Hoofdstuk 2: Claire

“Het is niet te geloven dat je me hier nog nooit mee naartoe hebt genomen,” berisp ik mijn nicht Indy terwijl we het kleine Mexicaanse restaurant binnenstappen waar ze zo vaak komt.

Indy haalt haar schouders op. “Ik kom meestal bij jou thuis.”

“Daar moeten we echt verandering in brengen. Mijn ouders maken me gek.” Ik trek mijn neus op.

“Nog steeds geen geluk met je zoektocht naar werk?” vraagt Indy, terwijl ze met haar hoofd naar een tafeltje knikt.

Ik volg haar. “Niets vasts. Nog steeds alleen freelance. Al zou die laatste opdracht die ik deed wel meer werk moeten opleveren.”

“Je bent een geweldige grafisch ontwerper, Claire. Dat komt echt wel goed.”

“Alleen niets waarmee ik onder het dak van mijn ouders vandaan kom,” mompel ik, meteen overspoeld door schaamte. Niet dat ik niet dankbaar ben voor mam en pap, want dat ben ik wel. Het is alleen dat ze me nog steeds behandelen alsof ik op de middelbare school zit, en na vier jaar op mezelf op de universiteit is het lastig om weer in dat stramien te vallen als ik liever mijn eigen gang ga.

Indy werpt me een meelevende blik toe terwijl we achterin plaatsnemen aan een tafel.

Noah deelt de menukaarten uit. Een paar tellen lang blijft het stil. Benauwd bijna. Iedereen bestudeert zijn kaart, maar het is meer dan dat. Niemand weet wat hij moet zeggen of hoe hij zich moet gedragen nu Easton hier zit, bij ons aan tafel. In de afgelopen negentig dagen is er veel veranderd. Om te beginnen heeft Noah iets gekregen met Indy en is ze zwanger. Eddie Sims heeft Eastons plek bij de Boston Hawks overgenomen als vaste linksbuiten. En ik woon nog steeds thuis. Dus ja, in mijn leven is er niet echt iets groots gebeurd, maar toch voelt alles tussen Easton en mij ook anders.

De luchtige, broer-en-zusachtige plagerijtjes die hij vroeger bij me deed, zijn verdwenen. Nu kijkt hij me nors aan en noemt me “kleintje” met een scherpe ondertoon, niet meer als een liefkozende bijnaam. Sinds hij voor het eerst uit de afkickkliniek kwam—nu alweer een jaar geleden—hebben we amper nog gesproken, en hoewel mijn gevoelens voor hem nog altijd branden, kijkt hij me aan alsof hij niet begrijpt waarom ik hier überhaupt zit.

Ik klem de menukaart steviger tussen mijn vingers en voel mijn schouders verstrakken terwijl ik mijn hoofd laat zakken. Verlegen ben ik nooit geweest rond jongens. Ik groeide op tussen veel te veel van hen als het kleine zusje van Savannah en Austin. Maar Easton Scotch heeft me altijd veranderd in een giechelende, sprakeloze versie van mezelf. Nog zoiets waar ik een hekel aan heb.

“Hé allemaal. Ik ben Shell en ik zorg vandaag voor jullie.” Onze serveerster stopt aan het uiteinde van de tafel en alle blikken richten zich op haar. “Mag ik beginnen met drankjes?”

Austin opent zijn mond en klapt hem weer dicht. Noah en Indy wisselen een blik. Easton vloekt. “Kom op zeg, bestel gewoon een biertje of een margarita of wat dan ook. Met mij gaat het goed. Echt.”

Ik zucht. “Voor mij een cola light graag. Met ijs en een schijfje citroen.”

Shell grijnst, maar ik voel de vernietigende blik waarmee Easton mijn wang doorboort. De rest van de tafel bestelt drankjes en Noah voegt meteen een reeks voorgerechten toe. Zodra Shell uit het zicht is, zucht Noah en leunt achterover in zijn stoel.

Easton kijkt zijn broer aan. “Gaat het? Noah, echt, het gaat goed met me.”

“Ik weet het, East. Het is niet dat. Het is gewoon… nou ja…”

Indy buigt iets naar voren en Eastons blik schiet van zijn broer naar Indy en weer terug.

“Het is alleen dat, met Indy zwanger en zo, dingen veranderd zijn,” zegt Noah zonder het echt uit te spreken.

Austin bijt op zijn lip om een lach in te houden.

“Geen shit, man. Ik word oom.” East lacht.

Noah slikt moeizaam en zoekt even steun bij Indy. “Ik ben van plan om bij Indy in te trekken. Definitief. We krijgen een baby en—”

Easton fronst en steekt zijn hand op. “Natuurlijk trek je bij Indy in. Ik had niet anders verwacht.”

Opluchting glijdt door Noahs blik terwijl de spanning uit zijn schouders wegzakt. “Echt?”

“Natuurlijk. Met alle respect, maar ik heb al eerder op mezelf gewoond. Weet je nog toen jij en—”

“Ja, ik weet het,” onderbreekt Noah hem snel voordat Easton zijn ex-verloofde Courtney kan noemen.

De benauwde stilte hangt opnieuw boven de tafel. Want Courtney is niet het enige waar niemand het over wil hebben. Wat niemand hardop zegt, is dat toen East op zichzelf woonde, zijn alcoholisme van beheersbaar naar verwoestend ging.

Austin schraapt zijn keel en Eastons hoofd draait naar mijn broer. Er gaat iets tussen hen heen en weer, waarna Easton zijn hoofd laat zakken en een schamper geluid maakt. “Juist. Maar toen Noah bij Courtney woonde, heb ik mijn hele leven naar de knoppen geholpen.”

“Dat bedoelde ik niet—” begint Noah, maar Easton schudt zijn hoofd.

“Geeft niet, Noah. Echt, ik snap het. Je wordt vader. Ik verwacht niet dat je ook maar een seconde van Indy’s zwangerschap mist. Ik wil niet dat je je leven stilzet om mijn handje vast te houden.” Hij schenkt Indy een droeve glimlach en kijkt dan weer naar zijn broer. “Echt, deze keer zit mijn hoofd goed. Het gaat prima.”

“Mam en pap hebben aangeboden dat je bij hen kunt intrekken,” zegt Austin terwijl Shell onze drankjes neerzet.

Wat? Mijn aandacht schiet naar Austin terwijl een golf van paniek door me heen trekt. Mijn ogen worden groot. Hij wil dat Easton bij mijn ouders komt wonen? In ons huis? Met mij twee deuren verderop van de logeerkamer? Ik pak mijn cola light en neem een flinke slok, ineens verlangend naar pure tequila.

“Of,” zegt Indy langzaam terwijl haar blik over de tafel gaat, “Claire kan bij jou intrekken.”

Ik verslik me in mijn cola light. Heb ik dat verkeerd gehoord? Dat móét ik verkeerd gehoord hebben.

Want wat ís dit in hemelsnaam? Waar is iedereen mee bezig? En waarom wist ik hier niets van?

“Wat?” lacht Noah.

“Geen sprake van,” snauwt Easton.

“Waarom zou Claire dat doen?” vraagt Austin.

Opnieuw heeft Shell een feilloos gevoel voor timing en zet ze wat voorgerechten neer. Ik prop een nacho vol sushi in mijn mond—te in paniek om het fusionconcept van dit restaurant echt te waarderen—en koop mezelf wat tijd voordat ik mijn nicht vermoord in een zee van pico de gallo en sriracha.

“Nee, denk er eens over na,” gaat Indy rustig verder. “Iedereen—zelfs jij misschien”—ze glimlacht naar Easton—“zou zich beter voelen als je niet alleen woont. Claire wil wanhopig weg bij tante Mary en oom Joe. Je huis is groot genoeg. Jullie lopen elkaar alleen tegen het lijf als je dat zelf wilt. Maar Claire kan een extra steun zijn, en tegelijk doen jullie háár ook een enorme dienst.” Indy trekt een grijns naar me en knipoogt.

Ik verslik me in mijn nacho en grijp opnieuw naar mijn cola light. Ik moet iets met mijn handen doen, zodat ik Indy niet aanvlieg. Ik moet iets met mijn mond doen, zodat ik geen stortvloed aan verkeerde woorden over tafel gooi.

Noah blijft even stil en kijkt dan naar zijn broer. “Het is geen slecht idee.”

Ik neem een lange slok.

Austin fronst. “Wil je echt zo graag weg bij mam en pap?”

Ik voel Eastons blik opnieuw, maar ik draai me niet om. Is hij benieuwd naar mijn antwoord omdat het hem aangaat? Of interesseert mijn leven hem echt?

Ik schraap mijn keel en knik. “Kijk, mam en pap zijn geweldig. Maar ik word vijfentwintig, Aus. En ze proberen me nog steeds een avondklok op te leggen en bellen me zodra ik een Lyft of Uber neem om te checken of ik de chauffeur wel goed heb gecontroleerd.” Ik werp een korte blik op Easton. Zijn mond is strak, zijn ogen vernauwd, zijn gezicht ondoorgrondelijk, al weet ik dat het in zijn hoofd allesbehalve stil is. “Ik probeer al een tijdje te sparen. Ik wilde Torsten vragen naar die appartementen die hij heeft aan de Waterfront. Misschien—”

“Nee.” De klank van Eastons stem—koud, hard en onverbiddelijk—snijdt me af.

“Wat?” vraag ik.

“Je gaat niet in fucking Southie wonen, Claire. Alsof Joe dat ooit zou toestaan.”

“Voor de zoveelste keer: ik word vijfentwintig,” kaats ik terug, mijn toon scherp. Mijn vader kan me vertellen wat ik moet doen onder zijn dak, maar niet daarbuiten, waar ik gewoon een volwassen vrouw ben.

Austin schudt zijn hoofd, duidelijk geen fan van het idee dat ik op de Waterfront ga wonen. Het is allang niet meer het oude South Boston, niet met hoe de buurt is opgeknapt. Sterker nog, ik betwijfel of ik me een appartement kan veroorloven in een van Torstens gebouwen. Maar mijn beste vriendin Rielle woont een paar straten verderop en heeft al het nodige meegemaakt. Austin opent zijn mond, waarschijnlijk om Easton bij te vallen, wanneer Easton zich in zijn stoel verplaatst. “Kom bij me wonen,” zegt hij ruw, tot ieders verbazing—vooral die van mij.

Ik kijk hem aan en zie de uitdaging in zijn blauwe ogen oplichten. Meent hij dit echt?

“Twee vliegen in één klap,” voegt Indy toe, alsof haar plan de briljantste ingeving ooit is.

“Ik praat wel met mam en pap,” zegt Austin. “Ze zullen vast hun bedenkingen hebben, maar eerlijk, Claire, ik voel me een stuk beter als je bij East in Beacon Hill zit dan alleen op de Waterfront.”

“Rielle woont in Southie en het gaat haar prima.”

Austin trekt zijn gezicht strak. “Daar trapt pap niet in.”

Ik zucht, wetend dat hij gelijk heeft, en kijk naar Noah. Dan naar Easton. “Ik kan huur betalen.”

Noah wuift het weg. “Echt niet. Jij houdt een oogje in het zeil bij mijn broer en spaart je geld.”

“Weet je het zeker?” vraag ik.

“Hij weet het zeker,” vult Easton aan. Zijn blik is fel wanneer hij de mijne kruist. Een gespannen kaak, een lichte krul van zijn bovenlip, maar zijn ogen—o, die ogen—doorboren me. Heet en boos, intens en bijna smekend. “Maar alleen omdat we huisgenoten worden, betekent dat niet dat je je overal mee moet bemoeien. Met mijn leven. Ik heb geen oppas nodig.”

Ik steek mijn handen op en leun achterover. “Begrepen. En dat geldt ook voor jou. Ik heb mijn eigen leven.” Ik glimlach zoet.

Eastons ogen vernauwen zich nog verder terwijl hij me aankijkt. Geen idee waar hij naar zoekt, maar uiteindelijk, zichtbaar ontevreden, wendt hij zich af.

Onder de tafel geef ik Indy een schop en zij grijnst breed, er heilig van overtuigd dat ze de romantische match van de eeuw heeft geregeld. Tjonge, niets is minder waar.

Dat ik nog steeds giechel en met mijn woorden worstel in de buurt van Easton—met zijn diepblauwe ogen, volle mond en lichaam als een verdomd ondergoedmodel—betekent nog niet dat ik hem wil gaan babysitten.

Ik wil niet zien welke vrouwen hij ’s nachts mee naar huis neemt. Of hoe ze ’s ochtends zijn slaapkamer uitlopen, met hun perfecte borsten en moeiteloze ochtendhaar. Ik wil niet gefascineerd raken door de inkt die langs zijn ribben omhoog kruipt of zich uitstrekt over zijn schouderbladen. En ik wil al helemaal niet ’s nachts in bed liggen en aan hem denken, naakt, een paar deuren verderop.

Maar mijn lichaam trekt zich niets aan van logica of zelfbehoud. Een siddering glijdt langs mijn ruggengraat bij het idee zo dicht bij hem te zijn. Mijn hart versnelt bij het besef dat we straks met z’n tweeën zijn. Alleen.

Ik kan mezelf van alles wijsmaken, maar samenwonen met Easton Scotch is allesbehalve een straf. Worden we weer vrienden? Gaat hij weer met me praten zoals vroeger, over echte dingen?

Ik verberg mijn glimlach door in een chip te bijten. En hoe dan ook—gratis wonen, weg van mam en pap—is sowieso een dikke win.