De Hartenjager E-book

Hoofdstuk 1: Abbi
“Zie mij hier nou, verbannen naar Boston,” mompel ik in mezelf, denkend aan wat mijn beste vriendin Chloe zei toen zij vorig jaar zomer naar de stad verhuisde. Nu is ze gelukkig verliefd op haar vriend, Boston Hawks-aanvoerder Austin Merrick. De man aan wie ik eigenlijk moet danken dat ik deze baan kreeg, net toen mijn leven in New Jersey in elkaar donderde.
Ik zucht en staar naar The Meadows, de ijshockeyarena waar de Boston Hawks Hockey-franchise huist. Het wordt mijn nieuwe werkplek zodra ik door die deuren loop.
Sneeuw dwarrelt om me heen terwijl de wind huilt en een ijzige stoot dwars door me heen blaast. Maar de kou voel ik amper. Mijn hart bonst zo hard dat mijn slapen kloppen, mijn zenuwen glijden langs mijn ruggengraat als schaatsen op ijs.
Ik hoef alleen maar door die deuren te lopen en HR te vinden.
Een auto scheurt voorbij, véél harder dan toegestaan, en stuurt een golf van smeltwater over mijn laarzen met hakken. Niet de meest verstandige keuze, maar ze maken me langer. Zekerder. Toch blijf ik staan.
Zal ik hem zien? Op mijn allereerste dag in mijn nieuwe baan—kruis ik dan meteen het pad van Luca Pandatelli?
De gedachte jaagt gal omhoog in mijn keel, al is de kans klein. Maar nu die gedachte zich eenmaal heeft aangediend, volgen er meteen tien andere.
Heeft hij zijn team verteld dat hij het nieuwe afdelingshoofd Jongerenwerk heeft geneukt? Heeft hij opgeschept dat hij haar zo goed onder handen nam dat haar lichaam niet alleen brak, maar zelfs wat muren liet zakken? Dat hij haar achterliet met sterren in haar ogen toen hij haar gedag kuste en beloofde te bellen?
Behalve dat hij dat nooit gedaan heeft. Mijn borst trekt pijnlijk samen bij de herinnering aan Luca’s afwijzing.
Loop ik The Meadows straks binnen en vang ik weer schuine blikken op, gefluister achter mijn rug, zoals op mijn oude werk?
Een woedevlaag schiet door me heen bij die herinnering. Wat ik met mijn baas—Phil Rickens—begon, was om duizend redenen een gigantische fout, maar hoe hij mij een baan uit manipuleerde, is de wond die het diepst zit.
Phil is een gepensioneerde NFL-speler. Elke atleet die ik ooit gedatet heb—en dat zijn er nogal wat—heeft me glashard voorgelogen. Bij de meesten maakte het niet uit; ik verwachtte nooit meer dan wat vrijblijvend plezier. Alleen drie mannen slaagden erin me te laten hopen voordat ze hun ware aard toonden.
Eerst mijn vriend van de universiteit, de honkballer met wie ik dacht te trouwen—tot hij mijn sororiteitszus zwanger maakte.
Daarna Phil, die zei dat hij gescheiden was, terwijl hij eigenlijk ‘gescheiden’ bedoelde als in: in relatietherapie met zijn vrouw. Ze verwachten nu een kind. Verrassing!
En als laatste Luca Pandatelli, die me gedag kuste met oprechte intentie op zijn lippen en een belofte in zijn stem. Ik bel je. Maar hij deed het niet.
Ik krab aan mijn wang en probeer mijn schouders te rechten. Oma’s woorden—droog je tranen, hef je hoofd en recht je rug—echoën door mijn hoofd, maar toch prikken tranen achter mijn ogen.
Oma verliezen, begin november, was de laatste nagel in de Hoboken-kist. Zonder baan, zonder familie en zonder relatie die me er nog hield, greep ik de kans om opnieuw te beginnen in Boston bij de Hawks-organisatie.
Boston betekent weer dichtbij Chloe zijn, maar het betekent óók dat ik met Luca Pandatelli moet dealen. Ik kan niet ontkennen dat Luca me opbouwde net toen Phil me begon af te breken. Dat hij me één weekend lang gekoesterd liet voelen. Dat hij niet wegliep voor mijn tranen of mijn overmatige delen van informatie, maar een echt gesprek met me voerde. Zijn vriendelijkheid, het begrip in zijn ogen, de oprechtheid in zijn stem… precies daarom deed zijn stilte na dat weekend zo’n pijn. Maar ik had beter moeten weten. Elke keer dat ik een man vertrouw, brand ik me. Luca is geen uitzondering.
“Ben je verdwaald of zo?” vraagt een mannenstem met een zuidelijk accent, en ik draai me om. Mijn adem blijft steken wanneer ik Declan Yaeger herken—één van Luca’s teamgenoten.
Ik staar hem aan, mijn mond gaat een paar keer open en dicht. Herkent hij me nog van die avond? Van de drankjes bij Taps? Weet hij het?
Hij fronst, tuurt naar me alsof hij mijn gezicht niet kan plaatsen. “Ken ik jou?” vraagt hij na een moment.
Ik adem langzaam uit. Dit kan ik. Ik ben hier voor de baan, voor de nieuwe start die dit me geeft. Ik weet dat Austin persoonlijk mijn cv heeft doorgestuurd naar het senior management en naar Hawks-eigenaar Scott Reland. Ik bén geschikt voor deze functie, maar ik had hem vast niet zo snel gekregen zonder dat vleugje vriendjespolitiek. Ik had mezelf beloofd dat ik hier professioneel zou beginnen. Beleefd. Gefocust.
Ik glimlach en steek mijn hand uit. “Hoi, Declan, toch?”
Hij knikt, nog steeds een tikje onzeker.
“Ik weet niet of je me nog herinnert, maar we hebben elkaar afgelopen zomer ontmoet bij Taps.”
“Echt?” Paniek glijdt als een schaduw over zijn gezicht.
Shit. Denkt hij dat we met elkaar naar bed zijn geweest? Is dat echt het eerste waar mannen aan denken als ze me zien? Lijk ik op iemand die makkelijk te scoren is? Een doelwit?
Ik houd mijn gezicht neutraal. “Ja, ik ben een vriendin van Chloe. Abbi. Ik heb hier een baan aangenomen bij Jongerenwerk. Vandaag is mijn eerste dag,” leg ik uit, terwijl ik even naar de enorme, indrukwekkende hal kijk.
Loop nu gewoon die verdomde deuren door!
Wanneer ik terugkijk naar Yaeger, glimlacht hij breed, pure opluchting in zijn ogen. “Abbi! Natuurlijk herinner ik je. Jij en Chlo hadden dat vrijgezellenfeest dat weekend.”
“Precies.”
“Goed je weer te zien,” zegt Yaeger vriendelijk. “Wil je dat ik je naar HR breng?”
Mijn hartslag versnelt bij die onverwachte vriendelijkheid. Hij weet het niet. Of hij laat het niet merken—en daarvoor ben ik hem dankbaar. Een deel van mijn spanning glijdt van me af. Ik knik. “Graag, als het niet te veel moeite is. Ik wil je niet ophouden.”
“Geen probleem.” Hij knikt naar de voordeur. “Kom. Ik stel je meteen voor aan iedereen die we tegenkomen, dan begin je gelijk goed.”
Ik glimlach breed—puur opluchting. Ja. Ik begin dit hoofdstuk goed.
Ik wandel naast Yaeger de straat over.
Hij trekt de deur open en houdt hem voor me vast. Zodra ik binnenstap, slaat de warmte van het gebouw troostend om me heen. Ik wikkel mijn sjaal los en kijk rond in de steriele hal.
“Kantoren zijn deze kant op.” Yaeger wijst naar een trappenhuis.
Ik volg hem de trap op.
“Wanneer ben je verhuisd naar de stad?” vraagt hij.
“Vrijdag,” antwoord ik. “De afgelopen weken waren één grote wervelwind.”
“Ja, het management wil het Jongerenwerk-programma absoluut op gang hebben zodra het nieuwe jaar begint. En de jongens zijn er ook enthousiast over. Er zit iets bijzonders in het werken met kinderen, weet je. Herinneren hoe het voelde om voor het eerst het ijs op te gaan. Je eerste goal te scoren.” Hij werpt me een scheve glimlach toe en ik grijns terug wanneer hij de deur van het trappenhuis voor me openhoudt.
“Kan ik me voorstellen. Ik werk graag met kinderen. Bij mijn vorige baan was ik verantwoordelijk voor de football-programma’s, dus het is leuk om eens in een andere sport te duiken.”
“Mooi. Nou, als je ergens hulp bij nodig hebt, trek aan de bel. Welke van de gasten dan ook wil best helpen met nieuwe projecten.”
“Dank je,” zeg ik oprecht. Precies dit hoopte ik te vinden toen ik deze functie aannam. Nadat alles met Phil misliep, wilde niemand mijn evenementen nog ondersteunen. Het maakte niet uit dat die vijandige houding de kinderen raakte; mijn reputatie lag zo aan diggelen—huwelijksbreker—dat zelfs een goed doel mijn collega’s niet kon motiveren om het juiste te doen.
“Ik heb een paar dagen nodig,” galmt een stem vanuit de openstaande deur van een vergaderruimte. Maar het is niet de inhoud van de woorden die me bevriest—het is de stem zelf. Luca’s stem treft me vol in mijn borst als herinneringen aan dat weekend me overspoelen. De pijn erin, dat rauwe randje, snijdt door me heen en verankert me op de plek.
Een diepe zucht. “Ik weet het, Panda. Ik probeer met je mee te denken.”
“Gaat het?” vraagt Yaeger zacht, zijn hand op de onderkant van mijn rug.
Ik tover een zwakke glimlach tevoorschijn en schud mijn hoofd. “Ja, sorry.”
“Coach—” begint Luca opnieuw.
Een vrouw onderbreekt hem. “Panda, je nieuwe sponsorcont—”
“Fuck dat contract,” schalt Luca’s stem door de gang terwijl ik weer naast Yaeger kom lopen.
Yaeger werpt me een verontschuldigende blik toe. “We hebben allemaal een beetje ego,” grapt hij.
Ik pers een trillende lach uit mijn keel—precies op het moment dat Luca de deur uit stormt en bijna tegen me op knalt.
“Shit,” vloekt hij, terwijl zijn arm om mijn onderrug schiet om me overeind te houden wanneer ik op mijn hakken wankel van de klap.
Yaeger springt achter me en grijpt mijn bovenarm om me verder te stabiliseren.
“Sorry,” ademt Luca, nog buiten adem. “Ik zag je niet—”
Zijn blik botst tegen de mijne… en bevriest. De frustratie in zijn diepe, babyblauwe ogen slaat om in ijs. “Abbi?”
Ik schuifel een halve stap achteruit, mijn lichaam dichter tegen Yaeger aan. Hij laat mijn arm niet meteen los, en voor het eerst ben ik blij om die steun. Blijkbaar wordt Declan Yaeger mijn eerste echte Hawks-vriend—Austin niet meegerekend.
“Pandatelli,” zeg ik, opgelucht dat mijn stem niet trilt zoals mijn knieën doen.
Luca knijpt zijn ogen samen terwijl hij naar Yaegers hand aan mijn arm kijkt.
Yaeger geeft me nog een zachte kneep en laat me dan los. Hij wijst naar een stel dubbele deuren. “HR zit daarachter, links. Ik moet even opnemen.” Hij haalt zijn trillende telefoon uit zijn achterzak en houdt hem even verontschuldigend omhoog. Voor hij opneemt, vraagt hij: “Komt het goed?”
Ik houd mijn adem een seconde vast en laat die dan langzaam ontsnappen—ademhalen, Abbi. “Het komt goed. Dank je, Declan.”
“‘Oké. Tot later, Abbi.”
Yaeger jogt weg terwijl hij zijn telefoon opneemt.
Luca blijft naar me kijken. IJskoud. Zijn kaak, gehuld in die heerlijke donkere stoppelbaard, staat strak als gehard staal. Zijn mond is een harde, onverbiddelijke streep—net zo streng als mijn nieuwe levensmotto.
“Wat doe jij hier?” eist Luca.
Ik pers mijn lippen op elkaar. Professioneel, beleefd, afstandelijk. Dat is voortaan mijn mantra wanneer het gaat om mannen met wie ik een geschiedenis heb. “Ik heb een baan aangenomen,” antwoord ik zakelijk.
“Hier?” vraagt hij, ongelovig.
Ik knik.
Hij vernauwt zijn ogen. “Waarom?”
Ik vernauw ze terug. Waarom? Wat is dat voor vraag? “Omdat het een goede stap is voor mijn carrière.”
Luca snuift en wrijft met duim en wijsvinger over de binnenkant van zijn ogen, alsof mijn aanwezigheid zijn hele ochtend uit balans heeft getrokken. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe dat kan, aangezien hij duidelijk nooit meer aan me gedacht heeft. “Je carrière, huh?”
Mijn onzekerheid smelt weg en maakt plaats voor een stoot woede—veiliger dan kwetsbaarheid. Maar ik laat het niet zien. Want: beleefd. “Correct. En nu, als je me wilt excuseren.” Ik maak aanstalten hem te passeren, mijn rug recht, kin hoog.
Maar zijn arm schiet naar voren; zijn hand sluit zich om mijn onderarm, zijn ogen flitsen met te veel emoties om te kunnen lezen. “Abbi, ik…” Hij hapert, fronst, kijkt me indringend aan.
Afstand. “Tot ziens, Pandatelli.”
Ik ruk mijn arm los uit zijn greep en duw de dubbele deuren open.