Hoofdstuk 1: Mckenna Het lusteloze gekreun van een vrouw maakt me wakker. Ik open mijn ogen, kijk om me heen in de onbekende slaapkamer en schiet overeind, de marineblauwe deken in mijn handen knijpend, totdat ik me herinner waar ik ben. Allegra en Dereks huis. Mijn studievriendin en haar rockster-vriend boden gul aan om me in hun herenhuis te laten logeren nadat mijn huisgenotes, Emily en Robyn, zich hadden verloofd. Terwijl mijn huisgenotes hun aanstaande huwelijk vierden met veel – echt ongelooflijk veel – seks, werd het steeds moeilijker om in dezelfde ruimte te wonen als de tortelduifjes. Nadat ik twee weken nadat Robyn een ring om haar vinger had geschoven, mijn nood om onderdak te zoeken in de bibliotheek van de rechtenfaculteit had geklaagd, bood Allegra hun kamer in het Bostonse hoofdkwartier van zijn band – The Burnt Clovers – aan. Het herenhuis waar de band begon, is nu een stukje geschiedenis waar geen enkel lid afscheid van kan nemen. Ik dacht echter dat alle bandleden waren doorgeschoven en herenhuizen in LA, penthouses in New York en eigendommen op Beacon Hill in Boston, Massachusetts hadden gekocht. "Oh fuck, Mav. Je bent een fucking god," kondigt de vrouw aan. Ze kreunt ademloos. "Precies daar. Precies fucking daar." Jezus. Ik zak terug in bed, mijn hoofd raakt het kussen. Eén bandlid moet zijn onafhankelijkheid en economische vrijheid omarmen. Een man – ik neem aan drummer Maverick Tate – kreunt. Het geluid van een hoofdbord dat de muur raakt, klinkt in een consistent staccato. Knal. Knal. Knal. Het tempo neemt toe, en ik sleep een kussen over mijn gezicht, wikkel het om mijn oren om het geluid te dempen en mijn gefrustreerde schreeuw te smoren. Ik heb de ene seks voor de andere ingeruild. "Berijd me, schat," kreunt Mav. "Verdomme ja, dat is het." Het geluid van een bilslap doorsnijdt de lucht. Ik knijp mijn ogen dicht. De geluiden van Maverick en de vrouw die het doen, nemen toe. Deze versie is oneindig veel erger dan Emily en Robyn, want mijn vrienden – mede-3Ls aan de Boston University School of Law – zijn op zijn minst stapelverliefd. Mav heeft deze vrouw waarschijnlijk twintig minuten voordat hij haar van achteren nam, opgepikt. Dat is wie Maverick Tate is. Zeker, hij mag dan wel sexy als de hel zijn, met helderblauwe ogen en vuilblond haar. Ik geef hem zijn sterke kaaklijn en volle lippen. Hij is lang, wat ik leuk vind, en heeft twee mouwen vol tatoeages, wat ik meestal niet aantrekkelijk vind, maar het staat hem goed. Maar dat is het. Daar eindigt het. Zodra je voorbij zijn uiterlijk kijkt, wat zou moeten gebeuren zodra hij zijn mond opent, is het duidelijk dat Mav een arrogante, irritante, nonchalante fuckboy is. Hij beweegt zich door het leven, surfend op het succes van zijn band, een band waar hij waarschijnlijk niet in zou hebben gezeten als zijn oudere broer, Jameson, niet de weg voor hem had geplaveid. Hij flirt met elke vrouw met wie hij contact heeft. Slaapt ook met de meesten van hen. Dan gaat hij verder naar de volgende, zonder ook maar een fuck te geven. Het maakt niet uit of ze huilend verschijnen, hem stalken op sociale media, of hem doodsbedreigingen sturen. Ik heb alle drie de reacties gezien, en geen enkele deed Maverick twee keer knipperen. Nee. Zodra je voorbij zijn speelse façade kijkt, is het duidelijk dat Mav niet veel hart heeft. Ik heb hem nog niet emotioneel zien reageren op iets of iemand, tenzij hij naar me snauwt over wat een preutse, saaie preut ik ben. "Ooooh ja. Precies verdomme daar," roept de vrouw. Ik tast naar mijn AirPods op het nachtkastje en doe ze in, zet het volume van een slaapverhaal uit de Calm-app om het geluid te overstemmen. Meer dan de meesten heb ik een dosis kalmte, vrede en rust in mijn leven nodig. Moet ik weggaan? En waarheen? Terug naar Emily en Robyn? Nee, ik wil ze niet storen. Ze hebben lang gewacht om deze volgende stap te zetten. Ik wil dat ze van deze tijd genieten, helemaal opgaan in de huwelijksplanning, zonder zich zorgen te maken over mij. Ik weet dat ze zich vreselijk voelden toen ik wegging, maar feiten zijn feiten. Ik kon niet langer op eieren lopen in een huis waar ik woonde, en ik kan de huur in Boston niet alleen betalen. Nu nog minder dan toen ik een 1L was, omdat ik me terdege bewust ben van mijn groeiende studieschulden. Ik probeer mijn gedachten leeg te maken, mezelf te laten meeslepen door de kalmerende stem van de verteller, en diep adem te halen, maar frustratie laait onder mijn huid op, waardoor ik jeukend en heet word en niet kan slapen. Nog iets waar ik Maverick de schuld van geef. * * * Ik weet niet hoe lang ik slaap, maar het voelt alsof er seconden verstrijken voordat het luide rinkelen van mijn wekker me wakker schudt. Ik zet hem uit en kijk op de klok. Ik heb nog een uur voordat ik naar de campus moet voor mijn eerste les, Intellectueel Eigendom. Ik sleep mezelf uit bed, douche, graaf in mijn koffer naar een spijkerbroek en een trui, en doe mijn lange roodbruine haar in een paardenstaart. Vroeger was het lichter. Een flirterige aardbeienblonde tint die ik in mijn tweede studiejaar donkerder maakte toen ik besloot er serieuzer uit te zien. Minder benaderbaar. Mijn telefoon gaat, en ik grijns als ik Allegra's naam zie. "Waarom ben je überhaupt wakker?" Ze lacht. "Nog niet naar bed geweest, Kenny." "Het leven van een rockster," grap ik. "Het leven van daten met een rockster," verduidelijkt ze. "Maar het is goed om terug te zijn in LA. Ik had gisteravond een meidenavond met Nova en Ivy." Allegra gaapt. "En de lieve kleine Stella." Ik grijns, denkend aan het schattige baby'tje van mijn vriendin Nova. "Nova is in de stad?" "Ja. West's team speelt dit weekend in LA. Nova kwam langs met de baby voor het avondeten, maar ging vroeg weg om Stella in slaap te brengen. Ivy is net tien minuten geleden weggegaan." Ik kijk op mijn telefoon. "Het is vier uur 's ochtends voor jou." Allegra giechelt. "Ik weet het, toch? Het was al lang nodig. We hebben je gemist." Ik zucht, een golf van nostalgie borrelt in mijn borst. Wij vieren woonden de eerste drie jaar van de universiteit samen. Allegra nam voor ons laatste jaar een sabbatical om haar toekomst uit te zoeken, maar we bleven close, zelfs nadat ze met Derek begon te daten. "Ik mis jullie meiden ook." "En we hebben over jou gesproken." Ik snuif. "Allemaal goede dingen?" Allegra lacht. "Natuurlijk. En…over dat je bij ons logeert. Kijk, ik weet niet wanneer hij komt opdagen, maar je moet aardig zijn tegen Maverick." Ik huiver bij zijn naam. "Hij hield me gisteravond wakker met luide, irritante seksgeluiden." "Hij is er?" vraagt Allegra. "Derek en ik hebben hem berichten gestuurd, maar die bleven allemaal onbeantwoord. Ik wilde hem een seintje geven over je komst, maar ik nam aan dat hij nog in Costa Rica was." "Hij is terug," bevestig ik. "Nou, wees aardig." "Ik snap niet hoe jij en hij vrienden zijn." Ze lacht weer. "Hij zegt hetzelfde over jou." Ik rol met mijn ogen. Hij zou zoiets doms zeggen. "Wat dan ook. Ik zal zo aardig zijn als ik kan. Ik waardeer het dat jij en Derek me hier laten logeren totdat ik alles heb uitgezocht." "Doe niet gek. Blijf het hele schooljaar als je wilt. De kamer is leeg, en je bent een van mijn beste vrienden. Heb je iets nodig? Ik denk dat nu Mav terug is, alles weer draait…" "Het is allemaal goed. Alles is perfect. Ik ben gisteravond officieel ingetrokken en ben blij om je huurder te zijn. Alsjeblieft, laat me iets betalen voor—" "Ha! Beschouw je huur als beleefd zijn tegen Mav." Nog een keer met mijn ogen rollen. Maar diep vanbinnen waardeer ik de vrijgevigheid van Allegra en Derek. Ik heb het meer nodig dan ik laat merken. "Prima." Nog een gaap. "Ik ga slapen. Hou van je, Kenny. Fijne dag, slimmerik." "Slaap lekker, A." Ik beëindig het gesprek. Als ik de keuken binnenga, ben ik opgelucht als ik de luxe espressomachine zie. Dit was zeker een aankoop van Derek. Ik maak een espresso terwijl ik tegelijkertijd een boodschappenlijstje op mijn telefoon intyp. "Wat doe jij hier?" Zijn stem komt uit het niets. Ik kijk scherp op, grijpend naar mijn borst. Hoe kwam Mav – de billen-klappende, luid-sex-kreunende – naar beneden zonder een kik te geven? "Je schrok me." "Dat zou ik tegen jou moeten zeggen." Hij heft zijn wenkbrauwen op. "Inbraak?" Ik werp hem een boze blik toe. Hij met zijn blote borst, behalve de inkt die over zijn rechterborstspier en langs zijn ribbenkast krult. Hij met de obscene wasbordbuik. Wat de hel – wie heeft een eight-pack? Is dat überhaupt iets? Bij Maverick Tate wel. Hij schraapt zijn keel, en mijn ogen schieten naar die van hem. Mijn wangen gloeien als schaamte me overvalt. Hij betrapte me er helemaal op dat ik naar hem keek. Iets wat ik me mentaal zweer nooit meer te doen. "Vind je het mooi wat je ziet?" plaagt Mav. Bij gebrek aan een weerwoord – geef me wat speelruimte; ik heb mijn espresso nog niet op – rol ik met mijn ogen. "Ik heb beter gehad." Hij schatert. "Het is schattig als je tegen jezelf liegt, Mckenna." Ik trek mijn neus op. Terwijl Allegra en haar crew – de rest van The Burnt Clovers – me Kenny noemen, staat Maverick erop mijn volledige naam te gebruiken. Allegra denkt dat het afstand creëert tussen ons; ik ben ervan overtuigd dat het is om me te irriteren. "Wat doe je hier?" vraagt hij opnieuw, terwijl hij over het hakblok springt om mijn espresso te pakken. "Hé." Ik spring naar het demitassekopje. Maverick grijnst en drinkt het leeg als een shot tequila. Hij smakt zijn lippen goedkeurend. "Je zuigt," zeg ik tegen hem, en ik loop naar de espressomachine. "Goedemorgen, schat," zegt hij, en ik kijk over mijn schouder net op tijd om een schattige blondine te zien, gekleed in gele boxershorts en verder niets, de keuken binnenkomen. "Oh mijn God!" Ze slaat haar handen voor haar blote tepels. Ze heeft misschien wel de parmantigste borsten die ik ooit heb gezien. "Het spijt me zo! Mav zei dat er niemand thuis was." "Mav is een leugenaar," zeg ik haar, terwijl ik me weer op mijn espresso richt. Ze kan de waarheid nu beter leren. Achter me hoor ik zijn geamuseerde lachje. "Ik wist niet dat Mckenna hier logeerde. Sterker nog, ik weet nog steeds niet waarom Mckenna hier is…" Ik zeg niets, verdiep me in het maken van mijn espresso om hem en de blondine een moment te geven. Om ervoor te zorgen dat de roodheid in mijn wangen verdwijnt. Ik stoot tegen het demitassekopje, verrast door de verschijning van de blondine, door hun gemakkelijke interactie. "Ik moet aan het werk," verklaart ze. Het geluid van een kus. "Tot ziens, Mav." Het geluid van een klap op een bil. "Later, schat." Haar voetstappen klinken weer op de trap. "De kust is veilig," zegt Mav. Ik zucht diep en draai me om. Trek een wenkbrauw op. "Ga je haar geen ontbijt aanbieden? Het lijkt erop dat ze je een helse nacht heeft bezorgd." Hij glijdt op een barkruk en slaat zijn armen over elkaar. "Luisterde je mee?" Zijn ogen scannen me, en ik weet dat hij mijn uiterlijk tekort vindt aan de frons die zijn lippen samentrekt. Niet dat het me iets kan schelen. "Arme Mckenna. Nog steeds geen man? Ik kan me geen enkele kerel voorstellen die de herculeïsche inspanningen wil leveren die nodig zijn om jou te helpen je G-spot te ontdekken." Ik schrik van zijn vulgariteit. Hij snuift. "Je G-spot is—" "Ik weet wat een G-spot is! Ik was verrast door je gebruik van het woord Herculeïsche. Grote woorden zijn niet echt jouw ding." Hij knijpt zijn ogen. Ik glimlach en neem een slok van mijn espresso. Het geluid van de voordeur die sluit, klinkt. De blondine vertrok zonder tranen of smeekbeden om een herhaling. Ik ben onder de indruk. "De laatste keer dat ik het vraag. Waarom ben je hier?" Ik grijns langzaam, genietend van het moment, terwijl een flikkering van waardering zich door mijn borst verspreidt. Mijn mededeling zal Mav's ochtend verpesten. "Zeg hallo tegen je nieuwe huisgenoot, Maverick. Ik ben gisteravond ingetrokken."