MK
Mary Kozar
Jan 30, 2026 🇺🇸
★★★★★
Yes, this was an easy download. The BookFunnel app made it painless and I started The Sweet Talker on the train home.
The Sweet Talker
1
/
van
1
A Hockey Romance Series
Boston Hawks Hockey
De Hartenjager
BOEK 6 VAN 9
BOEK 6 VAN 9
E-BOEK · DIGITAL
De beruchte vrouwenversierder Luca Pandatelli overtrad zijn eigen regels toen hij met mij verstrikt raakte. 💃🏻🍹
★★★★★
4,751+ 5-Star Reviews
more reviews
★★★★★
“Perfectly penned words and wonderfully crafted characters.”
— REDS ROMANCE REVIEWS
★★★★★
“Smiles and heart eyes all over.”
— FAITH, AMAZON REVIEWER
★★★★★
“Hot hockey players, witty side characters, irresistible chemistry.”
— JA OWENBY
★★★★★
“Sweet, super sexy, and oh-so-right together.”
— RINA'S READS
★★★★★
“A sweet and sexy read.”
— CRAZY CAJUN BOOK ADDICTS
$6.99
USD
Exclusive Sample
De Hartenjager
Boston Hawks Hockey · BOEK 6 VAN 9
Hoofdstuk 1: Abbi
„Kijk eens wie er nu verbannen is naar Boston,” mompel ik binnensmonds, denkend aan de woorden van mijn beste vriendin Chloe toen ze aan het begin van vorige zomer naar de stad verhuisde. Nu is ze dolgelukkig verliefd op haar vriend, de aanvoerder van de Boston Hawks, Austin Merrick. De man die ik moet bedanken voor het regelen van deze baan, terwijl mijn leven in New Jersey uit elkaar viel.
Ik zucht en kijk omhoog naar The Meadows, de ijshockeyarena waar de Boston Hawks Hockey-franchise gevestigd is. Het zal mijn werkplek zijn zodra ik door die deuren loop.
Sneeuw waait om me heen terwijl de wind huilt, een ijzige windstoot blaast recht door mijn botten. Maar ik voel de kou niet. Mijn hartslag bonkt in mijn slapen, terwijl de zenuwen mijn ruggengraat op schaatsen.
Ik hoef alleen maar door die deuren te lopen en HR te vinden.
Een auto rijdt ver boven de snelheidslimiet voorbij en sproeit gesmolten sneeuw over mijn laarzen met hak. Het was niet de meest verstandige schoenkeuze, maar ze maken me langer. Zelfverzekerder. Toch deins ik niet terug.
Zal ik hem zien? Zal mijn pad op mijn eerste dag in mijn nieuwe baan kruisen met dat van Luca Pandatelli?
Die gedachte doet gal in mijn keel opstijgen, hoewel de kans klein is. Maar nu de gedachte door mijn hoofd is geschoten, volgen er nog een reeks andere.
Heeft hij zijn teamgenoten verteld dat hij de nieuwe afdelingshoofd Jeugdprogramma’s heeft geneukt? Dat hij haar zo goed onder handen nam, dat haar lichaam niet alleen brak, maar dat ook enkele van haar muren vielen? Dat hij haar met sterren in haar ogen achterliet toen hij haar kuste en beloofde te bellen?
Behalve dat hij dat nooit deed. Mijn borst doet pijn bij de herinnering aan Luca’s afwijzing.
Zal ik The Meadows binnenlopen en lange zijdelingse blikken en fluisterende opmerkingen krijgen, net als bij mijn vorige baan?
Een vlaag van woede overvalt me bij die herinnering. Zich inlaten met mijn baas, Phil Rickens, was om vele redenen een enorme fout, maar de manier waarop hij me uit mijn baan manipuleerde, doet het meeste pijn.
Phil is een gepensioneerde NFL-speler. Elke atleet met wie ik ooit ben uitgegaan, en dat zijn er velen geweest, heeft door hun tanden heen gelogen. Maar bij de meerderheid verwachtte ik nooit meer dan casual plezier. Slechts drie wisten me hoop te geven voordat ze hun ware aard lieten zien.
Eerst, mijn studievriendje, de honkbalspeler met wie ik zou trouwen totdat hij mijn studentenverenigingszus zwanger maakte. Toen Phil, toen hij zei dat hij gescheiden was, maar eigenlijk bedoelde hij gescheiden en in relatietherapie. Nu verwachten ze een kind. Verrassing! En tenslotte Luca Pandatelli, die me vaarwel kuste met intentie op zijn lippen en een belofte in zijn stem. Ik bel je. Behalve dat hij dat niet deed.
Ik kras aan mijn wang en probeer mijn schouders te verstevigen. De woorden van oma – droog je ogen, hef je hoofd, en strek je rug – zweven door mijn gedachten, maar tranen prikken in mijn ooghoeken.
Het verlies van oma begin november was de laatste nagel aan de doodskist in New Jersey. Zonder baan, geen familie en geen relatie om me in Hoboken te houden, greep ik de kans aan om opnieuw te beginnen in Boston bij de Hawks-franchise.
In Boston zijn betekent weer dicht bij Chloe zijn, maar het betekent ook omgaan met Luca Pandatelli. Ik kan niet negeren dat Luca me opbouwde, net toen Phil me begon af te breken. Dat hij me één weekend lang gekoesterd en heel liet voelen. Dat hij niet wegliep voor mijn te veel delen of mijn tranen, maar een echt, zinvol gesprek voerde. Zijn vriendelijkheid, de empathie in zijn ogen en de oprechtheid in zijn stem, maakten zijn daaropvolgende afwijzing ronduit pijnlijk. Maar ik had beter moeten weten. Elke keer als ik een man vertrouw, verbrand ik me, en Luca is niet anders.
„Ben je verdwaald of zo?” vraagt een mannenstem met een Zuidelijk accent, en ik draai me om, mijn adem stokt in mijn keel wanneer ik Declan Yaeger herken, een van Luca’s teamgenoten.
Ik staar naar hem, mijn mond opent en sluit meerdere keren. Herinnert hij me van dat weekend? Van drankjes bij Taps? Weet hij het?
Hij frons, knijpt zijn ogen tot spleetjes alsof hij mijn gezicht niet kan plaatsen. „Ken ik jou?” vraagt hij na een moment.
Ik adem uit. Ik kan dit. Ik ben hier voor de baan, voor de nieuwe start die het biedt. Ik weet dat Austin persoonlijk mijn cv heeft voorgelegd aan het senior management en de eigenaar van de Hawks, Scott Reland. Ik weet dat ik gekwalificeerd ben voor mijn nieuwe functie, maar ik zou het waarschijnlijk niet zo gemakkelijk of snel hebben gekregen zonder het beetje nepotisme dat in mijn voordeel werkte. Ik zwoer dat ik deze kans op de juiste manier zou benutten. Professioneel, beleefd en gericht op het werk.
Ik glimlach en steek mijn hand uit. „Hé, Declan, toch?”
Hij knikt, onzeker naar me kijkend.
„Ik weet niet of je het je herinnert, maar we ontmoetten elkaar afgelopen zomer bij Taps.”
„Dedezwe?” Paniek rimpelt over zijn gezicht.
Verdomme, denkt hij dat we hebben geslapen? Is dat alles wat mannen denken als ze me zien? Geef ik de indruk makkelijk te zijn? Een duidelijk doelwit?
Ik knik, mijn uitdrukking neutraal houdend. „Ja, ik ben Chloe’s vriendin, Abbi. Ik heb hier een baan geaccepteerd bij Jeugdprogramma’s. Vandaag is mijn eerste dag,” leg ik uit, over mijn schouder kijkend naar het enorme, imposante gebouw.
Loop nu maar eens door die verdomde deuren!
Wanneer ik me weer tot Yaeger wend, glimlacht hij breed, opluchting in zijn ogen. „Abbi! Ja, natuurlijk herinner ik me jou. Jij en Chlo hadden dat weekend een vrijgezellenfeest.”
„Dat klopt.”
„Goed je weer te zien,” zegt Yaeger gemakkelijk. „Moet ik je laten zien waar HR is?”
Mijn hartslag versnelt door de vriendelijkheid in zijn stem. Hij weet niets van Luca. Als hij het wel weet, laat hij het niet merken, en daar ben ik dankbaar voor. Een deel van mijn zorgen verdwijnt en ik knik opnieuw. „Dat zou geweldig zijn, als je het niet erg vindt. Ik wil je niet ophouden.”
„Helemaal niet.” Hij knikt met zijn krullende hoofd naar de voordeuren. „Kom mee. Ik stel je voor aan iedereen die we tegenkomen, zodat je een goede start maakt.”
Ik glimlach, mijn tanden flitsen van mijn overweldigende opluchting. Dat klopt. Ik begin met de juiste voet. Ik loop naast Yaeger terwijl we de straat oversteken.
Hij trekt de deur open en houdt hem voor me vast terwijl ik naar binnen glipt, de warmte van binnen dringt rechtstreeks tot me door. Ik haal mijn sjaal van mijn nek en kijk rond in de steriele gang.
„Kantoren zijn deze kant op.” Yaeger wijst naar een trappenhuis.
Ik volg hem de trap op.
„Wanneer ben je naar de stad verhuisd?” vraagt hij.
„Vrijdag,” zeg ik. „De afgelopen weken waren hectisch.”
„Ja, het management is er alles aan gelegen om het Jeugdprogramma met het begin van het nieuwe jaar af te trappen. Het team is er ook behoorlijk enthousiast over. Er is iets speciaals aan het contact met kinderen, je herinnert je hoe het voelde om voor het eerst op het ijs te staan. Een doelpunt te scoren.” Hij glimlacht scheef naar me en ik grijns terug terwijl hij de deur van het trappenhuis openhoudt.
„Dat geloof ik. Ik werk graag met kinderen. Bij mijn vorige baan was ik verantwoordelijk voor de voetbalprogramma’s, dus het is spannend om een nieuwe sport uit te proberen.”
„Cool. Nou, als je ergens hulp bij nodig hebt, wees dan niet bang om contact op te nemen. Elke jongen zou bereid zijn om in te springen en nieuwe initiatieven te ondersteunen.”
„Bedankt,” zeg ik, en ik meen het. Dit is waar ik op hoopte toen ik deze functie accepteerde. Nadat de dingen tussen Phil en mij slecht waren gegaan, wilde niemand mijn evenementen organiseren. Het maakte niet uit dat de ronduit vijandige afwijzing de kinderen pijn deed. Mijn reputatie was zo beschadigd – huisjesmelker – dat zelfs een waardige zaak mijn collega’s niet kon aanmoedigen om het juiste te doen.
„Ik heb een paar dagen nodig,” brult een stem uit de open deur van een vergaderzaal. Maar het is het geluid ervan dat me abrupt stopt. Luca’s stem raakt me recht in de borst terwijl herinneringen aan dat weekend mijn gedachten overspoelen. De pijn in zijn toon, de rauwheid ervan, schraapt aan me en maakt me onbeweeglijk.
Een diepe zucht. „Ik weet het, Panda. Ik probeer met je samen te werken.”
„Gaat het?” vraagt Yaeger, zijn hand vindt de onderrug van mijn rug.
Ik glimlach zwak naar hem en schud mijn hoofd. „Ja, sorry.”
„Coach—” begint Luca opnieuw.
Een vrouw onderbreekt hem, „Panda, je nieuwe sponsordeal—”
„Verdomme mijn contract,” klinkt Luca’s stem door de gang terwijl ik weer in de pas loop met Yaeger.
Yaeger werpt me een verontschuldigende blik. „We hebben allemaal wel een beetje een ego,” grapt hij.
Ik forceer een onzeker lachje, net wanneer Luca uit de open deur stormt en bijna met mij botst.
„Shit,” vloekt hij, zijn arm om mijn onderrug geslagen om me rechtop te houden terwijl ik wankel op mijn laarzen met hak door de impact.
Yaeger stapt snel achter me, zijn hand om mijn bovenarm geslagen om me te stabiliseren.
„Sorry,” ademt Luca uit. „Ik zag niet—” Zijn ogen slaan in de mijne en hij verstijft. De frustratie in zijn diepe, babyblauwe ogen verandert in ijs. „Abbi?”
Ik schuif een halve stap terug, mijn lichaam drukt steviger tegen Yaeger aan. Hij laat mijn arm niet los en op dit moment ben ik daar ook dankbaar voor. Het lijkt erop dat Declan Yaeger mijn eerste echte Hawks-vriend zal zijn, Austin niet meegerekend.
„Pandatelli,” zeg ik, opgelucht dat mijn stem niet zo trilt als mijn knieën.
Luca vernauwt zijn ogen, terwijl hij de hand van zijn teamgenoot op mijn arm opmerkt.
Yaeger geeft me een klein kneepje voordat hij mijn arm loslaat. Hij wijst naar een stel dubbele deuren. „HR is net door die deuren, links. Ik moet dit even doen.” Hij haalt zijn trillende telefoon uit zijn achterzak en schudt hem verontschuldigend naar me. Voordat hij opneemt, vraagt hij: „Gaat het goed?”
Ik houd mijn adem even in voordat ik hem loslaat en herinner mezelf eraan te ademen. „Het gaat goed. Bedankt, Declan.”
„Oké. Tot ziens, Abbi.” Yaeger draaft weg, zijn telefoon aan zijn oor.
Luca blijft me aankijken, zijn blik ijskoud. Zijn kaaklijn, heerlijk beschaduwd met stoppelbaard, is hard genoeg om glas te breken. Zijn lippen zijn een ferme lijn, even streng onverbiddelijk als mijn nieuwe levensvisie.
„Wat doe jij hier?” eist Luca.
Ik rol mijn lippen samen. Professioneel, beleefd, afstandelijk. Dit is mijn nieuwe mantra als het gaat om mannen met wie ik een verleden heb. „Ik heb een baan geaccepteerd,” zeg ik, professioneel.
„Hier?” vraagt hij, ongelovig.
Ik knik.
Hij vernauwt zijn ogen. „Waarom?”
Ik vernauw mijn ogen terug. Waarom? Wat voor vraag is dat? „Omdat het een goede kans is voor mijn carrière.”
Luca snuift, knijpt in de binnenste ooghoeken alsof het zien van mij op de een of andere manier het evenwicht van zijn ochtend heeft verstoord. Ik kan me niet voorstellen hoe, aangezien hij duidelijk nooit een tweede gedachte aan mij heeft gegeven. „Je carrière, hè?”
Mijn onzekerheid maakt plaats voor een stroom van woede die veel veiliger aanvoelt dan kwetsbaarheid. Maar ik laat het niet zien, want, beleefd. „Correct. Nu, als je me wilt excuseren.” Ik beweeg om hem te ontwijken, mijn rug recht en mijn kin hoog.
Maar zijn arm schiet uit en hij omvat mijn onderarm, zijn ogen flitsen met te veel emoties om te ontcijferen. „Abbi, ik...” hij aarzelt, fronsend terwijl hij me aanstaart.
Afstandelijk. „Tot ziens, Pandatelli.”
Ik schud zijn aanraking af en duw door de dubbele deuren.
„Kijk eens wie er nu verbannen is naar Boston,” mompel ik binnensmonds, denkend aan de woorden van mijn beste vriendin Chloe toen ze aan het begin van vorige zomer naar de stad verhuisde. Nu is ze dolgelukkig verliefd op haar vriend, de aanvoerder van de Boston Hawks, Austin Merrick. De man die ik moet bedanken voor het regelen van deze baan, terwijl mijn leven in New Jersey uit elkaar viel.
Ik zucht en kijk omhoog naar The Meadows, de ijshockeyarena waar de Boston Hawks Hockey-franchise gevestigd is. Het zal mijn werkplek zijn zodra ik door die deuren loop.
Sneeuw waait om me heen terwijl de wind huilt, een ijzige windstoot blaast recht door mijn botten. Maar ik voel de kou niet. Mijn hartslag bonkt in mijn slapen, terwijl de zenuwen mijn ruggengraat op schaatsen.
Ik hoef alleen maar door die deuren te lopen en HR te vinden.
Een auto rijdt ver boven de snelheidslimiet voorbij en sproeit gesmolten sneeuw over mijn laarzen met hak. Het was niet de meest verstandige schoenkeuze, maar ze maken me langer. Zelfverzekerder. Toch deins ik niet terug.
Zal ik hem zien? Zal mijn pad op mijn eerste dag in mijn nieuwe baan kruisen met dat van Luca Pandatelli?
Die gedachte doet gal in mijn keel opstijgen, hoewel de kans klein is. Maar nu de gedachte door mijn hoofd is geschoten, volgen er nog een reeks andere.
Heeft hij zijn teamgenoten verteld dat hij de nieuwe afdelingshoofd Jeugdprogramma’s heeft geneukt? Dat hij haar zo goed onder handen nam, dat haar lichaam niet alleen brak, maar dat ook enkele van haar muren vielen? Dat hij haar met sterren in haar ogen achterliet toen hij haar kuste en beloofde te bellen?
Behalve dat hij dat nooit deed. Mijn borst doet pijn bij de herinnering aan Luca’s afwijzing.
Zal ik The Meadows binnenlopen en lange zijdelingse blikken en fluisterende opmerkingen krijgen, net als bij mijn vorige baan?
Een vlaag van woede overvalt me bij die herinnering. Zich inlaten met mijn baas, Phil Rickens, was om vele redenen een enorme fout, maar de manier waarop hij me uit mijn baan manipuleerde, doet het meeste pijn.
Phil is een gepensioneerde NFL-speler. Elke atleet met wie ik ooit ben uitgegaan, en dat zijn er velen geweest, heeft door hun tanden heen gelogen. Maar bij de meerderheid verwachtte ik nooit meer dan casual plezier. Slechts drie wisten me hoop te geven voordat ze hun ware aard lieten zien.
Eerst, mijn studievriendje, de honkbalspeler met wie ik zou trouwen totdat hij mijn studentenverenigingszus zwanger maakte. Toen Phil, toen hij zei dat hij gescheiden was, maar eigenlijk bedoelde hij gescheiden en in relatietherapie. Nu verwachten ze een kind. Verrassing! En tenslotte Luca Pandatelli, die me vaarwel kuste met intentie op zijn lippen en een belofte in zijn stem. Ik bel je. Behalve dat hij dat niet deed.
Ik kras aan mijn wang en probeer mijn schouders te verstevigen. De woorden van oma – droog je ogen, hef je hoofd, en strek je rug – zweven door mijn gedachten, maar tranen prikken in mijn ooghoeken.
Het verlies van oma begin november was de laatste nagel aan de doodskist in New Jersey. Zonder baan, geen familie en geen relatie om me in Hoboken te houden, greep ik de kans aan om opnieuw te beginnen in Boston bij de Hawks-franchise.
In Boston zijn betekent weer dicht bij Chloe zijn, maar het betekent ook omgaan met Luca Pandatelli. Ik kan niet negeren dat Luca me opbouwde, net toen Phil me begon af te breken. Dat hij me één weekend lang gekoesterd en heel liet voelen. Dat hij niet wegliep voor mijn te veel delen of mijn tranen, maar een echt, zinvol gesprek voerde. Zijn vriendelijkheid, de empathie in zijn ogen en de oprechtheid in zijn stem, maakten zijn daaropvolgende afwijzing ronduit pijnlijk. Maar ik had beter moeten weten. Elke keer als ik een man vertrouw, verbrand ik me, en Luca is niet anders.
„Ben je verdwaald of zo?” vraagt een mannenstem met een Zuidelijk accent, en ik draai me om, mijn adem stokt in mijn keel wanneer ik Declan Yaeger herken, een van Luca’s teamgenoten.
Ik staar naar hem, mijn mond opent en sluit meerdere keren. Herinnert hij me van dat weekend? Van drankjes bij Taps? Weet hij het?
Hij frons, knijpt zijn ogen tot spleetjes alsof hij mijn gezicht niet kan plaatsen. „Ken ik jou?” vraagt hij na een moment.
Ik adem uit. Ik kan dit. Ik ben hier voor de baan, voor de nieuwe start die het biedt. Ik weet dat Austin persoonlijk mijn cv heeft voorgelegd aan het senior management en de eigenaar van de Hawks, Scott Reland. Ik weet dat ik gekwalificeerd ben voor mijn nieuwe functie, maar ik zou het waarschijnlijk niet zo gemakkelijk of snel hebben gekregen zonder het beetje nepotisme dat in mijn voordeel werkte. Ik zwoer dat ik deze kans op de juiste manier zou benutten. Professioneel, beleefd en gericht op het werk.
Ik glimlach en steek mijn hand uit. „Hé, Declan, toch?”
Hij knikt, onzeker naar me kijkend.
„Ik weet niet of je het je herinnert, maar we ontmoetten elkaar afgelopen zomer bij Taps.”
„Dedezwe?” Paniek rimpelt over zijn gezicht.
Verdomme, denkt hij dat we hebben geslapen? Is dat alles wat mannen denken als ze me zien? Geef ik de indruk makkelijk te zijn? Een duidelijk doelwit?
Ik knik, mijn uitdrukking neutraal houdend. „Ja, ik ben Chloe’s vriendin, Abbi. Ik heb hier een baan geaccepteerd bij Jeugdprogramma’s. Vandaag is mijn eerste dag,” leg ik uit, over mijn schouder kijkend naar het enorme, imposante gebouw.
Loop nu maar eens door die verdomde deuren!
Wanneer ik me weer tot Yaeger wend, glimlacht hij breed, opluchting in zijn ogen. „Abbi! Ja, natuurlijk herinner ik me jou. Jij en Chlo hadden dat weekend een vrijgezellenfeest.”
„Dat klopt.”
„Goed je weer te zien,” zegt Yaeger gemakkelijk. „Moet ik je laten zien waar HR is?”
Mijn hartslag versnelt door de vriendelijkheid in zijn stem. Hij weet niets van Luca. Als hij het wel weet, laat hij het niet merken, en daar ben ik dankbaar voor. Een deel van mijn zorgen verdwijnt en ik knik opnieuw. „Dat zou geweldig zijn, als je het niet erg vindt. Ik wil je niet ophouden.”
„Helemaal niet.” Hij knikt met zijn krullende hoofd naar de voordeuren. „Kom mee. Ik stel je voor aan iedereen die we tegenkomen, zodat je een goede start maakt.”
Ik glimlach, mijn tanden flitsen van mijn overweldigende opluchting. Dat klopt. Ik begin met de juiste voet. Ik loop naast Yaeger terwijl we de straat oversteken.
Hij trekt de deur open en houdt hem voor me vast terwijl ik naar binnen glipt, de warmte van binnen dringt rechtstreeks tot me door. Ik haal mijn sjaal van mijn nek en kijk rond in de steriele gang.
„Kantoren zijn deze kant op.” Yaeger wijst naar een trappenhuis.
Ik volg hem de trap op.
„Wanneer ben je naar de stad verhuisd?” vraagt hij.
„Vrijdag,” zeg ik. „De afgelopen weken waren hectisch.”
„Ja, het management is er alles aan gelegen om het Jeugdprogramma met het begin van het nieuwe jaar af te trappen. Het team is er ook behoorlijk enthousiast over. Er is iets speciaals aan het contact met kinderen, je herinnert je hoe het voelde om voor het eerst op het ijs te staan. Een doelpunt te scoren.” Hij glimlacht scheef naar me en ik grijns terug terwijl hij de deur van het trappenhuis openhoudt.
„Dat geloof ik. Ik werk graag met kinderen. Bij mijn vorige baan was ik verantwoordelijk voor de voetbalprogramma’s, dus het is spannend om een nieuwe sport uit te proberen.”
„Cool. Nou, als je ergens hulp bij nodig hebt, wees dan niet bang om contact op te nemen. Elke jongen zou bereid zijn om in te springen en nieuwe initiatieven te ondersteunen.”
„Bedankt,” zeg ik, en ik meen het. Dit is waar ik op hoopte toen ik deze functie accepteerde. Nadat de dingen tussen Phil en mij slecht waren gegaan, wilde niemand mijn evenementen organiseren. Het maakte niet uit dat de ronduit vijandige afwijzing de kinderen pijn deed. Mijn reputatie was zo beschadigd – huisjesmelker – dat zelfs een waardige zaak mijn collega’s niet kon aanmoedigen om het juiste te doen.
„Ik heb een paar dagen nodig,” brult een stem uit de open deur van een vergaderzaal. Maar het is het geluid ervan dat me abrupt stopt. Luca’s stem raakt me recht in de borst terwijl herinneringen aan dat weekend mijn gedachten overspoelen. De pijn in zijn toon, de rauwheid ervan, schraapt aan me en maakt me onbeweeglijk.
Een diepe zucht. „Ik weet het, Panda. Ik probeer met je samen te werken.”
„Gaat het?” vraagt Yaeger, zijn hand vindt de onderrug van mijn rug.
Ik glimlach zwak naar hem en schud mijn hoofd. „Ja, sorry.”
„Coach—” begint Luca opnieuw.
Een vrouw onderbreekt hem, „Panda, je nieuwe sponsordeal—”
„Verdomme mijn contract,” klinkt Luca’s stem door de gang terwijl ik weer in de pas loop met Yaeger.
Yaeger werpt me een verontschuldigende blik. „We hebben allemaal wel een beetje een ego,” grapt hij.
Ik forceer een onzeker lachje, net wanneer Luca uit de open deur stormt en bijna met mij botst.
„Shit,” vloekt hij, zijn arm om mijn onderrug geslagen om me rechtop te houden terwijl ik wankel op mijn laarzen met hak door de impact.
Yaeger stapt snel achter me, zijn hand om mijn bovenarm geslagen om me te stabiliseren.
„Sorry,” ademt Luca uit. „Ik zag niet—” Zijn ogen slaan in de mijne en hij verstijft. De frustratie in zijn diepe, babyblauwe ogen verandert in ijs. „Abbi?”
Ik schuif een halve stap terug, mijn lichaam drukt steviger tegen Yaeger aan. Hij laat mijn arm niet los en op dit moment ben ik daar ook dankbaar voor. Het lijkt erop dat Declan Yaeger mijn eerste echte Hawks-vriend zal zijn, Austin niet meegerekend.
„Pandatelli,” zeg ik, opgelucht dat mijn stem niet zo trilt als mijn knieën.
Luca vernauwt zijn ogen, terwijl hij de hand van zijn teamgenoot op mijn arm opmerkt.
Yaeger geeft me een klein kneepje voordat hij mijn arm loslaat. Hij wijst naar een stel dubbele deuren. „HR is net door die deuren, links. Ik moet dit even doen.” Hij haalt zijn trillende telefoon uit zijn achterzak en schudt hem verontschuldigend naar me. Voordat hij opneemt, vraagt hij: „Gaat het goed?”
Ik houd mijn adem even in voordat ik hem loslaat en herinner mezelf eraan te ademen. „Het gaat goed. Bedankt, Declan.”
„Oké. Tot ziens, Abbi.” Yaeger draaft weg, zijn telefoon aan zijn oor.
Luca blijft me aankijken, zijn blik ijskoud. Zijn kaaklijn, heerlijk beschaduwd met stoppelbaard, is hard genoeg om glas te breken. Zijn lippen zijn een ferme lijn, even streng onverbiddelijk als mijn nieuwe levensvisie.
„Wat doe jij hier?” eist Luca.
Ik rol mijn lippen samen. Professioneel, beleefd, afstandelijk. Dit is mijn nieuwe mantra als het gaat om mannen met wie ik een verleden heb. „Ik heb een baan geaccepteerd,” zeg ik, professioneel.
„Hier?” vraagt hij, ongelovig.
Ik knik.
Hij vernauwt zijn ogen. „Waarom?”
Ik vernauw mijn ogen terug. Waarom? Wat voor vraag is dat? „Omdat het een goede kans is voor mijn carrière.”
Luca snuift, knijpt in de binnenste ooghoeken alsof het zien van mij op de een of andere manier het evenwicht van zijn ochtend heeft verstoord. Ik kan me niet voorstellen hoe, aangezien hij duidelijk nooit een tweede gedachte aan mij heeft gegeven. „Je carrière, hè?”
Mijn onzekerheid maakt plaats voor een stroom van woede die veel veiliger aanvoelt dan kwetsbaarheid. Maar ik laat het niet zien, want, beleefd. „Correct. Nu, als je me wilt excuseren.” Ik beweeg om hem te ontwijken, mijn rug recht en mijn kin hoog.
Maar zijn arm schiet uit en hij omvat mijn onderarm, zijn ogen flitsen met te veel emoties om te ontcijferen. „Abbi, ik...” hij aarzelt, fronsend terwijl hij me aanstaart.
Afstandelijk. „Tot ziens, Pandatelli.”
Ik schud zijn aanraking af en duw door de dubbele deuren.
Couldn't load pickup availability
Also available in these formats
1
Purchase the E-book
2
Receive a download link via email from BookFunnel
3
Read in the BookFunnel app on any device — start in minutes
The Series
Meet the Boston Hawks
I’ve sworn off hockey players. Until the pregnancy test turns pink. 💗🍼 Explore The Sweet Talker →
My brother’s best friend always saw me as a kid. Now I’m his new roommate—and all grown up. 🧳🔥 Explore The Risk Taker →
NHL hotshot Torsten Hansen is a lot of things. My husband shouldn’t be one of them. 💍✈️ Explore The Faker →
Boston Hawks captain Austin Merrick used to be my boy-next-door. Now he’s the man on my mind. 🐚👙 Explore The Rule Maker →
I’m nurturing, trustworthy, and professional. Until my one-night stand turns out to be my new boss. 🧸🪁 Explore The Defender →
Notorious ladies’ man Luca Pandatelli broke his own rules when he tangled up with me. 💃🏻🍹 Explore The Heart Chaser →
I always knew I’d marry Declan Yaeger. That was before he became my first heartbreak. 💐💒 Explore The Trailblazer →
He was supposed to be my hot summer hook-up. Now he’s my stepbrother’s new hockey teammate. 🌺🤯 Explore The Hustler →
Boston Hawks owner Scott Reland is my father’s biggest rival. But when he catches my eye, I don’t look away. 🧁🥵 Explore The Scorekeeper →
Collect all 9
Your new Book Boyfriends
01
The Sweet Talker
gina azzi
01
The Sweet Talker
I’ve sworn off hockey players. Until the pregnancy test turns pink. 💗🍼
→Tap to flip
02
The Risk Taker
gina azzi
02
The Risk Taker
My brother’s best friend always saw me as a kid. Now I’m his new roommate—and all grown up. 🧳🔥
→Tap to flip
03
The Faker
gina azzi
03
The Faker
NHL hotshot Torsten Hansen is a lot of things. My husband shouldn’t be one of them. 💍✈️
→Tap to flip
04
The Rule Maker
gina azzi
04
The Rule Maker
Boston Hawks captain Austin Merrick used to be my boy-next-door. Now he’s the man on my mind. 🐚👙
→Tap to flip
05
The Defender
gina azzi
05
The Defender
I’m nurturing, trustworthy, and professional. Until my one-night stand turns out to be my new boss. 🧸🪁
→Tap to flip
06
The Heart Chaser
gina azzi
06
The Heart Chaser
Notorious ladies’ man Luca Pandatelli broke his own rules when he tangled up with me. 💃🏻🍹
→Tap to flip
07
The Trailblazer
gina azzi
07
The Trailblazer
I always knew I’d marry Declan Yaeger. That was before he became my first heartbreak. 💐💒
→Tap to flip
08
The Hustler
gina azzi
08
The Hustler
He was supposed to be my hot summer hook-up. Now he’s my stepbrother’s new hockey teammate. 🌺🤯
→Tap to flip
09
The Scorekeeper
gina azzi
09
The Score Keeper
Boston Hawks owner Scott Reland is my father’s biggest rival. But when he catches my eye, I don’t look away. 🧁🥵
→Tap to flip
De Hartenjager · Synopsis
De Hartenjager
De beruchte vrouwenversierder Luca Pandatelli overtrad zijn eigen regels toen hij met mij verstrikt raakte. 💃🏻🍹
De beruchte vrouwenversierder en hockeytopper Luca Pandatelli verbrak zijn eigen regels toen hij met mij in de knoop raakte.
We brachten niet alleen een heel weekend samen in bed door, maar hij vertrouwde me ook pijnlijke waarheden over zijn verleden toe. Met een afscheidskus en een belofte om te bellen, sprong er iets tussen ons over. Iets dat door mijn muren heen brak.
Behalve dat hij niet belde. En ik versterkte mijn muren met staal en prikkeldraad.
Nu heb ik een baan aangenomen bij de Boston Hawks-franchise, waardoor het onvermijdelijk is dat ik de laatste man zie die ik wil tegenkomen. Ik ben bereid hem af te wimpelen en te doen alsof ons weekend samen nooit heeft plaatsgevonden.
Maar de spijt in Luca's ogen en de verontschuldiging in zijn stem overvallen me. Hoe harder ik hem wegduw, hoe harder hij me naar zich toetrekt.
Tot het enige wat ik niet kan accepteren, niet kan vergeven, aan het licht komt.
En ik vraag me af: is Luca alleen geïnteresseerd in de jacht? Of speelt hij echt om te winnen?
We brachten niet alleen een heel weekend samen in bed door, maar hij vertrouwde me ook pijnlijke waarheden over zijn verleden toe. Met een afscheidskus en een belofte om te bellen, sprong er iets tussen ons over. Iets dat door mijn muren heen brak.
Behalve dat hij niet belde. En ik versterkte mijn muren met staal en prikkeldraad.
Nu heb ik een baan aangenomen bij de Boston Hawks-franchise, waardoor het onvermijdelijk is dat ik de laatste man zie die ik wil tegenkomen. Ik ben bereid hem af te wimpelen en te doen alsof ons weekend samen nooit heeft plaatsgevonden.
Maar de spijt in Luca's ogen en de verontschuldiging in zijn stem overvallen me. Hoe harder ik hem wegduw, hoe harder hij me naar zich toetrekt.
Tot het enige wat ik niet kan accepteren, niet kan vergeven, aan het licht komt.
En ik vraag me af: is Luca alleen geïnteresseerd in de jacht? Of speelt hij echt om te winnen?
“All the swoon. Oh my stars this book was just everything. The push and pull between Noah and Indy was absolutely brilliant on top of that sizzling chemistry that they both have.” ★★★★★ Suzanne Talkington, Amazon Reviewer
“Oh Noah and Indy. This is a first read for me by this author and wow I devoured it.” ★★★★★ Sara P, Amazon Reviewer
“What a way to start a series! Way to go Gina!” ★★★★★ Diann Bryan, Amazon Reviewer
CONTINUE READING FREE —
CHAPTER 2
02
De Hartenjager
gina azzi
De Hartenjager — Chapter 2
Continue reading from the Boston Hawks Hockey series.
De beruchte rokkenjager Luca Pandatelli verbrak zijn eigen regels toen hij met mij verstrikt raakte. 💃🏻🍹
Continue Reading Free
De Hartenjager
Hoofdstuk 2: Luca
Ik zie Abbi’s heupen zwaaien terwijl ze van me wegloopt. Ze kijkt niet om. Ze lijkt niet eens aangedaan door onze botsing, terwijl ik hier achterblijf… om bij te komen.
Waarom is ze hier in hemelsnaam?
Schuldgevoel overvalt me over de manier waarop ik het de vorige keer had achtergelaten. Ik kuste haar gedag en zei dat ik zou bellen. En toen stortte mijn leven in en gaf ik er de voorkeur aan de herinnering aan haar ongeschonden te houden. Als ik had gebeld, had ik het alleen maar verpest zoals ik altijd doe met vrouwen. Omdat ik nooit wil wat zij willen. Ik wil nooit de verbintenis en de monogamie en de toekomst.
Maar met Abbi had ik dat misschien wel gewild. Nee. Ik schud mijn hoofd, alsof ik de absurde gedachte wil verdrijven. Ik zei tegen Abbi dat ze geen genoegen moest nemen en dat is precies wat ze met mij zou doen.
Bovendien had mijn familie me nodig en dat gaat boven alles.
Maar waarom werkt ze hier? En waarom heeft niemand het me in hemelsnaam verteld? Weet Austin het? Hij moet het weten. Chloe en Abbi zijn onafscheidelijk. Ze zal deze functie vast niet hebben aangenomen zonder het met hem te bespreken.
Wacht eens even. Heeft hij haar geholpen deze functie te bemachtigen? Heeft hij hier een hand in gehad en de details expres voor mij achtergehouden? Ik frons, mijn woede richt zich op mijn teamcaptain, wat nogal rot is aangezien we een ongelooflijk seizoen hebben.
Verdomme. Mijn dramavrije persoonlijke leven, althans wat vrouwen betreft, is zojuist een stuk gecompliceerder geworden. Ik staar naar de gesloten dubbele deuren die naar Human Resources leiden. Ik was nooit van plan Abbi voor te liegen. Het is gewoon, na zoveel weken mijn familie bij elkaar te houden, was er te veel tijd verstreken. Te veel dingen waren veranderd om contact met haar op te nemen.
Afgaande op haar koele houding heb ik haar pijn gedaan, terwijl zij de eerste vrouw is om wie ik me echt bekommerde wat pijn doen betreft. En dat is klote.
Ik zucht nog eens.
Het is de laatste tijd een hel van een tijd geweest en ik hoopte dat het nieuwe jaar beter zou beginnen. Rekening houdend met het feit dat Abbi Walsh net weer in mijn leven is gerold, kijkend alsof ze een hekel aan me heeft, en dan ook nog eens aanpapt met die verdomde Yaeger, een kerel die ik probeer te versieren, doet die hoopvolle gedachte in duigen vallen.
Ik leun tegen de muur en pak mijn telefoon om mijn berichten te controleren. Ik scroll erdoorheen, een lijst met zorgen van mijn broers en zussen en hun families. Ik kijk terug naar de dubbele deuren.
Abbi zou nooit gelukkig zijn met een man zoals ik. Zes maanden geleden misschien. Maar niet sinds ik de rol op me heb genomen die ik jaren geleden al had moeten vervullen. Niet sinds ik Familyman Luca ben geworden, wat verdomme lachwekkend is, want nu ben ik nog emotioneler onbereikbaar dan toen ik alleen nog maar Playboy Panda was.
Maar Abbi, met haar hoopvolle ogen en haar angst om naïef te zijn, om voor de gek gehouden te worden, verdient beter dan een man die geen idee heeft hoe hij een vrouw het gevoel kan geven dat ze prioriteit is. Nee, het beste wat ik voor Abbi kan doen is haar laten denken dat die nacht niets betekende. Dat we niet meer waren dan een zomerse hook-up, een vrijpartij, een weekend vol tequilashots en twijfelachtige beslissingen.
Ze verdient een man die zijn woord houdt. En ik ben duidelijk die man niet. Niet wanneer ik al meer vrouwen ondersteun dan ik aankan. Mijn stiefmoeder, mijn zussen, mijn nichtjes – ze rekenen nu meer dan ooit op mij.
Er is geen enkele manier waarop Abbi tweede wil komen te staan. En ze kan niet zomaar een gelegenheids-f*** buddy zijn. Niet na dat weekend. Niet toen we dingen deelden.
Ook al heb ik Abbi zes maanden geleden voorgelogen, het was voor het beste. Ik heb liever dat ze me nu haat, na één weekend, dan dat ze me veracht omdat ik niet voldeed aan het beeld van de hockeyspeler dat ze in haar hoofd had gecreëerd.
Ik duw me van de muur af, ga het trappenhuis in en ren de treden af. Ik kom de kleedkamer binnen en kleed me snel om, wanhopig om te gaan sporten. Alles om de gedachten in mijn hoofd te sussen. Iets om mijn rusteloze energie in te kwijt te kunnen. Ik doe mijn EarPods in, kies een intense afspeellijst op Spotify en train tot ik mijn armen nauwelijks meer kan optillen.
Toch blijven beelden van Abbi mijn gedachten kwellen.
* * *
"Hé, ga je me ooit vertellen dat Abbi Walsh hier nu werkt?" beet ik Cap toe toen hij de kleedkamer binnenkwam.
Austin keek me strak aan. "Ik wist niet dat ik de beslissingen van het senior management aan jou moest voorleggen, Panda."
Ik rolde met mijn ogen. "Kom op, Cap. Je had me wel even kunnen waarschuwen."
Austin leunde tegen een kluisje en kruiste zijn armen. "Of jij had haar kunnen bellen en zelf kunnen uitzoeken wat ze van plan is."
Ik snoof een lach uit en kneep mijn ogen samen. "Je maakt een grapje, toch? Je, wat, ga je me nu niet steunen omdat je met Abbi's beste vriendin bent en—"
Mijn woorden stierven een plotselinge dood toen Caps arm over mijn luchtpijp sneed. Hij duwde me hard tegen de kluisjes, zijn ogen bozer dan ik ze ooit had gezien.
Ik stak een hand op en hij verminderde de druk op mijn keel, en deinsde terug.
"Verdomme," vloekte Austin, terwijl hij een hand door zijn haar haalde. Hij wees naar mij. "Zeg niets over Chloe."
"Het spijt me," zei ik, want het was rot van me om zijn vriendin hierbij te betrekken. Ik ben gewoon gekwetst dat hij er niet aan dacht om me over Abbi te vertellen. Austin weet precies wat er die zomer tussen ons is gebeurd. Is hij boos op me erom? Is Chloe boos? Geen van beiden liet het merken en toch… "Waarom heb je het me niet verteld?"
Austin zuchtte, sloeg zijn vingers achter zijn hoofd terwijl hij zich omdraaide en me aanstaarde. "Chloe en ik zwoeren dat we ons niet zouden bemoeien met wat er ook tussen jullie twee is gebeurd. Het is gewoon, jij hebt een moeilijke tijd gehad. Zij ook. We dachten dat het het beste was om gewoon jullie vrienden te zijn en niet… elkaar informatie te voeren of dingen ingewikkeld te maken als het duidelijk is dat jullie niets met elkaar te maken willen hebben."
Ik frons. Welke moeilijke tijd heeft Abbi gehad? En wat bedoelt Austin met 'het is duidelijk dat we niets met elkaar te maken willen hebben'? Heeft Abbi dat gezegd? Haat ze me omdat ik niet heb gebeld?
Schuldgevoel brandde door me heen, mijn gedachten verterend. Natuurlijk haat ze me. Ik liet haar geloven dat ons weekend zich verder zou ontwikkelen. Ik wilde dat ze iets van me verwachtte, want toen ik haar vaarwel kuste, was ik van plan te leveren.
"Wat dan ook," zei ik, mijn stem neutraal houdend. "Een waarschuwing was fijn geweest."
Austin knikte. "Nou, ze is nu hoofd Jeugdbereik."
Mijn wenkbrauwen gingen omhoog. "Hoofd? Van het programma?"
"Ja. Ze heeft vijf jaar lang veel van de outreach-programma's voor voetbal van de New Jersey Kings geleid. Ze is meer dan gekwalificeerd voor de functie. En Boston zal een goede verandering voor haar zijn."
Ik kneep mijn ogen samen. "Waarom?" vroeg ik, hoewel de belangrijkere vraag is: hoe heb ik in vredesnaam nooit gevraagd wat ze doet voor de kost? We brachten twee dagen in elkaars armen door en... ze had gelijk. Ik ken haar helemaal niet echt. Schaamte laaide in mijn borst op en ik hief een hand om eroverheen te wrijven.
Austin wierp me een blik toe. "Ik ga Abbi's persoonlijke leven niet met jou delen. Net zoals ik het jouwe niet met haar zal delen. Wil je weten wat er aan de hand is? Vraag het haar dan."
Ik zei niets en na een moment zuchtte Austin. "Kijk Panda, op dit moment zit het team er goed in. We hebben een ongelooflijk seizoen. Wil je hier echt een groot punt van maken?"
"Nee." Dat wil ik niet. Ik wil gewoon hockey spelen en er zijn voor mijn familie.
"Oké. Dus, alles goed?"
"Alles goed, Cap," zei ik.
"Afgezien van een paar outreach-evenementen, zullen je paden Abbi's niet eens kruisen. Tenzij je dat wilt?"
"Nee." Dat idee wees ik snel af. Het beste wat ik nu voor Abbi kan doen, is wegblijven. Ons weekend gewoon als een herinnering bewaren, een moment dat beter in het verleden kan blijven.
Customer Reviews
4.6
★★★★★
Based on 2,926 multi-platform reviews for The Sweet Talker
5★
70%
4★
20%
3★
10%
2★
0%
1★
0%
RR
Reds Romance Reviews
Dec 19, 2025
★★★★★
I loved this first time read. It’s perfectly penned words and wonderfully crafted characters paint a beautiful love story you won’t soon forget!
The Sweet TalkerDG
Debbie Guilbeaux
Dec 14, 2025 🇺🇸
★★★★★
I bought the Boston Hawks set as a gift for my sister and ended up listening to it first. The narrator chemistry on book 1 is unreal. Worth every penny.
The Sweet TalkerF
Faith
Nov 22, 2025
★★★★★
A self-proclaimed nerd professor and an NHL star take a one night stand to a HEA. Smiles and heart eyes all over.
The Sweet TalkerRF
Rochelle Frye
Sep 5, 2025 🇺🇸
★★★★★
So easy to get the audiobooks downloaded to my phone and it was super fast as well. So far I am loving the books — I’m currently on book three of the series and dreading running out.
The Sweet TalkerJA
J.A. Owenby
Aug 27, 2025
★★★★★
Noah and Indy for the win! Throw in some hot hockey players, witty side characters, and irresistible chemistry, and I devoured The Sweet Talker.
The Sweet TalkerBC
Beautiful Chaos Reviews
Jul 18, 2025
★★★★★
What an unexpected sweet read! The Sweet Talker is a delicious romance between two really likable people who will form this series bedrock.
The Sweet TalkerST
Suzanne Talkington
Jun 12, 2025
★★★★★
All the swoon. Oh my stars this book was just everything.
The Sweet TalkerB
Becca
May 4, 2025
★★★★★
I couldn't put this book down and wanted to keep reading. The pull between these two was so well written and oh, the chemistry was hot!
The Sweet TalkerQuick FAQ
Before you dive in
Yes — all Ebooks are delivered digitally via BookFunnel. Nothing ships.
After purchase, you'll get an email with a download link from BookFunnel. Open it on your phone, tablet, or desktop in the BookFunnel app and start reading immediately.
All sales are final on digital products. If something goes wrong with delivery or playback, email shop@ginaazzi.com within 7 days and we'll fix it.
You Might Also Enjoy
-
Tennessee Thunderbolts EBOOK-bundel Hockey RomanceEbook
Add to cart Tennessee Thunderbolts EBOOK-bundel
Sportromance met hart. Gevonden familie dynamiek. Zelfverzekerde, beschermende helden. Sterke heldinnen die niet verdwijnen in de relatie.
Lees hoofdstuk 1 -
Hot Shots EBOOK Bundel Soccer RomanceEbook
Add to cart Hot Shots EBOOK Bundel
Start the series today. Instant download — available on any device, filled with heat, heart, and a guaranteed happily-ever-after.
Lees hoofdstuk 1 -
Knoxville Coyotes Voetbalbundel — EBOOK Football RomanceEbook
Add to cart Knoxville Coyotes Voetbalbundel — EBOOK
Vier voetballers. Vier liefdesverhalen. Beste vrienden, neppe afspraakjes, oude wonden… En de vrouwen die het spel veranderen.
Lees hoofdstuk 1
