagt East.
‘Natuurlijk.’ Chloe snuift. ‘Ik voel me alleen zó stom.’
‘Niet doen.’ Claire steekt haar vinger op. ‘Je bent een van de slimste vrouwen die ik ken, Chloe. En ik ben nog familie van deze,’ zegt ze, met haar duim richting Indy — de enige in de familie met een doctoraat. Indy bloost. ‘Hoe lang geleden?’
‘Twee maanden,’ zegt Chloe zacht. ‘Ik ben meteen weer bij mijn ouders ingetrokken, maar die hadden hun huis al verkocht en verhuisden terug hierheen. Dus… hier ben ik. Terug in Boston. Voor de zomer, in elk geval.’

Indy’s gezicht vertrekt van medeleven. ‘Het spijt me, Chloe. Je hebt het vast al duizend keer gehoord, maar echt — je hebt een kogel ontweken.’
‘Amen,’ zegt Claire. ‘Beter dat je nu weet dat hij een klootzak is dan nadat je er juridisch aan vastzat.’
‘En dat zij een waardeloze vriendin is,’ vult Indy aan.

Chloe knikt traag. Haar ogen zijn dof, alsof ze dit gesprek al vaak heeft gevoerd — en dat het weten dat ze beter af is, er niets beter op maakt.
Ze drinkt haar glas leeg. Indy reikt naar de fles om bij te schenken, maar Chloe zucht. ‘Mensen, ik weet echt niet wat ik moet doen. Ik blijf hier voorlopig, misschien langer. Ik ben uit ons appartement vertrokken, en Brittney is er gewoon ingetrokken.’
Indy slaakt nog een keer een verbijsterde zucht.

‘En twee gezamenlijke vrienden van Steve en mij trouwen deze zomer. Hun verlovingsfeest is volgende week. En we zitten allemaal in het bruidspersoneel — Brittney, Steve en ik.’
‘Jezus,’ mompelt East.
‘Ik weet het.’ Chloe knikt. ‘Ik kan toch niet zomaar afhaken omdat ik ze niet onder ogen wil komen? Of wel? Moet ik dat doen?’ Ze trekt haar gezicht samen. ‘Het idee om hen samen te zien, en al die mensen die naar me kijken en fluisteren: “Oh, arme Chloe, helemaal alleen.”’ Ze rilt. ‘Het wordt vreselijk. Ik wil nog niet eens nadenken over de bruiloft in augustus.’
‘Laat hem barsten,’ zegt Claire kordaat.
‘Je hebt een date nodig voor dat verlovingsfeest,’ beslist Indy.
Claire knikt. ‘Een supersexy, gespierde—’
‘Ik zit ernaast, hè,’ zegt East droog, en Claire geeft hem een speelse tik.
‘Je hebt man candy nodig,’ beaamt Indy.

Chloe sluit haar ogen. ‘Je klinkt precies als Abbi. Ik leef de laatste tijd als een kluizenaar. Waar zou ik in hemelsnaam man candy vandaan moeten halen?’

Indy’s blik glijdt langzaam naar mij, een glimlach krult op haar lippen.
Oh nee. Die blik ken ik. Dat is bemoei-Indy, de versie die denkt dat ze briljante plannen heeft terwijl ze in werkelijkheid gewoon chaos veroorzaakt.

Ik steek mijn hand al op, open mijn mond om haar te stoppen, maar—

‘Austin kan met je mee!’ gilt Indy.