De Verleider E-book

Hoofdstuk 1: Reese

Het zware gestamp van legerkisten doet me verstijven. Ik sluit mijn ogen en leg mijn hand tegen de deur van het kantoor die ik net heb geopend, wachtend tot de geur van haar parfum—scherp en eigenzinnig, net als zij—me bereikt.
Ze komt dichterbij en ik laat langzaam mijn adem ontsnappen. Alle andere geluiden—het gelach van mijn teamgenoten, het gedempte gesprek tussen Hawks-eigenaar Scott Reland en zijn receptioniste Peggy, Joe die ergens verderop fluitend de vloer dweilt—vallen weg.
Ik hoor alleen haar voetstappen, zwaar en zelfverzekerd. Jayde DuPree.
Bijna een jaar geleden zat ik een avond naast Jayde in Taps. We hadden net een grote wedstrijd gewonnen en ik zat nog vol adrenaline en opwinding. We dronken tequila, vierden feest, haalden herinneringen op en lachten. Het was luid en chaotisch, maar langzaam sijpelde het team weg—naar huis, naar hun vrouwen of hun families.
Jayde en ik bleven achter. We namen plaats op versleten leren barkrukken en vroegen bartender Pete om de tequila te laten komen. De drukte maakte plaats voor een echt gesprek. Serieus, oprecht, en de meest echte connectie die ik ooit met een vrouw heb gevoeld.
Jayde, met haar goudbruine ogen en fonkelende neusring, stelde zich open. Als ik haar in de arena zag, straalde ze altijd iets kortafs en zakelijks uit. Iedereen weet dat ze haar baas, Scott Reland, tot waanzin drijft met haar houding. Maar onder dat harde oppervlak schuilt een prachtige, gevoelige en briljante vrouw op wie ik verliefd werd.
Eerst langzaam, via vluchtige blikken en casual begroetingen. En toen, die avond, in één keer. Ik kon mijn ogen niet losmaken van de vorm van haar mond, haar rozenknoplippen die zich nadenkend tuiten of speels optrekken van sarcasme. Ik boog me naar haar toe, ving elk woord op—over haar vreselijke break-up met een Muay Thai-vechter, over haar twijfels over de toekomst, over hoeveel ze van haar werk bij Scott houdt maar niet weet wat de volgende stap is. Ik luisterde, nam alles in me op… en werd verliefd.
Toen we allebei aangeschoten waren van de tequila en opgingen in het gesprek, schoof Jayde dichter naar me toe. Haar knieën klemden zich tussen de mijne en haar handen grepen mijn schouders vast. Haar ogen waren zwaar, haar blik donker en gefocust op mijn mond. Ik herinner me hoe mijn ademhaling volledig ontspoorde, hoe mijn hele lichaam naar haar toe wilde, terwijl mijn verstand me toeschreeuwde dat ik haar niet mocht kussen.
Niet als ze dronken is. Niet als ze nog vastzit aan een ander. Niet als ze… verdrietig is.
Dus hield ik haar voorzichtig tegen, betaalde de rekening en zette haar in een Uber, waarbij ik naast haar bleef zitten tot ik haar veilig thuis had afgezet. Ik deed het juiste. Ik was de goede jongen.
Maar na die avond heeft Jayde me nooit meer opgezocht. Mijn blikken werden beantwoord met ongemak, en onze luchtige begroetingen voelden geforceerd. Zij schaamde zich, ik was naïef, en het gevolg is dat ik het afgelopen jaar van een afstand naar haar heb verlangd. Ik wilde het rechtzetten, wilde haar laten zien hoe goed het tussen ons kan zijn—nu ze niet dronken is, niet vastzit aan haar ex, en niet meer zo hartverscheurend verdrietig is.
“Kom je of ga je?” Haar stem klinkt hees als ze naast me stilhoudt.
Ik kijk op en bijt op mijn lip om mijn glimlach te onderdrukken. God, ze is mooi. Haar make-up is perfect, de paarse plukken in haar haar zijn nu blauw, en haar ogen staan donker van gespeelde irritatie.
“Ik kom,” antwoord ik luchtig, en haar ogen schieten even vuur. Ik houd de deur van het hoofdkantoor voor haar open. “Na jou.”
Ze houdt mijn blik langer vast dan nodig is, alsof ze haar gezicht onder controle probeert te krijgen. Maar ik zie het kleine gebaar wanneer haar tong over het midden van haar onderlip glijdt. Ik voel de chemie die altijd tussen ons opflakkert. Zij probeert die te negeren, ik probeer haar juist aan te wakkeren.
Met een zucht loopt ze langs me heen, het kantoor binnen. Ik grijns en volg haar, terwijl ik Peggy—de aangenomen oma van het team—een knipoog geef.
“Hé, Keller,” begroet Scott me.
Jayde blijft stokstijf staan en weigert mijn kant op te kijken.
“Hoi, Scott.”
“Coach zei dat je dit weekend de eerste teamtraining overslaat. Het is niet verplicht, maar ik hoop dat de meeste jongens er wel zijn.”
“Ik zou er graag bij zijn, Scott. Maar ik moet morgen de stad uit. Een van mijn beste vrienden van de universiteit gaat trouwen,” zeg ik. “Daarom kom ik even langs. Ik wilde zeker weten dat het geen probleem is voordat ik bevestig dat ik er sowieso ben.”
“Geen probleem. Waar is de bruiloft?” vraagt Scott.
Jayde staat stil en doet alsof ze iets in de map in haar handen bestudeert. Maar ze kantelt haar hoofd een fractie mijn kant op—ze luistert.
“Turks and Caicos.”
Scott fluit zacht. “Veel plezier. Je hebt een topseizoen gedraaid. We zien je wel weer op het ijs als je terug bent.”
“Dank je, Scott. Tot later, Jayde,” zeg ik.
Jayde richt zich op, haar hoofd schiet mijn kant op. Onze blikken kruisen elkaar en even lukt het me niet om adem te halen. Haar irissen, diep goudbruin, zitten vol emotie—een mengeling van nieuwsgierigheid en een vleugje… verlangen.
Ik schraap mijn keel, ze knikt, en ik verlaat het kantoor. Nauwelijks zwaai ik naar Peggy terwijl ik de gang weer in loop. Met mijn hoofd naar beneden verlaat ik The Meadows en ga naar mijn auto.
Het is half juni. De Hawks hebben de play-offs niet gehaald. Hoewel er voor de rest van de maand en tot in juli nog allerlei informele trainingen en community-events gepland staan, vertrek ik naar een strandresort om mijn vriend Mick te zien trouwen met Emily—zijn soulmate.
Soulmate. Dat is de fase waarin ik zit. De fase waarin al mijn vrienden huizen kopen, zich settelen en aan kinderen beginnen.
En de enige vrouw met wie ik me dat ooit heb kunnen voorstellen, is Jayde. Met haar scherpe opmerkingen, haar nonchalante houding en haar verveelde blik. Maar net onder de oppervlakte zit vuur—verlangen, behoefte, intensiteit.
En… verdomme, waar wacht ik eigenlijk op?
Ik start de auto, zet de airco vol aan en bel Mick.
“Je belt me maar beter om te bevestigen, klootzak,” neemt hij op bij de eerste toon. “Of moet ik zeggen: Meneer Perfect?” grapt hij, doelend op het brave imago waar mijn studievrienden me maar al te graag mee plagen.
Grijnzend leun ik achterover en laat mijn hoofd tegen de hoofdsteun zakken. “Ik ben erbij, eikel. Dacht je echt dat ik jouw bruiloft zou missen?”
“Nee,” lacht hij, maar ik hoor de opluchting en blijdschap in zijn stem. “Kan niet wachten om je te zien, Keller. Em gaat door het lint als ik haar vertel dat je komt.”
“Hier ook. Sorry dat ik zo last minute reageer.”
“Geeft niks. Ik hoopte stiekem dat jullie de play-offs zouden halen.”
“Ja.” Ik verzit me en leg mijn hand in mijn nek. “Luister, ik heb een gunst nodig.”
Mick kreunt. “Nee, je kunt niet in de bruidssuite bij mij en Em slapen omdat je vergeten bent een kamer te boeken en alles nu vol zit.”
Ik grinnik. “Met wie denk je dat je praat? Natuurlijk heb ik een kamer geboekt.”
Hij barst in lachen uit. “Verdomme, Keller, ik was even vergeten hoe irritant georganiseerd je bent. Zelfs je sokkenla was—”
“Ik heb een plus-one nodig voor je bruiloft.” Ik onderbreek hem voordat hij afdwaalt in herinneringen en ik de moed verlies om überhaupt iemand mee te vragen. Mick blijft even stil. “Zo, heb ik je sprakeloos gemaakt?”
“Heb je iemand?” Verwondering klinkt door in zijn stem.
“Eh… niet echt,” rek ik de woorden. “Het is… ingewikkeld.”
“Zeg niet dat er een kind onderweg is of—”
“Het is Jayde.”
“Jayde? Wacht, meen je dit serieus? Die Jayde met die legerkisten en dat paarse haar?”
“Het is nu blauw.”
“Dat meisje waar je al een eeuwigheid naar loopt te verlangen?”
“Een jaar.”
“Ze geeft je een kans?” Ik hoor hem in zijn handen klappen. “Hell yeah, Meneer Perfect. Ik ben trots op je, man.”
Ik lach zacht, terwijl de zenuwen door mijn lijf gieren over wat ik van plan ben te doen. Over mijn poging om Jayde’s hart te winnen. Maar om dat te laten slagen—“Nog niet, man. Daarom heb ik een plus-one nodig. Ik wil haar meenemen naar Turks, naar jouw bruiloft, en… haar laten zien dat wij bij elkaar horen.”
“Holy shit!” roept Mick. “Je pleegt een staatsgreep!”
“Wat?” lach ik, terwijl ik de telefoon even van mijn oor haal om ernaar te kijken. “Dit is geen militaire operatie, Mick, dit is—”
“Love is a Battlefield” van Love Is a Battlefield knalt door de lijn.
Ik schiet in de lach, onder de indruk dat hij dat nummer zo snel heeft opgezocht.
“Heartache to heartache,” zingt Mick op de achtergrond.
“Je hebt geluk dat Emily met je trouwt,” zeg ik.
Hij snuift en zet het volume zachter. “Dat weet ik maar al te goed. Man, ik kan niet wachten om met haar te trouwen. En dat wil ik ook voor jou, Reese.” Zodra Mick mijn voornaam gebruikt in plaats van Keller of Meneer Perfect, weet ik dat hij het meent. “Neem Jayde vooral mee naar de bruiloft. Ik kan niet wachten om haar te ontmoeten.”
Door de oprechtheid in zijn stem voel ik pas echt wat ik van plan ben te doen. Het maakt me zenuwachtig en opgewonden en… hoopvol. Gaat Jayde met me mee naar Mick’s bruiloft? Wil ze dat wel? Hier zit ik dan, mezelf kwetsbaar opstellen tegenover mijn beste vriend, alleen om haar te laten zien dat wij een kans hebben. Dat we het verdienen. Dat ik haar nog steeds wil, net zo erg als die avond in Taps, een jaar geleden.
Ik schraap mijn keel. “Thanks, man. Ik waardeer het.”
“Zeker weten. Zie je in Turks and Caicos, Meneer Perfect. Mijn bruiloft wordt legendarisch!”
“Ik reken erop, Mick.” Zodra ik ophang, gooi ik mijn telefoon in de bekerhouder en laat mijn hoofd achterover vallen, mijn ogen gesloten.
Holy shit. Ik ga dit echt doen. Ik heb Mick al in vertrouwen genomen, dus ik heb hooguit tien minuten voordat mijn telefoon ontploft met berichten van onze studiegroep, die willen weten wanneer ik eindelijk hun advies heb opgevolgd, ballen heb gekregen en Jayde heb gevraagd.
Ik adem langzaam uit.
Soulmate. Ik weet allang dat zij de mijne is. Mijn ouders zijn elkaars tegenpolen en hebben de meest liefdevolle, stabiele relatie die ik ooit heb gezien. Jayde en ik zijn totaal verschillend. Vanaf het eerste moment dat ik haar zag, was ik gefascineerd, en die bewondering is alleen maar gegroeid naarmate ik haar masker zag afbrokkelen.
Ze is altijd een van de eersten bij The Meadows en een van de laatsten die vertrekt. Ze zit overal bovenop, regelt alles rondom het team en zorgt dat alles vlekkeloos verloopt. Ze is bij onze wedstrijden, kent de namen van onze familieleden en is het aanspreekpunt voor iedereen die Scott moet bereiken.
Ze is professioneel, georganiseerd en scherp. Maar ik heb haar ook zien uitvallen tegen een fan uit Miami die een van de vriendinnen van onze spelers uitschold en een walgelijke “slet”-chant begon toen ze op het grote scherm verscheen. Op de een of andere manier maakte Jayde daar korte metten mee, haar blik brandend van woede. Ik heb haar zien kleuren en boeken lezen met de tweeling van James Ryan, Noah Scotch’s baby zien knuffelen, en de kinderen van de jeugdprogramma-kampen overladen zien worden met haar aandacht en warmte.
Ze is fel, loyaal en onverwoestbaar. En daarnaast prachtig, geestig en puur.
Vastberaden zet ik de motor van mijn auto uit en loop met stevige passen terug naar het kantoor. Ik ga Jayde nu meteen vragen; ik heb geen tijd te verliezen. Ik ga haar overtuigen dat dit een briljant idee is, dat ze me kan vertrouwen, dat ik haar wil kussen. Ik ga—
“Jayde.” Ik kom abrupt tot stilstand als ze net naar buiten loopt bij The Meadows.
“Reese,” zegt ze verrast. Haar wenkbrauwen trekken samen. “Gaat het?”
Ik schraap mijn keel. “Ga met me mee naar Turks and Caicos.”
“Wat?”
Inwendig krimp ik even ineen. Ik had dit beter moeten opbouwen, maar nu het eruit is, komt de rest er in één adem achteraan. “Ik wil dat je mijn date bent. Ik wil dat je mijn vrienden ontmoet. Ik wil een weekend met je doorbrengen, Jayde. En ik wil je laten zien dat je me een echte kans moet geven. Want ik ben je sinds die avond in Taps niet meer uit mijn hoofd kwijt—”
Ze hapert naar adem.
“En ik ga er nu eindelijk iets aan doen. Dus ga met me mee. Geef me dit weekend.”
Haar ogen zijn wijd, verrassing vermengd met spanning, terwijl haar mond openvalt. Ze brengt een hand naar haar hals en speelt met het kettinkje van haar ketting. Dan knijpt ze haar ogen samen, sluit haar mond en schudt haar hoofd. “Meen je dit?”
“Ja.”
“Je wilt me meenemen naar de bruiloft van je vriend en… me introduceren in jouw leven.”
“Ja.”
“Echt?”
“Echt waar,” zeg ik, volledig open en eerlijk. Zonder te verbergen hoe graag ik dit wil—met haar.
Ze schraapt haar keel. “Reese—”
“Eén weekend, Jayde. Als je daarna voelt dat het niks is, zal ik je nooit meer ergens om vragen. Maar alsjeblieft, geef me deze kans. Ik wil mijn leven niet leiden, naar elke bruiloft gaan en me blijven afvragen: wat als? Want bij jou… zal ik me dat altijd afvragen als ik het niet probeer.”
“Dus dit is jouw poging,” mompelt ze, alsof ze het voor zichzelf op een rij zet.
“Wees mijn date, Jayde.”
Ze kijkt me recht aan, speurt in mijn ogen naar bevestiging, naar zekerheid. De stilte tussen ons wordt zwaar en tastbaar. Ik ga rechter staan en dwing mezelf om niet meer te friemelen.
Als ze nee zegt, dan—
“Ja,” zegt ze, en het overvalt me volledig.
Ik adem trillend uit van opluchting en grijns terwijl een golf van pure vreugde door me heen slaat. “Ja?”
“Ja, ik bedoel… waarom niet?”
Mijn glimlach wordt alleen maar breder. “We vertrekken vrijdag.”
“Als in… morgen?”
Ik knik.
“Wacht.” Ze schudt haar hoofd. “Ik heb geen vlucht. Ik weet niet wat ik moet inpakken. Ik heb een jurk nodig en—”
Ik pak haar hand en ze valt stil. Haar blik boort zich in de mijne—streng, maar met een zweem van kwetsbaarheid.
“Stuur me je gegevens, dan regel ik de rest. Jij hoeft alleen met een koffer te verschijnen. Neem iets casuals mee, een bikini, een cocktailjurk en iets om in te slapen. Wat je vergeet, kopen we daar.”
Ze laat een onzekere adem ontsnappen. “Zo simpel?”
“Zo simpel, Jayde. Ik zie je op het vliegveld.” Ik knijp zacht in haar vingers.
“Hoe laat?” Haar stem trilt licht van spanning.
“Ik app je!” Ik zwaai terwijl ik me haastig omdraai en terug naar mijn auto loop—voordat ze redenen kan bedenken om toch af te haken.
Eenmaal in de auto stuur ik Mick een bericht.
Ik: Ze gaat mee. We zien je morgen.
Mick: Ik duim voor je, Meneer Perfect.
Ik grijns, terwijl opluchting en opwinding door mijn lijf stromen. Ik duim ook voor mezelf. Voor mij en voor Jayde.