De Beschermer E-book

Hoofdstuk 1: James
Ik veeg mijn vingers over mijn voorhoofd en probeer mijn stem gelijkmatig te houden, al voel ik de frustratie in mijn keel opzwellen bij de woorden van mijn schoonzus.
“Zorg dat ze geregistreerd hulpverlener is. En je wilt iemand die een diploma heeft in pedagogiek of psychologie of zelfs—”
“Maia, ik heb het,” antwoord ik zo beheerst mogelijk, terwijl ik naar het scherm van mijn telefoon kijk. Dit gesprek duurt inmiddels zeventien minuten en vierendertig seconden. “Luister, de nanny kan ieder moment hier zijn dus…”
“Oké, goed. Nou, succes, JR. Niet dat je het nodig hebt maar—”
“Doei, Maia.” Ik verbreek de verbinding en kijk door het raam om te zien of er een auto de oprit op rijdt. Daarna maak ik nog één laatste rondje door de woonkamer om zeker te weten dat er geen verdwaalde krijtjes of LEGO-stukken meer liggen van het opruimen vanochtend.
Met een ruk trek ik aan de achterkant van mijn nek en blaas een diepe zucht uit. Dan begin ik heen en weer te lopen voor de televisie. Ga ik echt een vreemde vertrouwen om in mijn huis te wonen? Om bij de tweeling te blijven wanneer ik met het team op reis ben?
Ik kijk opnieuw uit het raam en check daarna mijn horloge. Ze heeft nog tien minuten voordat ze officieel te laat is. Punctualiteit is belangrijk, toch?
God, waarom ben ik hier zo nerveus over? Diep vanbinnen weet ik dat Maia gelijk heeft. Ik moet een nanny inhuren. Mijn ouders zijn jaren geleden overleden en zonder andere familie om op terug te vallen, hebben mijn schoonfamilie en schoonzus alles op alles gezet om de tweeling en mij te steunen. Vorig seizoen was Maia de absolute MVP: logeerpartijtjes, hele weekenden bij mij thuis, alles combineerde ze met een veeleisende baan en een té begripvolle verloofde. Het is niet eerlijk om te verwachten dat ze dat blijft doen.
En bovendien: Clark—een profhonkballer die ik jaren geleden ontmoette op een fundraiser voor jongerenprogramma’s in Boston—heeft Isabella hoogstpersoonlijk aanbevolen. Hij zei dat hij zijn kinderen nog liever thuisonderwijs zou geven om haar te kunnen houden. Maar nu zijn jongste naar een kostschool is, hebben ze geen inwonende nanny meer nodig.
Is dat niet toevallig gunstig voor mij? Dat iemand zo gekwalificeerd, met zulke uitstekende referenties, precies beschikbaar komt op het moment dat ik in paniek raakte omdat ik de opvang van de tweeling niet had geregeld terwijl ik dat maanden geleden al had moeten doen, toen Maia het voor het eerst noemde?
Ik blaas nog een zucht uit wanneer een opvallende rode Mercedes mijn oprit opdraait.
Ik draai me van het raam weg; mijn zenuwen schieten alle kanten op. Ik zou haar niet op een auto moeten beoordelen, maar waarom kon ze niet in een degelijke, donkerblauwe sedan komen? Ik vul een glas met water en neem een grote slok in een poging mezelf te kalmeren.
Dit ligt zo ver buiten mijn comfortzone. Ik weet niets van kinderopvang inhuren. We hoefden dat vroeger nooit te regelen, omdat Layla altijd bij de kinderen was. Zelfs toen ze ziek werd, namen haar zus of haar moeder het over wanneer het nodig was. Maar nu is Zainab verhuisd naar Delaware, waar Layla’s broer en zijn vrouw net een baby kregen, en Maia kan onmogelijk mijn hele hockeyschema blijven managen. Dat hoeft ze ook niet.
Ik kan dit. Ik kan een nanny inhuren voor mijn kinderen.
Met klamme handpalmen wrijf ik over mijn jeans.
Verdomme, waarom voelt dit stressvoller dan spelen in een finale?
De deurbel gaat en ik loop er meteen heen. Het is maar een gesprek. Ik zal vriendelijk maar professioneel zijn, warm maar duidelijk. Ik kan dit.
Ik trek de deur open en de prachtige brunette op mijn veranda kijkt op.
Geschrokken blauwe ogen staren me aan, haar mond valt open.
“Bella?” flap ik eruit. Mijn zenuwen verdwijnen meteen wanneer verrassing—en daarna een flinke golf woede—door me heen schiet.
“James?” Ze knijpt haar ogen samen, alsof ze niet kan geloven dat ik het ben. Wat nergens op slaat, want ze zou mijn naam moeten kennen, toch? Clark zou haar verteld hebben wie haar sollicitatiegesprek afneemt.
Ze schraapt haar keel en kijkt langs me heen de woonkamer in.
Juist. “Kom binnen.” Ik stap opzij.
Ze stapt over de drempel en haar bloemige parfum slaat me tegemoet als een herinnering die ik liever niet herbeleef. Terwijl ze rondkijkt, vraag ik me af wat ze ziet wanneer ze mijn huis in zich opneemt.
Professioneel atleet? Toegewijde vader? Verwoeste weduwnaar?
Ik schud mijn hoofd en voel mijn irritatie weer opborrelen. Een paar maanden geleden liet ze me keihard zitten. Verdween met de zonsopgang. Mijn hand gaat automatisch naar mijn borst, alsof ik daarmee de gênante herinnering kan wegdrukken van wakker worden in een leeg bed. Wat een dreun voor mijn ego.
Ze draait zich om en kijkt me aan terwijl ze haar tas hoger op haar schouder hijst. “Clark bleef je Ryan noemen. Ik… ik had het niet door. Hoe gaat het met je?”
Ik lach, kort en scherp. “Wil je koffie?” vraag ik, omdat ik me aan mijn manieren herinner. Isabella Andrews is een van de meest gewilde nanny’s in de profsportwereld van Boston. Hoe ongemakkelijk ik me nu ook voel, ik zou wel gek zijn haar zomaar weg te sturen.
Haar wenkbrauwen trekken samen, maar verzachten daarna weer. “Graag.”
Ik draai me om en ga ervan uit dat ze me volgt naar de keuken. Terwijl ik een koffiepad in de machine doe en me omdraai, zie ik dat ze al op een barkruk bij het keukeneiland zit.
“Hoe drink je je koffie?” vraag ik, te beleefd. Geforceerd.
“Twee suiker, alsjeblieft.”
Voor een paar ongemakkelijke seconden is het enige geluid het sputteren van de machine en onze ademhaling. We hebben allebei een moment nodig om onze gedachten te ordenen en een weg te vinden door deze puinhoop.
Ik kan toch onmogelijk de vrouw inhuren met wie ik seks heb gehad?
Schaamte brandt door me heen, zo fel dat het bijna pijn doet.
Bella is de enige vrouw met wie ik sinds Layla’s dood intiem ben geweest, en nu… zou ze hier wonen? Op mijn kinderen passen? Alsof we een huiselijk gezinnetje spelen?
Er ontsnapt me opnieuw een lach, ruw en hard. Bella trekt samen.
“Kijk,” zegt ze, “ik weet dat dit ongemakkelijk is. Als mijn aanwezigheid te veel voor je is, of dit te ingewikkeld wordt”—ze gebaart tussen ons in—“dan ga ik gewoon weer weg.”
Ik knijp mijn ogen samen. “Ik dacht dat je deze baan nodig had.”
Haar blik wordt net zo smal als mijn eigen blik, maar in haar houding zit een stevige ruggengraat die me onverwacht bewondering ontlokt. “Die heb ik ook nodig.”
Ik knik en schuif de mok naar haar toe. “Waarom ben je weggegaan?”
Ze deinst achteruit, haar ogen groot van verbazing. “Serieus?”
“Serieus.” Ik leun tegen het aanrecht en kruis mijn armen over mijn borst.
Ze bloost en laat haar blik zakken. Wanneer ze me weer aankijkt, ligt er een verontschuldiging in haar ogen. “Ik schaamde me.”
“Schaamde je?” herhaal ik, geen moment overtuigd. Schaamte voelde ík — de volgende ochtend, toen het bed geen warme aanwezigheid meer had.
Ze knikt en zwaait een arm in mijn richting. “Je bent een goede vent, James. En die avond…” Ze stopt even, zoekend naar woorden. “Het was geen goede avond voor mij. Ik voelde me alleen, ik zocht iets. Ik heb je in—”
“Dat heb je niet,” brom ik, terwijl ik mijn keel schraap.
“Ik wilde je spijt niet hoeven zien,” geeft ze toe, zo zacht dat ik mijn best moet doen om het te horen.
Ik bestudeer haar aandachtig, de oprechtheid in haar ogen, de warmte in haar wangen. En door dat eerlijke, kwetsbare trekje ebt een deel van mijn woede weg. Ik knik één keer, kort. “Ik kan dit doen… als jij dat ook kunt.” Ik wijs tussen ons in.
“Professioneel zijn?” Ze trekt één wenkbrauw op.
Ik knik.
“Ik ook,” zegt ze beslist. Ze pakt haar mok, neemt een slok, en zet hem met een droge klap weer neer.
“Die avond gaat nooit meer gebeuren,” zeg ik, en ik trek een pijnlijk gezicht om mijn eigen lompheid. Maar ze moet het weten: ik heb een nanny nodig, geen vrouw des huizes. “Ik heb iemand nodig die op mijn kinderen past. Je referenties zijn uitstekend, ongeëvenaard zelfs, en eerlijk gezegd zit ik behoorlijk onder tijdsdruk.”
Ze likt haar lippen en ik vang de beweging op voordat ik mijn blik wegdraai. Ze wordt je werknemer, idioot. “Ik begrijp het,” zegt ze, haar stem breekbaar. “Ik ben gewend aan wisselende schema’s van gezinnen in de professionele sportwereld. Ik ben flexibel en kan mijn rooster aanpassen waar nodig.”
Ik frons en knijp mijn ogen samen. Zit ze zó krap bij kas? Eerst achter de bar, nu dit? Wie wil er nu niet de vrijheid om zijn eigen dagen in te delen? Waarom zou je jezelf vastleggen aan het hectische leven van een ander gezin?
“Je moet hier komen wonen voor het seizoen. Vanaf half september tot half juni.”
“Dat is goed.” Haar toon blijft gelijkmatig. Ze bezit precies die rustige vastberadenheid waar ik naar op zoek was, maar even irriteert haar bereidheid om alles zonder enige terugvraag te accepteren me mateloos.
“Wanneer Milly en Mason bij hun tante slapen, heb je die avond vrij. Ik probeer je altijd één tot twee vrije dagen per week te geven, maar dat hangt af van mijn schema.”
“Oké.”
“Heeft u—heb je vragen?” vraag ik, licht geprikkeld. Wat is dit voor sollicitatiegesprek? Het gaat wel heel makkelijk.
“Wanneer kan ik hen ontmoeten?”
“Mijn kinderen?”
Ze knikt. “Om te kijken of we klikken, of we bij elkaar passen.”
Ik check de tijd. “Ze zijn hier over een minuut of vijftien. Als je wilt blijven, kun je ze dan ontmoeten.”
“Graag.”
Ik blaas een zucht uit, niet helemaal zeker waarom ik zo geïrriteerd ben, maar het gevoel blijft. De vrouw die vóór me zit — Isabella Andrews — lijkt in niets op de vrouw die ik bij Taps zag. Ze is te meegaand, te gesloten, te… beleefd waar ze toen warm en eerlijk was. Ze behandelt me net als alle andere gasten in de bar. Maar die nacht was ze anders met mij. Echt.
Is dit niet precies wat je wilde? Professionaliteit? Jezus, ik bezorg mezelf een emotionele dreun.
“Laten we het over de vergoeding hebben,” flap ik eruit, totaal niet subtiel.
Ze gaat rechter zitten en trekt een wenkbrauw op.
Ik wrijf over de achterkant van mijn nek en som haar salaris, ziektekostenverzekering en het voordelenpakket op dat ik aanbied. Net wanneer ik rond ben met mijn betoog, knalt de voordeur open en klinkt Mason’s stem door het huis.
“Pap! We zijn thuis!”
Bellá’s hele gezicht verandert. De frons verdwijnt, de spanning rond haar lippen smelt weg. Ze straalt zelfs, staat van de barkruk op en draait zich om naar mijn kinderen.
Ze glijden de keuken binnen, maar stoppen abrupt wanneer ze Bella zien.
“Ben jij onze nieuwe nanny?” vraagt Milly, haar vingers tot vuistjes krullend en krabbend zoals ze doet wanneer ze onzeker is. Ze begon ermee toen Layla ziek werd, en sinds haar mama er niet meer is, is het alleen maar erger geworden.
“Ik denk het wel.” Bella kijkt even mijn kant op voordat ze door haar knieën zakt tot ze op ooghoogte met hen zit. “Ik ben Bella,” zegt ze, en ze steekt haar hand uit.
Mason pakt die zonder aarzelen en schudt plechtig, alsof hij een zakencontract afsluit. “Mason.”
“Leuk je te ontmoeten, Mason. En jij bent?” Ze kijkt naar Milly.
“Milly,” antwoordt mijn dochter verlegen.
“Milly,” herhaalt Bella, met een blik die ik niet helemaal kan plaatsen. Heel even lijkt ze aangeslagen, maar in de volgende adem glimlacht ze. “Wat een prachtige naam.”
“Dank u.” Milly maakt een kleine buiging, en Bella en ik schieten tegelijk in de lach.
Bella kijkt over haar schouder naar me, haar ogen diepblauw, doortrokken van iets dat op hoop lijkt. Een deel van mijn boosheid — grotendeels gevoed door schaamte — begint te smelten.
“Nou, ik vind het heel leuk om jullie te ontmoeten. En als het goed is voor jullie papa, kunnen we misschien even spelen? Dan laten jullie me jullie favoriete speelgoed zien en kunnen jullie me vertellen wat jullie hobby’s zijn, voordat we gaan eten?”
Mason knikt meteen, zijn gezicht openbrekend in een brede grijns. Milly is terughoudender, maar de nieuwsgierigheid fonkelt in haar ogen.
“Pap, mag dat?” vraagt Mase.
“Laat Bella eerst haar kamer en badkamer zien,” zeg ik, en ik slik de emotie in mijn keel weg. Bella met mijn kinderen zien — een vrouw die hen warmte toont, en dat ze al zo veel hebben verloren — raakt me harder dan ik had verwacht.
Bella volgt de tweeling de keuken uit richting de trap. Net voor ze de deuropening bereikt, draait ze zich om en vangt mijn blik.
“Die avond… die ligt achter ons. Laten we gewoon vooruit kijken.”
Mijn kaken spannen zich bij de achteloze manier waarop ze het zegt, alsof die nacht niets meer was dan een one-night stand. Wat het natuurlijk was. Waarom voelde het dan verdomme als meer?
In plaats daarvan zeg ik: “We zijn professionals. Mijn kinderen komen op de eerste plaats.”
“Absoluut.”
Dan is ze uit het zicht, maar haar aanwezigheid blijft in het huis hangen — zelfs uren nadat ze vertrokken is.
Die avond, wanneer ik uitgeput in bed zak, sluit ik mijn ogen en laat ik een lange zucht ontsnappen.
Doe ik het juiste? Neem ik de juiste beslissing? Of is dit een gigantische fout?
Ik val in slaap terwijl zorgen door me heen kolken — over de tweeling, over de toekomst, over de vrouw die ruimte in mijn hoofd inneemt terwijl ze daar absoluut geen recht op heeft.
***
“Hé,” klinkt het, vlak voordat Austin’s gezicht boven de halter verschijnt. Hij staat achter me en houdt de stang in de gaten terwijl ik mijn herhalingen afmaak.
Wanneer ik klaar ben, legt hij de halter terug in de steun. Ik ga rechtop zitten en veeg de handdoek over mijn nek. “Wat is er, Aus?”
“Niks bijzonders. Ik check gewoon even bij de jongens. Kijken waar iedereen mentaal zit nu het seizoen bijna begint.”
“Het zit goed,” lieg ik, niet bereid om te laten merken hoe in de war ik ben sinds Bella weer in mijn leven is verschenen.
Ze was een spook dat ik allang begraven had. De dagen nadat we met elkaar naar bed gingen trokken me even uit balans, maar ik herstelde. Ik kwam eroverheen. Ik kwam zelfs voorbij het idiote idee dat ik klaar was om verder te gaan — om überhaupt te denken aan daten.
Maar nu is dat spook weer tot leven gewekt. Met Bella in mijn huis, zorgend voor mijn kinderen, kan ik niet stoppen met aan haar denken. Ik kan mezelf niet dwingen die avond te vergeten. Die shit verstoort me meer dan ik wil toegeven.
Ik trek aan de kraag van mijn tanktop en wrijf ermee langs mijn kaaklijn, terwijl ik een blik werp op het blad met mijn volgende set oefeningen.
“Weet je het zeker?” vraagt Austin, dit keer zachter.
Ik kijk op naar mijn aanvoerder, zie de bezorgdheid in zijn ogen, het mededogen in zijn houding. Na Layla’s overlijden heeft Austin alles gedaan om me gesteund te laten voelen. En dat deed ik ook. Maar ik worstelde met een rouw die geen van mijn teamgenoten ooit heeft meegemaakt. Rouw begrijp je pas écht als je zelf iemand bent kwijtgeraakt.
Het is niets wat zomaar verdwijnt of overwaait met de tijd. Het komt in golven. En aan Austin’s blik zie ik dat hij denkt dat ik weer in de knoop zit om iets met Layla.
Ik laat een zucht ontsnappen. Het laatste wat ik wil, is dat mijn aanvoerder of het team mijn toewijding voor dit seizoen in twijfel trekt. Mijn hoofd en hart zitten goed — zeker na mijn wankele start vorig jaar. Ik heb hockey nodig. Op het ijs ben ik heel. Daar faal ik Layla en de kinderen niet. Daar kan ik ademen.
Om Austin duidelijk te maken dat ik klaar ben voor de seizoensopener, zeg ik de waarheid. “Weet je nog die barvrouw van Taps? Die invaller voor Selina een paar maanden terug?”
Verrassing flitst door Austin’s ogen. “De brunette?”
“Ja.”
“Ik weet het nog. Chloe vond haar heel aardig.”
“Dat was ze. Dat ís ze,” corrigeer ik.
Austin zakt naast me op de bank en leunt voorover, zijn ellebogen op zijn knieën, alsof hij al weet dat wat komt zwaar gaat zijn. En in mijn leven ís het dat ook.
“Die avond hebben we, ik eh…” Ik stok, onzekerheid brandt door me heen. Hoe in godsnaam zeg ik hardop dat ik met iemand heb geslapen? Gaat hij denken dat ik Layla daarmee verraden heb? Hoe—
“Ik snap het.”
Ik laat een nerveuze lach ontsnappen, geforceerd en dun. “Ze is de nieuwe nanny.”
“Wat?” Austin’s hoofd schiet omhoog, zijn ogen groot van schok. “Het meisje dat Clark heeft aanbevolen?”
Ik knik.
“Shit,” mompelt Austin terwijl hij met zijn hand over zijn gezicht wrijft. “Is het te laat om iemand anders te vinden?”
“Ik zou zeggen dat het vrijwel onmogelijk is om iemand te vinden met haar kwalificaties en referenties. Ze heeft een master in kinderpsychologie en heeft voor drie verschillende atletengezinnen gewerkt. Ze kent dit leven.”
Austin fluit laag door zijn tanden.
“Ze trekt volgende week bij ons in,” voeg ik eraan toe. “En mijn kinderen — vooral Milly — zijn nu al stapelgek op haar. Ze komt elke middag langs om tijd met hen door te brengen na school. Het enige wat ik hoor is eindeloos geklets en gegiechel.”
“Hoe voel jij je erbij? Bij haar?” vraagt Austin bedachtzaam.
Ik schud mijn hoofd. “Ik weet het niet, man. Het slaat nergens op, toch? De vrouw met wie ik, nou ja… en nu woont ze straks in mijn huis en past ze op mijn kinderen. Het zit gewoon… het zit me verdomde diep in de weg.”
“Hoe zou het ook niet?” reageert Austin, en zijn woorden doen me net wat minder krankzinnig voelen over mijn warboel aan gedachten. “Vertrouw je haar? Ik bedoel, met Milly en Mason?”
“Ja,” antwoord ik zonder nadenken, zelf verbaasd over hoe snel en hoe volledig ik Bella vertrouw als het om mijn kinderen gaat. “Het is al het andere dat verwarrend is. Hoe graag ik die avond ook zou willen vergeten…”
“Denk je nog steeds aan haar? Op die manier.”
Ik kijk naar Austin en knik langzaam, voel me vies, laf, schuldig. “Ik heb haar gezegd dat we het strikt professioneel houden. Dat ik een nanny nodig heb en niets meer. Maar… ik vertrouw haar. Meer dan alleen als oppas voor Milly en Mason. Ik vertrouw háár.”
Sinds ik weet waarom Bella die ochtend is weggegaan, spoel ik die nacht steeds opnieuw af in mijn hoofd. Ik herinner me de spanning, de verwachting — maar zonder bitterheid. Ik herinner me hoe ze me, na maanden van donkerte, weer een sprankje hoop gaf.
Het beangstigt me hoe snel ik al zachter naar haar word. En dat terwijl we geen enkel moment echt alleen zijn geweest. Doen alsof ik niets voel, alsof ik niets geef om wat zij denkt, is een leugen. Maar ik wíl niets voelen. En dat maakt alles alleen maar ingewikkelder.
Austin zucht diep en kijkt me strak aan. “Ik ken je, James. Wat er ook tussen jou en Bella is gebeurd, het was niet klein. Maar je moet dit niet kapotdenken. Je hebt nu betrouwbare kinderopvang en een nieuw hockeyseizoen voor de deur. Focus dáár op. Ja, het is verwarrend dat jullie een verleden hebben, maar maak het niet groter dan het hoeft te zijn.”
Ik knik, in de wetenschap dat Austin probeert me helder te laten denken. Hij wil dat ik mentaal op de goede plek zit voor de seizoensopener — en verstrikt zitten in gedachten over Bella Andrews helpt daar niet bepaald bij. Ik sta op van het bankje en leg een hand op zijn schouder. “Dank je, Austin. Ik moet deze oefeningen afmaken en op tijd thuis zijn voor het avondeten. Ik zweer het, ik bén klaar voor dit seizoen. Eerlijk gezegd heb ik hockey harder nodig dan ooit.”
Austin kijkt me één tel strak aan, zijn ogen klein geknepen, voordat hij knikt. “Als je ergens over wilt praten, stuur me gewoon een bericht.”
Ik schenk hem een kleine glimlach. “Komt goed. Bedankt, aanvoerder.”