Hoofdstuk 2

Mijn opwinding heeft plaatsgemaakt voor zenuwen. 

Grant is hier. Hij praat met enkele van zijn honkbalvrienden naast het kampvuur, een rode Solo-beker in zijn hand. Hij ziet er goed uit, in een donkere spijkerbroek en een zwarte hoodie met de mascotte van onze school, een beer, in het rood op de rug. 

Ik check mijn telefoon, maar behalve twee berichtjes van mam, die vroeg of Cynthia en ik het goed maakten in de bioscoop waar ik haar vertelde dat we naar een film zouden gaan, is er niets. Ik hoop dat Levi komt opdagen. 

„Alsjeblieft.” Cynthia geeft me een rode beker. 

Ik kijk naar de heldere vloeistof en snuffel voorzichtig. Ik krimp ineen. „Dit ruikt naar nagellakremover.”

Cynthia lacht. „Het is wodka, schat.” Ze heft haar beker naar de mijne. „Gefeliciteerd met je zeventiende.” Dan gooit ze het shot achterover. 

Applaus klinkt om ons heen met een paar jongens die hun steun voor Cynthia’s acties uiten. 

Ze schudt haar billen, haar armen boven haar hoofd geheven. „Nu is de jarige aan de beurt.”

Ogen kijken naar mij, en mijn zenuwen slaan op hol. Iedereen staart me aan, verwachtingsvol. 

„Potverdorie, het is Allegra’s verjaardag?” fluistert iemand.

„Ze gaat het niet doen.” 

„Haar vader zou haar vermoorden.” 

Bij het gemurmel dat mijn oren bereikt, vliegen de rode vlekken op mijn wangen. 

„Kom op, schat,” zegt Cynthia, haar stem hard. 

Was dit niet wat ik wilde? Dat mensen me zouden opmerken? Om zoals Cynthia te zijn? Om erbij te horen? 

Ik sluit mijn ogen, hef mijn glas hoger en dwing mezelf om alles in één keer op te drinken. 

Het brandt als het mijn keel afglijdt en ik verslik me, vegend met de mouw van Cynthia’s sherpa over mijn mond. Ik hoest en Cynthia tikt me op de rug. 

„Ze is een nieuweling, maar ze heeft het voor elkaar gekregen,” kondigt ze aan. 

Er klinken wat gejuich en gelach, maar het klinkt niet hetzelfde als bij Cynthia. Ik frons, proberend het verschil te begrijpen wanneer een ander shot in mijn hand wordt geplaatst. 

„Voor je verjaardag.” Grant glimlacht, zijn blauwe ogen hypnotiserend. 

Oh, wauw. Hij staat naast me. Praat met me. 

Hij slaat een arm om mijn schouders en trekt me tegen zich aan. Ik adem zijn geur in — cologne, de buitenlucht en sliertjes rook van het kampvuur. Mijn hart racet door mijn nabijheid tot Grant — Grant! — en ik probeer mijn ademhaling te stabiliseren. 

„Ben je er klaar voor?” Hij glimlacht naar me, jongensachtig en charmant en absoluut de Homecoming King award waardig die hij eerder dit jaar won. 

Deze keer hef ik mijn beker met meer bravoure. „Klaar.” 

Grants glimlach verdiept zich en hij tikt zijn beker tegen de mijne. „Proost, jarige.”

Ik volg zijn bewegingen en neem het tweede shot. Deze keer brandt het minder, en ik spoel het weg met de cola die Cynthia me in de hand duwt. 

Grant knijpt me, zijn vingers vinden de welving van mijn heup en blijven daar even hangen. Ik ril van zijn aanraking, en hij trekt me nog dichterbij, me die kenmerkende glimlach gevend. 

„Grant! Kun je me helpen?” vraagt Cynthia, staande naast het vat en haar lege beker schuddend. 

„Natuurlijk, schat,” zegt hij, me een verontschuldigende blik toewerpend. „Fijne verjaardag, Allegra.”

„Ja,” mompel ik, mijn ogen tot spleetjes geknepen terwijl Grant naar Cynthia wandelt. 

Mijn vriendin haalt haar schouders op en draait zich om naar Grant. Waarom zou ze hem roepen wanneer hij eindelijk — eindelijk! — aandacht aan mij besteedde? 

En waarom stoort het me zo erg? 

„Daar is ze!” Levi’s stem doorbreekt mijn gedachten. 

Cynthia en Grant vergetend, draai ik me om naar mijn broer. Met de wodka die door mijn systeem gonst, ren ik naar Levi toe en spring in zijn armen. 

„Oef!” roept hij uit, terwijl hij me opvangt. Hij omhelst me stevig voor een lange tijd terwijl we allebei stilzwijgend alle maanden erkennen die zijn verstreken zonder elkaar te zien. 

Omdat mijn ouders nauwelijks met hem spraken, blijft Levi langer weg. Tussen school, zwemmen en studieverenigingsverplichtingen, om nog maar te zwijgen van Kerk en Jeugdgroep, kom ik zelden, zo niet nooit, in Boston om hem te bezoeken. De enige keer dat het me lukte, was onder het mom van het bekijken van hogescholen.

Levi trekt zich terug en zijn ogen worden groot. „Je draagt make-up.”

„Ik ben zeventien, Levi.”

Mijn broer zet me voorzichtig neer. „Nauwelijks volwassen, A.” Zijn stem is zacht, maar de betekenis achter zijn woorden doet pijn. 

Ik weet dat ik nog geen volwassene ben, maar ik kom er wel. Kan niemand zien hoe graag ik er wil zijn? Mijn schouders zakken. 

Levi schudt zijn hoofd. „Maar je ziet er prachtig uit.” 

Ik kijk langzaam op, een glimlach verschijnt op mijn mond. „Echt?”

Levi fronst. „Altijd, A.” Iets achter me trekt zijn aandacht en hij kreunt. „Laat Cynthia je niet te dronken maken.”

Ik lach zachtjes. 

„Levi!” roepen een paar mensen naar mijn broer. 

Hij grijnst en heft zijn hand ter begroeting. „Laat me even gedag zeggen.” Hij knikt naar de man die naast hem loopt. „Je herinnert je Reign, toch?”

Derek Reiner — oftewel Reign voor de band en fans — stopt voor me terwijl mijn broer vertrekt. 

„Hoi, uh, Reign,” zeg ik zachtjes, mijn haar achter mijn oor stoppend. 

Reiners uitdrukking is onleesbaar terwijl hij me bestudeert. Hij neemt er de tijd voor, zijn diepe, zielvolle ogen rollen over mijn gezicht, blijven hangen op mijn mond, drinken mijn outfit in. „Derek,” zegt hij uiteindelijk. 

„Wat?” 

Hij heft zijn kin. „Noem me Derek.”

„Uhm, oké. Derek.” Ik probeer het uit, genietend van de manier waarop zijn naam op mijn tong voelt. Genietend van de manier waarop hij eruitziet als ik het hardop zeg. 

Eén kant van zijn mond trekt omhoog in een luie grijns, alsof hij zich niet de moeite neemt om volledig te glimlachen. „Fijne verjaardag…” Hij grijpt de achterkant van zijn nek vast. 

„Allegra,” vul ik aan.

„Allegra,” herhaalt hij, en ik wou dat hij mijn naam herinnerde zonder dat ik hem eraan hoefde te herinneren.

Toch is het geluid van mijn naam in zijn stem als een shot adrenaline. Mijn hart racet, mijn handpalmen tintelen. Het omliggende feest flitst in mijn perifere zicht als een wazige kleurenmassa, maar de geluiden zijn gedempt, alsof ik onder water ben. 

Voor een hartslag zie ik alleen Derek Reiner. 

Zijn rommelige, donkere haar, nonchalant gestyled en overeind staand alsof hij er met zijn hand doorheen is gegaan. Zijn diepe, hypnotiserende ogen die dwars door me heen kijken. Het is bijna alsof hij me kan zien, al de geheimen begrijpt die ik verborgen hield net onder mijn huid, zowel wanhopig als bang om ze aan de oppervlakte te laten komen. Zijn luie halve grijns, tegenstrijdig omdat het tegelijkertijd aanmoedigt en bespot. 

Hij is anders dan elke jongen die ik ooit heb gekend, en ik word door hem gevangen, meegesleept door het conflict in zijn ogen, het wilde en het onbekende. 

Mijn adem markeert de nachtlucht met kleine wolkjes witte rook, steeds sneller komend, terwijl Derek me nadert. Wanneer hij dichtbij genoeg is om te knuffelen – of zelfs te kussen – reikt hij uit en strijkt met zijn vinger over de rug van mijn hand. Eén aanraking, casual in verschijning, doelbewust in zijn druk, glijdt langs mijn huid maar beweegt als een elektrische stroom door mijn zenuwstelsel. 

„Zeventien?” vraagt hij, zijn stem rauw en hees, korrelig als de teksten die hij zingt. 

„Ja,” fluister ik. 

„Geniet ervan,” mompelt hij. Dan loopt hij weg, de ruis van zijn spijkerjasje langs mijn lichaam, totdat het feest hem omhult.

Ik sta met mijn rug naar het feest, proberend mijn ademhaling te reguleren. 

Wat was dat? Waarom voelde ik zoveel zoveel voor een jongen die ik nauwelijks ken? 

Ik schud mijn hoofd. Het moet de wodka zijn. Ik draai me om en voeg me weer bij het feest. Mijn hoofd voelt wazig, mijn ledematen los. 

„Hier, schat.” Grant duwt nog een rode beker in mijn handen. 

Grant. Schatje. Ik straal naar hem, proberend mezelf te verliezen in zijn helderblauwe ogen op dezelfde manier als ik mezelf verloor in Dereks donkere. Maar de adrenalinekick komt niet. 

Ik trek mijn kin in en neem een lange slok van mijn drankje om mijn teleurstelling te verbergen. Rechts van mij praat Levi met een groepje van zijn bewonderaars. 

„De menigte was waanzinnig,” zegt hij, wild gebarend met zijn armen. „Ik zweer het, deze kerel…” Hij pauzeert, slaat Reiner op de rug. „Grote dingen gaan gebeuren.”

Reiner knikt instemmend, maar zegt niets terwijl opgewonden gelach en vragen uit de groep stromen. Levi reageert op hun vragen, zijn stem wordt luider naarmate zijn voormalige klasgenoten hem prijzen. 

Ik drink mijn beker leeg en draai hem in mijn handen. Ik heb geen idee wat ik zojuist dronk, maar het brandde niet zoals de wodka. Het smaakte nergens naar. 

Ik focus me op het vuur, de dansende vlammen. Oranje en geel en rood. Zoals de bladeren in de herfst. Ze barsten van kleur en vitaliteit totdat de koude, uitgestrekte greep van de winter ze verplettert. Laat ze bloeden, verdorren en sterven. 

Ik schud opnieuw mijn hoofd. Dit is mijn verjaardag. Ik ben op een feestje. 

Ik draag een crop top, proef alcohol, en Grant Jones heeft me net schatje genoemd. 

Ik zou hier niet moeten zitten, me deprimeren. Ik zou niet gefixeerd moeten zijn op trieste, deprimerende gedachten die nergens op slaan. Ik zou daar moeten zijn – mijn ogen schieten naar Cynthia, die lacht en met haar billen schudt. 

Ik sta op van mijn stoel, lichtelijk struikelend. Een paar jongens in de buurt gniffelen, maar ik negeer ze terwijl ik naar mijn vriendin loop. Voordat ik Cynthia’s kant bereik, reikt Alan, een jongen uit mijn klas, uit en wikkelt zijn hand om de achterkant van mijn knie terwijl ik passeer. 

Ik kijk naar beneden, en zie de vonk in zijn glazige ogen. 

„Wil je een refill, schatje?” vraagt hij. 

Ik staar terug, mijn tanden schrapen over mijn onderlip. Waarom vraagt Alan me of ik een drankje wil als hij nooit met me praat? Waarom kijkt hij me zo aan zo?

Voordat ik kan antwoorden, valt er een schaduw over me heen. Ik draai langzaam mijn hoofd en mijn ogen kruisen die van Derek. 

„Hier.” Hij geeft me een beker, zijn stem stil, verweven met een boze hartslag die ik niet begrijp. 

Ik pak de beker en Alan laat los. 

Derek beweegt naar de rand van het kampvuur en stilzwijgend volg ik. Hij kijkt niet om te zien of ik dat doe, maar ik weet dat hij mijn aanwezigheid voelt aan de manier waarop hij zijn stappen vertraagt, wacht tot ik hem inhaal. 

Ik neem een slok van de drank. Koel water sijpelt mijn keel in en mijn hoofd bonkt van opluchting. 

„Ik ben niet dronken,” zeg ik luid. 

Ik struikel opnieuw als ik naast Derek kom en zijn hand schiet uit, grijpt mijn heup vast om me overeind te houden. Nou, dat hielp mijn zaak niet. 

Maar Derek wijst me niet terecht. 

In plaats daarvan mompelt hij: „Ik weet het.”

Mijn wenkbrauwen fronsen, wachtend tot hij verdergaat. Dat doet hij niet. Hij haalt zijn hand ook niet van mijn zijde. „Jij weet het?”

Hij buigt zijn kin, een knikje. „Je bent teleurgesteld.”

Mijn ogen schieten naar de zijne, knijpen samen terwijl ik probeer uit te zoeken hoe – hoe? – hij dat weet. Iedereen op het feest – Cynthia, Levi, zelfs Alan – denkt dat ik het naar mijn zin heb. 

„Hoe—” 

„Jij bent hier te groot voor,” onderbreekt hij me, pakt een stoel en gaat zitten. 

Hij strekt zich uit, ontvouwt zijn lange benen voor zich. Hij legt de ene voet op de andere, leunt achterover in de stoel. Hij ziet er koel en ontspannen uit, alsof hij regelmatig midden op een veld hangt en een kampvuur heeft, hoewel zijn outfit – donkere joggers, een crèmekleurige trui, een spijkerjasje – niet past bij de spijkerbroeken en hoodies die iedereen anders draagt. 

„Je zult dit leven ontgroeien, Allegra,” stelt Derek dit als feit. „En dat is geen realisatie die iemand op zijn zeventiende verjaardag wil leren.”