Liefde aan de Zijlijn E-book

VOOR ONMIDDELLIJKE PUBLICATIE
Chicago Tornadoes kondigt vertrek van Carla García aan
Chicago, 27 november – De Chicago Tornadoes bevestigen dat aanvaller Carla García de club na afloop van het seizoen zal verlaten, zodra haar contract afloopt.
García was vier seizoenen lang een onmisbare schakel binnen de selectie. In die periode kwam ze 78 keer in actie, waarin ze 19 doelpunten maakte en 14 assists afleverde. Haar impact reikte echter verder dan wat er op het veld gebeurde. In de kleedkamer gold ze als een natuurlijke leider, binnen de gemeenschap als een rolmodel, en bij de supporters als een publiekslieveling.
Door veranderingen in de samenstelling van de selectie en het wegvallen van een internationale spelersplek is het voor de Tornadoes helaas niet mogelijk haar een nieuw contract aan te bieden.
“Dit was geen makkelijke beslissing,” aldus coach Hunter. “Carla heeft een enorme rol gespeeld in het vormgeven van de cultuur van deze club. Op het veld is ze een kracht om rekening mee te houden, daarbuiten een inspirerende factor voor meisjes in de sport. Ze zal gemist worden, en ze laat hier zonder twijfel een grote nalatenschap achter.”
Tijdens haar periode bij de Tornadoes werd García vijf keer geselecteerd voor het Team van de Week van de competitie, verkozen tot Fan Favorite in haar derde seizoen en schreef ze clubgeschiedenis door het allereerste play-offdoelpunt van de Tornadoes te maken. Daarnaast was ze een actieve ambassadeur voor de programma’s rond meisjes in de sport en maatschappelijke betrokkenheid, en zette ze zich met volle overtuiging in voor het jaarlijkse benefietgala van de club.
De hele Tornadoes-familie bedankt Carla oprecht voor alles wat zij heeft bijgedragen en wenst haar alle succes toe in het volgende hoofdstuk van haar carrière.
Perscontact:
Mia Davies
mia@chitorndadoes.com
@ChicagoTornadoesOfficial
@SoccerGirlie Wat?! Dit is echt het slechtste nieuws ooit. @CarlaGarcia7 Chicago mist je nu al! ❤️
@ChiTownSoccer Neeee! Jij bent de GOAT, @CarlaGarcia7!
@hotsportsgossip Wat staat er nu op de planning voor jou, @CarlaGarcia7? 👀
@SoccerSux33 Het is maar vrouwenvoetbal… wie boeit dat nou?
@SoccerStars14 @SoccerSux33 🙋🏻‍♀️ Mij dus!
 
Hoofdstuk 1
Carla
‘Je gaat niet huilen.’ Ik werp een boze blik op mijn spiegelbeeld.
Met mijn handpalmen tegen de rand van de wasbak adem ik diep in. Mijn haar is van mijn gezicht weg gedraaid en in een lage knot in mijn nek vastgezet. Tot mijn eigen verbazing zit mijn make-up nog perfect, en de nachtblauwe jurk valt als een tweede huid om mijn lichaam.
Ik wilde zwart dragen, maar mijn zus Valentina vond dat te somber. En dan? had ik teruggekaatst. Het voelt alsof ik in de rouw ben.
Alleen in het damestoilet van de chique locatie in het centrum van Chicago staan—de plek waar vanavond het jaarlijkse Girls-in-Sports Charity Gala plaatsvindt, een gala dat ik zelf heb helpen organiseren—voelt als rouwen voordat er überhaupt iets voorbij is.
Over een paar minuten verlaat ik deze ruimte, loop ik het podium op in een zaal waar honderden van de invloedrijkste mensen van Chicago naar me zullen kijken, en neem ik afscheid.
Afscheid van mijn carrière. Van mijn team. Van de stad die vier jaar lang mijn thuis was. Vaarwel aan mijn levenslange droom om professioneel voetbal te spelen. In elk geval hier, in Amerika.
Ik laat mijn handen langs mijn heupen glijden en heb moeite met ademhalen..
Twee jaar geleden was ik op dit gala met mijn hele familie. Vorig jaar met mijn zus. Beide keren waren licht en zorgeloos; het nieuwe jaar lag open voor me, vol belofte en mogelijkheden.
Dit jaar ben ik alleen. Word ik gedwongen het land te verlaten. En sta ik op het punt in tranen uit te barsten.
‘Je kunt dit. Niet huilen,’ zeg ik tegen mezelf.
Tenminste, nog niet. Niet hier. Niet nu.
Houd je groot tot na de speech. Tot na de afscheidsknuffels. Tot na vanavond.
Ik laat de adem los die ik vasthield en adem opnieuw in. Mijn hartslag dwing ik tot rust terwijl ik mijn schouders laat zakken.
Ik kan dit. Het is maar één toespraak. Mijn laatste.
En niemand uit mijn familie is hier om het mee te maken.
Mijn beste vrienden zijn er wel. Mijn teamgenoten—oké, mijn voormalige teamgenoten. Zelfs een paar fans zitten in de zaal.
Dat doet misschien nog wel het meest pijn. Iedereen—de eigenaar van de club, de technisch directeur, coach Hunter en de mensen van de receptie, de gemeenschap, de hele verdomde stad Chicago—heeft zo meegeleefd. Begripvol. Verontschuldigend. Zorgzaam. Liefdevol.
En juist dat maakt alles erger. Bijna ondraaglijk.
Ik vertrek niet omdat ik slecht speelde. Niet omdat ik het vuur of de mentale weerbaarheid voor de competitie miste. Niet omdat ik geen indruk heb gemaakt op de fans.
Ik vertrek vanwege logistiek. Omdat de Tornadoes een internationale plek verloren toen ze besloten te investeren in jonger, goedkoper talent.
Mijn hele leven heb ik geleefd volgens één mantra: Doe het werk.
En dat heb ik gedaan. Verdomme, ik heb het goed gedaan.
Ik geloofde altijd dat als je iets echt wilt, het van jou kan zijn. Je hoeft het alleen maar te grijpen.
Ik trainde keihard, stond er, liet me zien. En toch werd mijn contract niet verlengd.
Mijn maag trekt samen terwijl een bittere smaak langzaam omhoog kruipt in mijn keel.
Sinds mijn eerste jaar op de universiteit leef ik in Amerika, speel ik voetbal met deze vrouwen, beweeg ik me in deze wereld. Acht jaar in de Verenigde Staten—en nu… ga ik terug naar Valencia, Spanje. Maar het voelt verkeerd, omdat Amerika als thuis voelt.
Ik knipper snel, in de hoop dat mijn lichaam de tranen weer opneemt voordat ze kunnen vallen.
Kom gewoon die klotespeech door en neem afscheid.
Morgen stap ik op het vliegtuig naar Valencia en zodra ik opgesloten zit in het appartement van mama en papa, stort ik in.
Er wordt op de deur geklopt. Ik kijk op wanneer een van mijn beste vrienden en teamgenoten, Raia, binnenkomt. ‘Ben je er klaar voor?’ vraagt ze zacht. De empathie in haar felblauwe ogen doet pijn.
‘Mm-hmm,’ breng ik uit, terwijl ik mijn keel schraap.
‘Ah, fuck, Carla.’ Raia slaat een arm om me heen. ‘Dit is zo klote.’
Ik snuif en sla mijn armen stevig om haar heen. ‘Ik weet het.’
‘Het komt goed, Car. Echt. Op de een of andere manier.’
‘Ja,’ zeg ik, ook al zie ik niet hoe. Voetbal is de kern van wie ik ben. Ik ben een García—dochter van Rubén, de beste voetballer van zijn generatie, en het kleine zusje van een van Spanje’s uitblinkers, de aanvoerder van League Valencia, Alejandro. Als ik geen voetbalster ben, weet ik niet wie ik dan ben.
‘Kom. Je bent bijna aan de beurt.’ Raia pakt mijn hand en leidt me het damestoilet uit.
Net voordat ik door de deur stap, kijk ik nog één keer over mijn schouder. Mijn spiegelbeeld staart me glanzend aan en ik haat wat ik zie.
Gebroken. Wankel. Kwetsbaar.
De deur valt dicht en ik slaak een zucht van opluchting.
Kom gewoon die speech door.
***
Het applaus zwelt aan terwijl ik het podium oploop. Een brok vormt zich in mijn keel zodra ik achter de microfoon ga staan. Ik laat mijn blik over de zaal glijden, over de groepjes ronde tafels waar telkens tien onberispelijk geklede gasten zitten, en zoek mijn teamgenoten. Raia steekt haar duim op. Mijn ademhaling wordt net iets rustiger.
‘Goedenavond,’ begin ik, opgelucht dat mijn stem niet trilt. ‘Mijn naam is Carla García en de afgelopen vier seizoenen heb ik het voorrecht gehad om te mogen voetballen—een sport waar ik met elke vezel van mijn lichaam van hou—voor de Chicago Tornadoes.’
Ik dwing mezelf tot een glimlach.
Sterk blijven. Dit kun je.
Ik klem mijn handen steviger om de randen van het spreekgestoelte en buig iets dichter naar de microfoon. Een week geleden heb ik deze speech geschreven en eindeloos geoefend. Ik ken elk woord uit mijn hoofd; de kaartjes liggen ongebruikt in mijn tas, onder mijn tafel. Toch wijk ik af van het script.
‘Velen van jullie kennen mijn achternaam uit de voetbalwereld. Mijn vader, Rubén García. Mijn broer, Alejandro García. Of misschien zelfs mijn zwager, Avery Callaway—als voetbal jouw sport is. Maar vanavond draait het niet om hen. Vanavond draait het om de vrouwen. Om de ongelooflijke, veerkrachtige vrouwen in de sport die mij hebben gevormd, mij een thuis hebben gegeven en mijn leven hebben veranderd. We zijn hier om hen te vieren, en ik zou mezelf tekortdoen als ik niet zou delen hoe zij mijn droomcarrière mogelijk hebben gemaakt.’
Ik zie hoe meerdere teamgenoten zakdoekjes tevoorschijn halen. Met een snelle grijns hun kant op vertel ik eerlijke, persoonlijke verhalen—recht uit het hart—over hoe het leven als atlete, als voetbalster, mij zoveel heeft gebracht.
‘Toen ik voor het eerst in Amerika aankwam, als Division I-speelster bij een competitief programma in North Carolina, voelde ik me als een vis op het droge. Mijn Engels was roestig, het was de eerste keer dat ik niet thuis woonde, en ik kende niemand. Maar de teamaanvoerder, Kate, nam me onder haar hoede. Toen ze merkte dat ik na de training op het veld bleef hangen, bleef zij ook. Dankzij haar begeleiding en steun werd ik beter als speelster, maar vond ik ook mijn eerste echte vriendin op de campus. En toen ik tekende bij Chicago, liet Kate een klassieke Chigago pizzabezorgen bij mijn appartement in Chapel Hill, om me te feliciteren.’ Ik pauzeer terwijl er gelach door de zaal gaat. ‘Als ik aan mijn teamgenoten denk, denk ik aan mijn zussen. Aan die groep vrouwen met wie ik eindeloze bus- en vliegtuigreizen maakte, kriskras door het land. We vulden de tijd met spelletjes—Uno, Wordle, of iets wat we ter plekke verzonnen. Zij werden mijn gekozen familie en namen me op in hun echte families. Ik zal Raia en de familie Callaway altijd dankbaar zijn dat ze me met Thanksgiving bij hen thuis verwelkomden.’ Ik glimlach naar mijn vriendin.
‘Vrouwelijke topsport gaat verder dan de sport zelf. Het draait om doorzettingsvermogen, toewijding en veerkracht. Maar ook om erbij horen, om groeien als mens en om leiderschap. Vrouwen in de sport hebben de koers van mijn leven veranderd. Ze hebben me hierheen gedragen, naar Chicago, waar ik een thuis vond bij een team waar ik zielsveel van houd en in een gemeenschap die ik met geen woorden kan beschrijven.’
Ik haal adem. ‘Ik weet nog niet hoe mijn volgende hoofdstuk eruitziet. Vanavond sta ik hier voor jullie terwijl ik de laatste alinea schrijf van mijn tijd hier… en dat is enger dan ik had verwacht,’ geef ik toe, wanneer mijn stem even hapert. Kom op, Carla, je bent er bijna. ‘Maar…’ Ik lach zacht, nerveus. ‘Dit weet ik wél: het meisje dat vier jaar geleden naar Chicago verhuisde, is niet de vrouw die hier vanavond voor jullie staat. En dat is dankzij jullie. Deze gemeenschap, dit team, deze vrouwen—’ Ik strek mijn hand uit richting de tafel van mijn teamgenoten. ‘Jullie hebben me de kans van mijn leven gegeven. Dat ik hier vanavond mag staan en mag zien hoe die steun wordt voortgezet, betekent alles voor me. Uit het diepst van mijn hart: dank je wel, Tornadoes, dat jullie mijn thuis waren.’
Ik adem diep uit wanneer ik mijn speech afsluit.
Mijn definitieve afscheid.
Het applaus barst meteen los, luid en oprecht, en dreunt in mijn oren. Beginnend bij de tafel van mijn teamgenoten staan mensen op. Tranen schieten me in de ogen wanneer de emoties—rauw en ongefilterd—over me heen spoelen. Ik knipper snel terwijl de zaal voor me vervaagt. En dan word ik in de armen van coach Hunter getrokken.
‘We gaan je missen, Seven,’ mompelt hij, terwijl hij me bij mijn rugnummer noemt.
Ik knik tegen zijn schouder. ‘Ik ook, coach.’
‘Voor je het weet haal je de krantenkoppen in Europa,’ voegt hij eraan toe, met meer overtuiging dan ik op dit moment voel, terwijl hij me van het podium begeleidt.
Maar ik zeg niets. Want op dit moment voelt spelen in Spanje als een verre gok. En ergens bij horen—bij een ander team dan dit—als volstrekt onmogelijk.
Coach knijpt nog één keer in mijn arm voordat hij me loslaat. Ik glimlach waterig. ‘Pardon,’ mompel ik, terwijl ik met een knikje richting het damestoilet wijs.
Ik sluit me wel even op in een wc-hokje om alles eruit te laten.
Coach knikt begrijpend. Ik dwing mezelf om rustig richting het damestoilet te lopen, maar zodra ik de deur open, hoor ik gelach van binnen.
‘Die lipstick staat je zó goed!’
‘Hier, probeer deze eens.’
‘Mijn god, Carla’s speech was echt prachtig.’
‘Zó oprecht.’
‘Mijn dochter is na dat kamp afgelopen zomer met voetbal begonnen.’
‘Ja, ze is geweldig. Ze zal enorm gemist worden.’
Ik laat de deur weer dichtvallen. Ik heb simpelweg niet de emotionele ruimte om met die fantastische vrouwen te praten zonder volledig te breken. Ik haast me de gang door, sla een hoek om en stuit op een kleine ruimte—een kantoor of iets dergelijks.
Ik glip naar binnen, ga op het puntje van een stoel zitten en laat mijn hoofd helemaal achterover vallen.
Het is oké. Je hebt de speech gedaan. Staande ovatie. Is dat geen prachtig afscheid?
Waag het niet te huilen. Jij hebt dit onder controle. Hou jezelf bij elkaar.
Ik knipper wanhopig, probeer de tranen tegen te houden. Maar het heeft geen zin. Er glijden er een paar uit mijn ogen, langs mijn slapen, mijn haar in. Zodra ik besef dat het een verloren strijd is, laat ik mijn gezicht in mijn handen vallen en probeer te ademen. Alleen—dat ademen slaat nergens op, en voor ik het weet snik ik ongeremd.
Lelijk huilen, noemt Raia het.
Mijn schouders schokken en mijn keel voelt rauw terwijl ik in mijn handen huil. Open handpalmen die niets meer hebben om zich aan vast te klampen. Hier is niets meer voor mij.
De deur van het kantoor zwaait open en ik schiet overeind.
‘Het spijt me,’ hik ik, terwijl ik overeind kom.
‘Carla.’ Zijn stem is laag en grommend. Glad. Verleidelijk. En veel te begripvol.
Ik knijp mijn ogen samen, verbijsterd door zijn aanwezigheid.
Luca DiBlanco vult de deurpost—en zo ongeveer alle zuurstof in de kleine ruimte. Hij draagt een strak pak, Italiaans, op maat gemaakt. Net als hijzelf.
Hij is Alejandro’s beste vriend. Zijn teamgenoot. De serieuze, stabiele, betrouwbare voetballer van League Valencia.
Door de jaren heen heeft hij me advies en begeleiding gegeven, op dezelfde manier als bij zijn kleine zusje Bianca.
Hij is altijd mijn verboden crush geweest. De beste vriend van mijn broer, die me nooit heeft gezien als meer dan een soort jong zusje.
En hem hier nu zien, terwijl hij in Valencia zou moeten zijn, verrast me enorm. Die schok maakt al snel plaats voor schaamte. Ik wil niet dat iemand—laat staan hij—me zo ziet.
‘Wat doe jij hier?’