Hoofdstuk 2: Eli

“Dus, Violet heeft je gestuurd, hè?” Ik grijns naar Blondie terwijl ze aan het einde van de zitbank verschijnt, met een dienblad met drie borrelglaasjes in evenwicht.

“Violet?”

“De paarse strepen in haar haar.”

Blondie giechelt. “Begrepen. Het is niets persoonlijks. Zoe weet gewoon dat ik een grote fan ben.” Ze zet de glazen één voor één neer.

Maar ik heb mijn blik alweer gericht op de knappe barvrouw. Ze leunt over de andere kant van de bar en ik zie de welving van haar kont, mijn handen jeuken om haar rondingen te voelen. Haar lichaam is strak op een manier die spreekt van lange uren trainen en goed eten. Haar donkere haar, met paarse strepen, is in een paardenstaart gebonden, de uiteinden krullen van een vochtig zweet. Haar lieve gezicht is prachtig, zelfs zonder make-up. Maar haar ogen, goud-honing, helder en brandend, zijn haar meest kenmerkende eigenschap.

Een mindere man zou graag verdrinken in die ogen, zoals een dronkaard zichzelf verdrinkt in whisky. Violet heeft dat extraatje dat mensen van nature naar haar toe trekt. Toen opende ze haar mond, woorden tuimelden eruit, en ik raakte meer geïntrigeerd door haar plagerijen dan door haar schoonheid.

Ze is ontspannen en nonchalant, en iets aan haar speelse afwijzing vervult me met opwinding. Het is te lang geleden dat ik enige vorm van uitdaging had. Violet is ondoorgrondelijk, flirterig en leuk, maar afstandelijk op een manier die neuken met haar net zo goed zou maken als haar neuken. Ik wed dat er geen enkele man in Shooters is die naar haar heeft gekeken en niet heeft gefantaseerd over haar hier bovenop de verdomde bar te nemen.

“En zij niet?” Ik zoek naar meer informatie, zonder dat het me iets kan schelen dat ik er zielig uitzie. Niet iedereen houdt van jouw films, klootzak. Als een van Hollywoods favoriete mannelijke sexsymbolen sta ik niet bepaald bekend om het spelen van diepe en contemplatieve rollen.

Maar dat staat op het punt te veranderen.

Ik leun achterover in de zitbank en werp nog een blik op de bar. Waarom moedigt haar afwijzing me aan? Wat kan het Zoe, de knappe barvrouw, schelen?

De blonde giechelt weer. Ze is tenminste een fan. “Ik zweer dat het niet persoonlijk is. Zoe is super gefocust en leest geen Roddelbladen of besteedt uren aan sociale media. Ze is te druk met werken.”

“Hier?”

Blondie knikt. “Hier en in een sportschool in de stad. Ze is een trainer, werkt met enkele MMA-jongens en heeft haar eigen YouTube-kanaal, That Fit Bitch Life.”

MMA-jongens? Ik moet Connor over haar vragen. Ik kijk op mijn horloge; waar zijn mijn beste vriend en broer eigenlijk?

“Cool. Nou, bedankt voor de borrels.”

“Geen probleem. Ik kom zo terug met jullie bieren,” roept Blondie over haar schouder. Enkele ogenblikken later zet ze een emmer Heinekens neer. “Roep maar als je iets nodig hebt.”

“Ja, bedankt.” Ik pak een borrelglas en kijk terug naar Zoe, hopend dat ze opkijkt, maar ze is te druk met het afvegen van drankflessen tussen het vullen van bierpullen uit de tap. Blondie had gelijk — één blik op Violet is genoeg om te weten dat ze hard werkt.

Goed voor haar. Ik hef mijn borrelglas, tip het in haar richting in een stille proost, en drink het in één keer leeg.

Mijn telefoon trilt met een oproep van Natalie, maar ik zet hem stil als Evans stem klinkt.

“Ik zweer, jij doet meer op één dag dan ik in een week.” Mijn broer tikt me achter mijn oor en schuift de zitbank tegenover me in. Hij legt zijn winterjas en sjaal in de hoek van de zitbank en trekt zijn colbert uit.

“Chique.” Ik pak een bier uit de emmer met ijs aan het einde van onze tafel en schuif het naar hem toe. “Het werd tijd dat je hier was.”

“Verdomme, man.” Hij tikt met de hals van zijn fles tegen die van mij. “Declareerbare uren zijn een hel.”

“Had acteur moeten worden. Niets is zo zeker als die baan.”

Evan grijnst en neemt een slok van zijn bier. “Alleen als je Eli Holt heet. Hoe was New York?”

Ik schud mijn hoofd, leun achterover in de zitbank, de spanning in mijn schouders ontspant een beetje nu mijn broer hier is en ik een biertje in mijn hand heb. Als ik rondkijk in Shooters, omhult de vertrouwdheid van de plek me met nostalgie.

Zeker, het gebarsten rode vinyl dat de zittingen van de zitbanken bedekte, is vervangen door een respectabel groen, en de doorgebrande neonreclames versieren de muren niet langer, maar de geur van bier en pinda’s is precies hetzelfde.

De achterste hoek waar enkele jongens dart spelen, is de eerste plek waar ik Natalie Beck ooit kuste.

We waren zestien, dronken en buiten adem.

De plek naast de pooltafels is waar ze mijn hart brak.

De eerste keer.

En de tweede.

Het lijkt masochistisch om terug te keren naar een plek die zoveel vreselijke herinneringen oproept.

En toch voelt het vreemd genoeg goed, een van die bitterzoete pijnen, om iets betrouwbaars in te ademen na maanden in LA te zijn geweest, een plek die ik geen thuis kan noemen, hoewel ik daar woon.

“Ik heb het contract getekend.”

“Nee, verdomme.” Evan leunt over de tafel en staart me aan. “Weet je zeker dat je het goed vindt om voor hem te werken?”

Ik haal mijn schouders op en veeg met mijn hand over mijn gezicht. “Kijk, Gray Preston is een van de beste regisseurs van zijn tijd. Hij is creatief, niet bang om grenzen te verleggen, een verdomde visionair. Ik hoef hem niet aardig te vinden om met hem samen te werken; ik moet hem respecteren. En dat doe ik.”

“Ik weet het, ik weet het.” Evan knikt instemmend, maar zijn blik is nog steeds aarzelend. “Het is gewoon dat met Natalie—”

“Dat was lang geleden. Preston was niets anders dan professioneel en beweerde dat ik perfect was voor de rol. Wat moest ik doen? Een rol weigeren die mijn carrière zou kunnen bepalen? De kans laten liggen om samen te werken met een regisseur die gerespecteerd wordt in de industrie, alleen omdat hij met mijn ex-vriendin getrouwd is?” Ik slik de helft van mijn bier door, mijn retorische vraag hangt tussen Evan en mij in, terwijl ergernis door mijn lichaam stroomt, zoals altijd gebeurt bij het noemen van Natalie.

“Ik snap het.” Evan blaast een grote zucht uit. “Bovendien, als je de rol zou weigeren, zou je een mediastorm veroorzaken.”

“Een verdomde shitstorm,” stem ik in, me de koppen voorstellend die me zouden afschilderen als een verliefde puppy, smachtend naar mijn jeugdliefde. Gray Preston afwijzen zou kleinzielig zijn, om nog maar te zwijgen van dom. Bovendien ben ik Natalie Beck al lang geleden vergeten, jaren geleden, hoewel de wonden die ze toebracht nauwelijks geheeld zijn. “Het is een fenomenale rol. Een kans voor mij om te breken met de algemene clichés die ik heb gespeeld en iets groters, diepers te doen.”

Evan knikt en reikt over om me op mijn schouder te slaan. “Ik ben trots op je, man. Je hebt het gedaan. In vier jaar heb je je dromen waargemaakt.”

Ik schud mijn hoofd van zijn oprechte felicitaties en wimpel zijn eerlijkheid af. Evan en ik lijken in zoveel opzichten op elkaar, maar als het gaat om het uiten van onze gevoelens, heeft hij dat altijd vrijelijk kunnen doen, terwijl ik me in mezelf terugtrek, ongemakkelijk met al het sentimentele gedoe. Ik houd mijn hand op en herinner hem eraan: “Ik ben er nog niet.”

“Kom op, Eli. Geniet van het moment. Na alles wat je hebt meegemaakt, verdien je iets goeds. Deze volgende film, de uitdaging, de kans om met Preston te werken, het is allemaal positief.”

“Ja.” Ik drink mijn bier leeg en pak een ander. “Ik wou alleen dat ik meer tijd hier in Chicago had voordat ik naar de Seychellen vloog. Vooral om met Ollie te kletsen.” Ik verwijs naar mijn enige neefje, Evans zoon, die net zo goed de mijne kan zijn, zoveel hou ik van die kleine boef.

“Hij is enthousiast dat je morgen naar zijn wedstrijd komt.”

“Zou het niet missen.” Ollie is zonder twijfel de beste speler in zijn voetbalteam en ik woon zoveel mogelijk wedstrijden bij als mijn schema toelaat. Wetende dat ik hem de komende vier maanden niet zal zien spelen, maakt de wedstrijd van morgen extra belangrijk.

“Ik moest hem laten zien waar de Seychellen is op de wereldbol. We hebben het ook opgezocht in de Encyclopaedia Britannica.”

“Die heb je nog?” Ik frons. “Geen wonder dat de jongen niet weet wie Kawhi Leonard is. Ik dacht dat ze die stopten met drukken in het jaar dat ik geboren ben.”

Evan steekt zijn middelvinger naar me op. “Ollie is erg enthousiast dat je enkele zeeschildpadden zult ontmoeten.”

“Ik stuur hem honderd foto’s.” Ik schuif nog een bier naar mijn broer en wenk een ober. “Komt Connor nog steeds?”

“Ja, hij maakt het af in de sportschool. Hij heeft binnenkort een gevecht.”

“Te snel,” voegt Connor toe, terwijl hij naar de zitbank komt, lichte kneuzingen aan de zijkant van zijn gezicht en een lelijke snijwond onder zijn linkeroog.

“Weet je zeker dat je er klaar voor bent?” grap ik, zoveel mogelijk staand in de zitbank om hem in een eenarmige knuffel te trekken. Ja, de bromance is echt.

“Had de andere man moeten zien,” grapt Connor, terwijl hij zich omdraait om naar Violet en Blondie te zwaaien. “We nemen zes shotjes Patron als je even tijd hebt, Zoe.”

“Komt voor elkaar, Con,” antwoordt Violet met een vrolijke grijns die me in de maag stoot.

Als ze glimlacht, licht haar gezicht op als de verdomde zon. Ze straalt letterlijk, en verspreidt haar warmte naar iedereen in haar omgeving. Het zuigt me aan, stralend en vrolijk, en irriteert me tegelijkertijd. Lacht ze zo naar iedereen?

Connor schuift in de zitbank naast Evan.

“Wat is er met haar aan de hand?” Ik draai mijn kin naar Violet.

“Zoe? Ze is cool.” Zegt Connor langzaam, zijn ogen taxerend de reden voor mijn interesse in de knappe barvrouw.

Enkele ogenblikken later vult de lege ruimte zich weer met Harlow, mijn assistente. Klein, pittig en het tegenovergestelde van verlegen, schudt Harlow Reid haar hoofd naar ons drieën, een oprechte glimlach bloeit op haar gezicht.

“De bende is compleet. Het is goed om jullie weer herenigd te zien,” grapt ze, haar zuidelijke wortels om haar woorden gewikkeld in de zachtste klank die Connor onrustig in zijn stoel doet schuiven.

“Alles goed, Low?” vraag ik.

“Wil je een biertje?” Biedt Evan aan.

“Ik denk het wel. Ik moet het alleen nog over één ding hebben met betrekking tot jouw trainer voor de locatie.” Ze wringt haar handen. “En ik sla het bier over, maar bedankt.”

“Jake komt,” antwoord ik, terwijl ik mijn bier naar mijn lippen breng.

Harlow schudt haar hoofd. “Ik heb net met hem gebeld. Hij heeft een familie-noodgeval en kan niet met je mee naar de locatie.”

Twee hoofden draaien in mijn richting. Ik ontga het zachte “shit” niet dat Evan zachtjes mompelt.

Ik zucht en laat mijn fles weer op tafel vallen. “Verdomme. Serieus?”

Harlow knikt.

“Maar Jake kent mijn routine, mijn schema. Om nog maar te zwijgen, waar de hel vind ik op korte termijn een trainer die alles kan laten vallen om vier maanden naar de Seychellen te komen?”

Een ongemakkelijke stilte valt over de tafel terwijl Evan en Connor naar hun handen of bierflesjes staren.

“Je zou Zoe kunnen vragen,” biedt Connor aan, de stilte doorbrekend.

“De barvrouw?” Ongeloof druipt van mijn toon, neerbuigend en hard. “Ik wil haar neuken, niet met haar werken,” geef ik toe, mijn kaarten op tafel gooiend.

Harlow schrikt en draait zich om om er zeker van te zijn dat Violet me niet hoorde.

“Jezus, man. Zachter,” dringt Connor aan, terwijl hij me een blik toewerpt. “Zoe is een hele goede trainer. Ze heeft een behoorlijke aanhang op haar YouTube-kanaal en—”

“YouTube? Connor, dit is de film die mijn carrière tot nu toe gaat bepalen. En jij wilt dat ik een barvrouw die ik niet eens ken inschakel om—”

“Ze is getalenteerd, man. Echt verdomd getalenteerd. Traint een paar jongens in de sportschool. Kan haar mannetje staan in het MMA-circuit. Een van haar jongens is echt veelbelovend. Ze mengt haar trainingen, combineert aspecten van MMA en traditionele gewichtheffen met cardio-circuits. Ze wordt hier gerespecteerd.” Zijn stem is hard, zijn neusgaten trillen van irritatie over mijn afwijzende houding. Een UFC-vechter die mede-eigenaar is van een sportschool in de buurt, Connor weet alles over wie en wat er trending is in de fitnesswereld.

Ik ben kortzichtig, en iedereen aan deze tafel weet het.

Naast me verstijft Harlow, haar blik vangt die van Connor terwijl haar mondhoeken zakken.

Interessant.

“Denk je dat ze zomaar haar spullen zou pakken en me naar een eiland zou volgen?”

“Ik denk dat ze een jobaanbod zou overwegen dat haar in staat zou stellen haar bedrijf uit te breiden.” Connors toon is afgemeten, maar de blik die hij naar Harlow werpt, is vol erkenning.

Harlow schraapt haar keel, een lichte blos werkt zich op haar wangen.

“Hé, wat is er aan de hand tussen jullie?” Evan fluistert met een nepstem, zijn ogen schieten heen en weer tussen Connor en Harlow.

“Niets.” Connor snoert het onmiddellijk de mond, zijn stem laag, zijn uitdrukking streng. Hij waagt een blik op Harlow, maar zij kijkt weg, haar kin omhoog.

Verdomme, wat is er in godsnaam gebeurd?

“Weet je het zeker over haar, Connor?”

“Ja, man. Ze is je beste kans op korte termijn. Bovendien is ze lokaal,” zegt hij, wetende dat we in deze buurt, als het kan, de onzen proberen te helpen.

Ik knik een keer en kijk naar Harlow. “Heb je haar gecontroleerd?” Ik onthoud me ervan haar uit te dagen voor haar ongemakkelijke gedrag rond Connor. Het meisje is al vier jaar bij me, sinds mijn eerste jaar in LA. Hoewel ze veel bullshit heeft doorstaan als mijn assistent, is ze ook als een irritant zusje voor me geworden. Dus, hoewel ik met haar kan sollen, laat ik niemand anders dat doen. Zelfs mijn broer en beste vriend niet.

“Haar YouTube-kanaal, That Fit Bitch Life, is legitiem. Ze heeft ook een waanzinnige Instagram-volgersschare.”

“Wie traint ze?”

“Drie jongens in mijn sportschool. Bovendien geeft ze wekelijks een zelfverdedigingscursus voor vrouwen,” vult Connor aan.

Harlow staart naar hem, bijna in trance. Hij houdt haar blik vast, geen van beiden wil als eerste knipperen.

Verdomme.

Ik schraap mijn keel en trek hun aandacht. Connor drinkt een borrel en slaat het glas terug op tafel. Met de rug van zijn hand veegt hij zijn mond af, kapotte knokkels en al, en drinkt een tweede, sissend terwijl de alcohol zijn keel raakt.

“Zoe zit niet in de Hollywood-scene, maar ik denk dat ze een goede aanvulling op het team zou zijn,” voegt Harlow toe, haar stem gespannen.

“Wat dan ook,” wuif ik met een hand, klaar om dit gesprek af te sluiten. Wie maakt het in godsnaam uit wie me traint, zolang ik elke dag klaarsta om mijn rol op de set te beheersen? “Praat met haar. En zorg ervoor dat het aanbod eerlijk is.”

“Natuurlijk.” Harlow werpt me een vuile blik toe, alsof ik haar heb beledigd.

Maar de manier waarop Connor benadrukte dat Violet lokaal is, stoorde me. De waarheid is dat ik, afgezien van mijn familie en vrienden – mijn ouders, Evan, Ollie en Connor – zelden iets teruggeef aan mijn buurt. Ik ben hier vier jaar geleden weggegaan en ben halsoverkop de kansen ingedoken die me te wachten stonden. Achteruitkijken had nooit dezelfde aantrekkingskracht als vooruitgaan. De afgelopen vier jaar heb ik als een Olympiër gesprint. “Nog iets, Low?”

“Nee. Fijne avond, jongens.” Ze draait zich om en maakt de riem van haar winterjas los terwijl ze naar de bar loopt en voor Zoe stopt.

Mijn borst spant zich aan en ik klem mijn borrelglas vast. Ik ruk mijn blik los van de interactie die zich ontvouwt tussen Harlow en Zoe en leid mezelf af door me naar Connor te draaien, klaar om hem onder handen te nemen omdat hij als een prepuberale jongen verliefd is op Harlow. “Wat is er in godsnaam aan de hand met jou en Low?”

Hij schudt zijn hoofd, zijn uitdrukking hard, zijn ogen donkerden tot zwart.

Ik blaas een zucht uit en kantel mijn hoofd naar de bar. “Ze blijft voor een drankje.”

“Ik zorg ervoor dat ze veilig thuiskomt.”

Ik trek mijn wenkbrauwen op.

Connor staart terug, zijn gezicht leeg, zijn ogen brandend. “Niet zo, gewoon dat ze veilig thuiskomt. Op eigen houtje,” voegt hij eraan toe, waardoor Evan lacht. “Hoe laat is Ollies wedstrijd morgen?” Connor negeert de verdachte en sceptische blikken die hij krijgt en richt zijn vraag tot mijn broer.

Ik neem een slok van mijn bier en laat hem van onderwerp veranderen, wetende dat dit niet het juiste moment is om in te gaan op wat er ook tussen mijn vriend en mijn assistente achter gesloten deuren speelt.

Nu, meer dan ooit, moet ik me concentreren op mijn carrière, op mijn rol in Dangerous Devils .

Mijn blik schiet terug naar Zoe. Ze is een afleiding die ik niet nodig heb, hoewel ik aan haar vastzit. Zoe, de knappe barvrouw/YouTuber, kan maar beter weten wat ze doet. Hoewel ik me tot haar voel aangetrokken, lichaam en geest, zullen haar flirterige opmerkingen en geamuseerde grijnzen het niet redden op de Seychellen als ze niet komt opdagen op het werk.