Hoofdstuk 1: Allegra „The Burnt Clovers haalden de krantenkoppen in elke grote stad in Europa.” Ik kijk nors naar het televisiescherm dat in de hoek van de bar hangt. Een beeld van Derek, even sexy als de laatste keer dat ik hem zag — hij was naakt en gewikkeld in de marineblauwe lakens van zijn bed — flitst op het scherm. Het verandert snel in een beeld van mijn broer, dronken, high en gedesoriënteerd. Levi’s haar is een puinhoop, het staat alle kanten op, en zijn ogen zijn leeg. Maar hij lacht. Hij glundert zo breed dat zijn kaak kan barsten. „Maar hun tournee komt nu abrupt tot stilstand nu slaggitarist, de beroemde Levi Rousell, is opgenomen in een afkickkliniek. We hebben vanmorgen bevestigde berichten ontvangen dat Levi...” Ugh. Ik snauw en draai me af van de televisie. Ik wil niets meer horen. Ik wil geen beelden zien van Derek of Levi of zelfs mijn vriend Mav, dronken of lachend. Niet wanneer de pijn van hun verlating, van meer dan vier maanden oud, nog niet is geheeld. Een van de barmannen, Devy, zet de televisie uit. „Hé, Allegra, jij bent vanavond in sectie B.” „Oké,” antwoord ik, het maakt me niet uit welke groep tafels ik heb. Hoewel sommige meisjes klagen dat de ene sectie beter is dan de andere, is mijn fooi goed. Ik weet hoe ik grappen moet maken, moet interacteren en met mijn tafels moet praten — een giechelende vrijgezellenclub of een groep jongens die stoom moeten afblazen — en dat betaalt zich uit in broodnodig geld. Ik serveer cocktails in de populaire lounge, Beirut, sinds het begin van vorig semester. Sinds ik terugkwam in LA, verbitterd, met een gebroken hart, en meestal ongeïnteresseerd in dingen die er vroeger toe deden. „Je ziet er goed uit, mama,” Luis, een van de portiers, begroet me met een kus op mijn slaap. Beirut heeft een solide team, en ik heb genoten van mijn tijd hier. Maar ik ben hier uit noodzaak, niet voor extra zakgeld. Toen The Burnt Clovers hun Europese tournee startten zonder achterom te kijken, zonder zelfs maar gedag te zeggen, verliet ik Boston. Natuurlijk, Mav nam contact op en bood aan om mijn vlucht om te boeken na de begrafenis van mijn vriend Buck. Ja, mijn broer Levi checkte twee keer in, via sms, om te vragen of ik met hem mee wilde naar Parijs. Maar zij kennen niet het hele verhaal. Ze weten niet dat Derek Reiner de avond ervoor de liefde met me bedreef. Dat hij me zoenend en teder zijn alles noemde. Wat er ook gebeurt, weet gewoon dat wat ik voor jou voel, echt is. Hij heeft fucking gelogen. Want nog geen twaalf uur later zat hij in een vliegtuig naar Londen en ik snikte op de vloer van zijn slaapkamer, me afvragend wat er in godsnaam gebeurd was. In het begin vulden de tourdata van de band al mijn bewuste gedachten. Ik doorzocht het internet naar foto’s van de jongens; ik luisterde naar de radio om hun liedjes te horen. Maar na een paar weken en toen ik de puzzelstukjes in elkaar legde — Derek loog tegen de band en zei dat ik achterbleef voor Buck’s begrafenis — ging ik verder. Ik vloog terug naar LA. Ik schreef me weer in voor een paar lessen aan UCLA. Ivy, Nova en Kenny hadden al een driekamerappartement en hun gebruikelijke universitaire verplichtingen. Ivy zit in het softbalteam, Kenny solliciteert bij rechtenfaculteiten, en Nova is net zo gek op jongens met elke week een nieuwe man. Dus huurde ik een smerige studio buiten de campus en nam deze baan aan bij Beirut. In mijn vrije tijd ging ik door met het soort werk dat me deze zomer in Boston zo goed beviel. Ik werk met daklozen in LA. Ik geef terug aan een gemeenschap waar ik om geef. Ik doe goed werk waar Buck trots op zou zijn. En Derek Reiner en de rest van de band kunnen de tyfus krijgen. „Ben je er klaar voor, meid?” vraagt Luis, met een knikje in mijn richting. „Ja.” Ik grijns en schud de gedachten aan de Clovers van me af. Ik ben nu ongevoelig voor elk nieuws over hen. Het raakt me zelfs niet dat mijn broer in een afkickkliniek zit. Maanden geleden zou ik snikken om zijn neerwaartse spiraal. Nu? Nu heb ik niet de emotionele capaciteit om me zorgen te maken over de bullshit van iemand anders. Nu ben ik mezelf, geniet ik van mijn leven en doe ik werk waar ik om geef. Punt uit. Luis opent de deur en de groepjes die buiten wachten druppelen binnen. De lichten zijn gedimd, de muziek zacht en sensueel, de omgeving uitnodigend en opwindend. Ik friemel aan mijn topje, zorg ervoor dat mijn borsten bedekt zijn, maar genoeg huid laten zien om te verleiden. Ik woel met mijn vingers door mijn korte haar, woel het op bij de wortels. Wanneer de eerste groep jongens aan mijn tafel plaatsneemt, haal ik mijn tong over mijn voortanden en grijns. Het is showtime. Ik heupwiegend naar hun tafel, wip mijn heup en begroet ze. „Hé, jongens, bedankt voor jullie komst vanavond. Ik ben Allegra en ik zal vanavond voor jullie zorgen.” „Hé, Allegra,” antwoordt een van de mannen. „Ik ben Alex. Dit zijn Tommy en Ramon.” Hij wijst naar zijn vrienden. Ik knipoog naar Alex, en zie hoe zijn ogen vonken. Hij ziet er goed uit, met vuilblond haar en hazelnootkleurige ogen. Hij draagt een zwart, aansluitend overhemd met knopen, waarvan de mouwen opgerold zijn tot zijn onderarmen. Zwarte inkt kruipt langs zijn armen en verdwijnt onder de boorden van zijn shirt. Ik bijt op mijn onderlip, en vind wat ik zie. Hij heeft genoeg scherpte om mijn nieuwsgierigheid te prikkelen, maar zijn gelaatstrekken staan in contrast met de man die al veel te lang mijn gedachten beheerst. Dereks whisky-ogen en weerbarstige, donkere haar nemen nu al te veel ruimte in mijn hoofd in beslag. Zou het niet fijn zijn om te verdwalen in twee poelen van hazelnootkleur in plaats van te verdrinken in bodemloze whisky? „Kan ik jullie alvast iets te drinken aanbieden?” vraag ik. Ze bestellen een emmer bier en een rondje tequila-shots. Ik knik voordat ik langs de andere twee tafels ga, die nu vol zitten met gasten, om me voor te stellen. Ja, vanavond wordt een goede avond. Mijn sectie loopt vol, mijn tafels zijn solide. En Alex is precies de afleiding die ik nodig heb om ervoor te zorgen dat ik ongevoelig blijf voor al het nieuws over de Clovers. Ik vraag me niet af wat Derek doet. Of maak me geen zorgen over Levi. Ik werk. En als mijn dienst erop zit, ga ik naar een feestje. * * * Mijn dienst gaat snel voorbij met Alex en zijn vrienden aan een van mijn tafels. „Neem een shotje met ons, Allegra!” roept Ramon toen ik een paar uur later langsliep. Ik lach en schud mijn hoofd, en merk op hoe Alex’ ogen mijn rondingen in zich opnemen. Hij verbergt zijn interesse niet, en ik geniet ervan. De aandacht, het verlangen, de geruststelling dat ik niet helemaal beschadigd ben. Slechts licht gekwetst. Ik schuif naar hun tafel. „Wil je echt nog een rondje?” Ramon grijnst en Alex grinnikt. „Alleen als je met ons meedrinkt,” zegt Alex. Ik knik een beetje. Hoewel we niet de bedoeling hebben om ladderzat te worden tijdens onze diensten, is onze manager behoorlijk relaxed. Elke ober heeft een limiet van $100 per dienst om drankjes te kopen in het geval het iemands verjaardag is of er een vriend langskomt. We mogen ook een shotje of twee nemen als we het aankunnen. Als de afgelopen maanden me iets hebben geleerd, dan is het wel dat ik mijn drank aankan. „Ik ben zo terug,” zeg ik tegen de jongens. Ik hoor Tommy grinniken en Alex juichen op de achtergrond. Ik stap naar de bedieningspost. „Wat heb je nodig?” vraagt Devy. „Vier tequila-shots,” zeg ik, en voeg de bestelling toe aan mijn draagbare POS-systeem. Devy werpt een blik op de tafel met jongens en haar ogen vernauwen zich. „Voor tafel twee?” „Ja,” bevestig ik. Ze kijkt me aan, haar blik onderzoekend. „Wees voorzichtig met hen, Allegra. Ik ken Tommy van jaren geleden en het zijn een wilde bende. Goede jongens, maar ze feesten heel hard.” Ik knik en plak een glimlach op mijn gezicht. „Bedankt, Devy,” zeg ik, haar geruststellend. Een rilling trekt door mijn ruggengraat en mijn maag knijpt samen van verwachting. Vanavond wil ik hard feesten. Ik wil de ellendige gedachten afschudden die aan de randen van mijn geest fluisteren over Levi en de band. Sinds ik eerder het nieuws hoorde, heb ik moeten werken om gedachten aan Derek weg te duwen. En hier dacht ik dat ik aan het genezen was, hem buitensloot, mezelf ongevoelig maakte voor de pijn. Ik grijns naar Devy terwijl ze vier shotglazen op mijn dienblad plaatst. Ik vertraag mijn pas en zorg ervoor dat Alex' ogen op de mijne gericht zijn terwijl ik zijn tafel benader. Ik deel de shotglazen uit en stop het kleine ronde dienblad onder mijn arm terwijl ik het vierde shot vasthoud. Ik hef het op. „Proost, jongens.” Ramon proest. Alex grijnst, langzaam en sexy, alsof hij weet dat ik bereid ben te neuken. Alsof hij weet hoe erg ik mijn gedachten wil uitschakelen en gewoon wil voelen. Iets, alles, wat geen pijn doet. „Op jou.” Alex kantelt zijn glas in mijn richting. Ik trek een wenkbrauw op en gooi de tequila achterover. Het gaat gemakkelijk naar binnen, net als water tegenwoordig. „Hoe laat ben je klaar vanavond?” vraagt Ramon. „Vanaf drie uur,” antwoord ik, mijn hoofd schuin. Alex grijnst. „Ik wacht op je.” „Goed,” bevestig ik. Daarna laat ik de jongens achter met hun eigen gesprek. Ik werk mijn tafels af, loop mijn rondjes, plaag en lach en bemoei me ermee. Wanneer Beirut sluit, reken ik af, berg ik mijn fooien op en zeg ik Devy en Luis en de anderen goedenacht. Dan verlaat ik de lounge en zie ik Alex, leunend tegen een zwarte Mercedes S-klasse midden op de parkeerplaats. „Waar zijn je vrienden?” vraag ik als ik zijn auto nader. „Wachten op ons,” zegt hij cryptisch. Ik haal mijn schouders op en glijd zijn auto in. Terwijl hij de parkeerplaats afrijdt, adem ik diep in. Zijn auto ruikt mannelijk, naar eau de cologne en dennen. Het is schoon en comfortabel en ik laat mijn gedachten rusten terwijl ik mijn hoofd achterover laat vallen. „Wil je plezier of problemen?” vraagt Alex, terwijl hij zijn hand uitstrekt en mijn dij streelt. Zijn hand glijdt over mijn gladde, leren legging, en een beeld flitst in mijn gedachten. Ik draag deze legging terwijl ik een herenhuis in Boston naderde. Ik klopte op de voordeur. Zijn stem, zijn ogen, zijn verrassing toen hij me zag. Stellina. Ik schud mijn hoofd om het leeg te maken en richt mijn aandacht op Alex. Ik ben hier met Alex. „Is het niet hetzelfde?” Hij grinnikt en knijpt instemmend in mijn dij. Minuten later parkeert Alex en pakt mijn hand terwijl we een prachtig pand aan de oceaan binnenlopen, waar de muziek dreunt, de drank vloeit en de pillen worden geslikt. „Blij dat je gekomen bent, Allegra,” zegt Alex, en hij klinkt alsof hij het meent. Ik grijns naar hem. „Ja, ik ook.” Dan ga ik het feest in, accepteer het eerste glas bubbels dat me in de hand wordt gedrukt, en omhels Tommy en Ramon alsof ik ze al eeuwen niet meer heb gezien, alsof het mijn lang verloren vrienden zijn, en niet jongens die ik een uur geleden heb bediend. Ze vegen me mee in hun groep. Iedereen op het feest is geanimeerd en leuk, deelt spannende verhalen en bespreekt diverse onderwerpen. Ik vlieg van de ene groep naar de andere, werp elke zelfbewustzijn van me af en laat de energie van de menigte me omhoog stuwen na maanden van wegzakken. Het is luid en licht. Het is een wervelwind die me wil meesleuren. „Alles goed?” vraagt Alex. Hij komt naast me staan en zijn vingers drukken in mijn onderrug. Ik glimlach naar hem, pauzeer terwijl twee van hem voor me zwemmen. Ik knipper, focus, en – daar is hij. „Ik ben geweldig!” jubel ik. Ik weet niet hoeveel drankjes ik achterover heb geslagen, maar de laatste twee hebben me zeker over de rand geduwd. Het kan me niet schelen. Vanavond wil ik gevaarlijk leven. Roekeloos. Voor het moment. En dit is zo'n prachtig moment. „Dat is fijn,” mompelt Alex. Zijn hand drukt zich plat tegen mijn rug, glijdt naar beneden en rust op de ronding van mijn billen. Ik leun tegen zijn zij aan, verlangend naar zijn warmte. Verbinding. We bleven nog een paar minuten hangen en ik luisterde hoe Alex een paar vragen stelde aan de groep waar ik mee aan het praten was voordat hij verscheen. Daarna pakte hij mijn hand en leidde me een wenteltrap op. Ik ging gewillig mee, giechelde toen mijn teen bleef haken aan een trede. „Voorzichtig, liefje,” waarschuwt hij. Liefje. Derek noemde me dat een keer of twee. Het betekende iets anders toen hij het zei. Er zat een gewicht aan zijn woord, een betekenis in zijn toon. Het maakt nu niet uit. We passeren de treden en Alex leidt me een slaapkamer binnen. De balkondeur staat open en het geluid van de zee — kolkende golven en onrustig water — spoelt over me heen. Ik draai me om in zijn armen en til mijn kin op, klaar om zijn kus te ontvangen. Hij buigt zich naar me toe en drukt zijn mond hard en stevig op de mijne, precies de afleiding die ik de hele avond gezocht heb. Onze terughoudendheid breekt los. De stiekeme blikken en grapjes van de nacht lossen op in hete, zoekende handen en hijgende, snakkende adem. Ik reik naar Alex’ broek terwijl hij mijn shirt uittrekt. Onze kleren vormen een plas op de vloer. Hij doet snel een condoom om. Botsende tanden, onhandige bewegingen, en dan – „Precies daar,” hijg ik. Hij dringt scherp in me door, drukt mijn rug vast tussen de slaapkamermuur en zijn harde lichaam. Hij neukt me met intentie. De behoefte om klaar te komen, het verlangen naar ontlading klauwt me achter in mijn keel, en ik graaf mijn nagels in Alex' schouders. Hij is meedogenloos en het is precies wat ik nodig heb. Woedend en scherp en gevuld met heerlijke wrijving. „Verdomme, wat voel je goed,” mompelt hij. Zijn vingers zakken in mijn billen en knijpen hard genoeg om een blauwe plek achter te laten. Ik wrijf tegen hem aan, gooi mijn hoofd achterover. „Meer.” „Ik heb je,” belooft hij, me tot het uiterste drijvend. „Kom eraan, schat. Kom eraan.” Dat doe ik. Ik kom hard, scheldend naar hem, terwijl hij blijft stoten. „Verdomme,” kreunt hij terwijl hij zijn hoogtepunt bereikt. Als hij in mij tot stilstand komt, kleurt de geur van onze wanhoop de lucht. Onze huid is plakkerig, onze ademhaling ongelijkmatig. Ik voel hem langzaam zachter worden in mij voordat hij zich terugtrekt en me voorzichtig op mijn voeten plaatst. „Alles goed?” vraagt hij, net zoals hij twintig minuten eerder deed. „Geweldig,” adem ik uit, terwijl ik probeer mijn ademhaling te reguleren. Alex knikt en verdwijnt in de badkamer. De wind rimpelt over mijn warme huid, waardoor een golf kippenvel over mijn armen en het midden van mijn buik trekt. Ik kleed me snel aan, en maak mijn topje vast om er zeker van te zijn dat ik niet te veel laat zien. Alex verschijnt opnieuw. „Wil je terugrijden naar je auto?” vraagt hij. „Zeker,” zeg ik nonchalant. Er zijn er geen twee meer van hem, maar ik ben niet nuchter genoeg om te rijden. Is hij dat wel? Ik haal mijn schouders op. Ik ben klaar om te gaan. Ik heb gekregen waarvoor ik kwam en nu ben ik moe. Leeg. Ik wil alleen zijn na te veel stimulatie, te veel verbinding. Ik vind mijn telefoon in mijn tas en overweeg de meiden een bericht te sturen of Nova te bellen voor een lift. Maar ik wil haar bezorgde toon niet horen of uitleggen dat ik een prima onenightstand had met een man wiens achternaam ik niet ken. Niet dat Nova zou oordelen. In het ochtendlicht zou ik dat wel doen. Of tenminste, dat deed ik vroeger. In plaats daarvan volg ik Alex de trap af en naar zijn auto. Hij rijdt me terug naar Beirut en zet me af. Ik strompel door de parkeerplaats, langs de zijkant van het gebouw naar waar ik geparkeerd stond. Als ik daar aankom, steun ik met een hand tegen de zijkant van mijn auto en buig voorover. De avond woelt in mijn gedachten. De alcohol brandt in mijn maagwand. Zuur en spijt. Verdomme. Mijn handen worden klam, en de huid in mijn nek spant zich aan. Ik buig verder voorover, net op het moment dat een straal braaksel uit mijn keel stroomt. Ik kreun, wetend dat ik me meer zorgen zou moeten maken over de spetters die opspringen en mijn schoenen bedekken. „Goor,” berisp ik mezelf. Ik rol naar mijn auto en laat mijn hoofd op mijn onderarm rusten. Adem diep in, langzaam uit. Beelden van Derek flitsen door mijn hoofd. Ik proef nog steeds zijn kus. Herinner me het gewicht van zijn lichaam tegen het mijne. Herinner me zijn woorden, zijn stem, de kwetsbaarheid in zijn blik, toen hij mij binnendrong. Leugens. Allemaal fucking leugens. „Hé, het is goed zo,” zegt een stem vlak voordat een zware hand op mijn schouder landt. „Je kunt zo niet rijden.” De hand schudt me zachtjes en het lukt me om mijn hoofd omhoog te krijgen. Mijn ogen open te forceren. Whisky-ogen zwemmen voor de mijne. „Ik moet je nuchter maken,” zegt de man, en hij leidt me naar Beirut. Hij trekt de achterdeur open en laat me in een stoel aan de bar zakken. Ik zak in elkaar. Mijn ogen sluiten vanzelf. Een bonk schudt me wakker. „Drink het op,” eist de man, terwijl hij een glas water dichterbij schuift. „Ik heb een pot koffie gezet.” „Ik, ehm, ja. Bedankt,” stamel ik. Ik pak het koele water en neem een paar slokken. Het maakt me alerter, en wanneer ik het glas neerzet, richt ik mijn aandacht op de vreemdeling. Hij komt me vaag bekend voor. „Werk je voor mij?” vraagt hij. Ah. „Jij bent Dex?” raad ik, de ongrijpbare eigenaar noemend waarover Devy me had verteld. „Schuldig.” Hij steekt een hand uit en ik schud hem. „Ik ben Allegra.” Mijn wangen gloeien van schaamte. Ik kan alleen maar raden wat Dex denkt. Shit. Ik trek een grimas. Gaat hij me ontslaan? „Cocktailserver?” Ik knik. „Maak je hier een gewoonte van?” Zijn kin wijst in mijn richting. „Meestal niet,” geef ik toe. „Slechte nacht?” „Slecht kwartaal,” antwoord ik eerlijk. Zijn mondhoek trekt, maar zijn ogen worden donkerder van zorg. „Als je hier wilt blijven werken, kun je niet ladderzat naar huis rijden.” „Ik weet het.” Hij schenkt me een kop koffie in. We zitten in een rustige stilte terwijl ik ervan nip. „Ik breng je naar huis. Je kunt morgen je auto komen halen. En dan, als je nuchter bent, gaan we praten.” Hij veegt zijn sleutels van de bar en gebaart me van de kruk af te glijden. Ik volg hem naar zijn auto. Een golf van déjà vu, van uren eerder, omhult me. Het is alsof ik mijn stappen opnieuw volg. Ik ga door de bewegingen zonder bestemming, zonder einddoel, in gedachten. „Ga je me ontslaan?” vraag ik, mijn stem krakend. Ik heb deze baan echt nodig; ik heb het geld nodig. „Nog niet,” mompelt Dex, terwijl hij de parkeerplaats afrijdt. „Vertel me hoe ik bij jou thuis kom.” Dat doe ik. We rijden zwijgend, en wanneer we voor mijn kleine studio in een vervallen deel van de stad stoppen, trekt Dex een wenkbrauw op. „Morgen. Kom rond het middaguur. Dan gaan we praten.” „Oké,” stem ik toe, me voldoende uitgescholden voelend. Hoewel Dex redelijk, zelfs vriendelijk, is geweest, herinnert de blik die hij mijn kant op werpt me aan mijn vader. Streng en kordaat en serieus. „Als je niet komt opdagen, ben je je baan kwijt.” „Ik zal er zijn,” beloof ik. Dex knikt één keer en ik glijd uit zijn SUV. Hij wacht tot ik binnen ben voordat hij wegrijdt, en die actie kalmeert iets diep in mij. Misschien zijn er nog steeds goede mannen. Mannen die echt om je geven. Misschien ben ik gewoon niet voor hen bestemd. Mijn vader heeft me dat geleerd. Levi heeft het bevestigd. En Derek? Derek vernietigde elke schijn van hoop die ik nog had. * * * Ik heb een kater en schaam me wanneer ik de volgende dag Beirut binnensjok. „Morgen,” begroet Dex me. Ik hef een hand op om te zwaaien. Hij kantelt zijn hoofd naar achteren. „Laten we naar mijn kantoor gaan. Praten.” Ik volg hem naar het kleine kantoor. Het is smaakvol ingericht, met een ingetogen nautisch thema. Kalmerend blauw en helder wit. Een ingelijste afbeelding van een rollende golf. „Ik dacht dat je hier niet veel tijd doorbracht,” flap ik eruit, me afvragend waarom ik hem niet voor gisteravond had ontmoet terwijl hij duidelijk vanuit dit kantoor werkt. „Meestal ben ik veel meer in de buurt,” verduidelijkt hij. „De afgelopen maanden waren een uitzondering. Ga zitten.” Hij wijst naar de stoel voor zijn bureau. Ik ga zitten en wacht terwijl hij zijn grote lichaam in de stoel tegenover de mijne laat zakken. Hij is een imposante man, maar hij heeft een medelevende glinstering in zijn ogen die me geruststelt. Dex zucht. „Ik heb met Devy gesproken. Ik weet dat je een fantastische ober bent en een goede band hebt met veel klanten.Natuurlijke sympathie.” “Dank je.” “Maar je kunt hier niet werken als je uitgaat, je laat vollopen en dronken achter het stuur kruipt.” Zijn stem is staal. “Ik weet het,” zeg ik zachtjes. “Niet omdat ik een eikel ben, maar omdat je beter bent dan dat. En er zijn betere manieren om met je problemen om te gaan.” Mijn wenkbrauwen trekken samen terwijl ik hem aanstaar. Dex zucht weer. Hij legt zijn handen tegen elkaar voor zijn gezicht. Ik wacht op zijn veroordeling. Hij zei dat hij me niet zou ontslaan, maar dat was gisteravond. Nu hij meer tijd heeft gehad om erover na te denken, gaat hij me dan ontslaan? “Je herinnert me aan mezelf,” zegt hij, me verrassend. “Wat?” Ik schrik terug. Hij grijnst. “Een beetje verdwaald, een beetje eenzaam, een beetje van streek,” somt hij op, me van mijn stuk brengend. Ik beantwoord zijn blik en klem mijn mond dicht, zijn beoordeling niet bevestigend of ontkennend. “Die deur,” hij wijst naar zijn kantoordeur, “staat altijd open. Voor iedereen die voor me werkt. Voor elke klant die Beirut binnenkomt. Ik heb het nodige meegemaakt. Ik heb mijn deel van de strijd gehad. Ik weet hoe het is om verdwaald, eenzaam en van streek te zijn. En ik haat het om te zien wanneer andere mensen erdoorheen gaan. Maar ik beloof je, er zijn betere manieren om ermee om te gaan. Moet je praten? Moet je stoom afblazen? Moet je je hart luchten of een andere mening krijgen of ideeën tegen een klankbord gooien? Gebruik die deur. Niet de fles, niet de pillen, en niet mijn parkeerplaats om je gal te spugen. Akkoord?” Ik staar hem aan. Laat hij me hier zo makkelijk mee wegkomen? Geeft hij me echt nog een kans? “Akkoord,” stem ik in. Dex grijnst. “Geweldig. Zin in een kop koffie en een hapje?” Ik frons, me afvragend of dat nodig is. Maar mijn maag kiest dat moment om te knorren. Dex grinnikt. Ik zucht. “Zeker,” stem ik in. Hij ontvouwt zijn lichaam van achter zijn bureau. Ik beweeg naar de deur, en hij volgt. We gaan door de achterdeur naar de heldere middagzon en lopen zij aan zij naar een klein eetcafé op de hoek. “Vertel eens over jezelf, Allegra,” Dex begint gemakkelijk een gesprek. In sommige opzichten doet hij me denken aan Buck. Ik open mijn mond, en zonder het te willen, begin ik hem in vertrouwen te nemen. “Ik ben geboren in Massachusetts, buiten Boston…”