Toewijding Aan alle epische liefdes die niet opgeven. Inleiding De reis van Derek en Allegra is een tumultueus, intens en episch liefdesverhaal! Als je hun achtergrondverhaal wilt lezen, begin dan met de prequel, Rechtvaardige Rockstar. Als je Rechtvaardige al hebt verslonden en klaar bent voor Rebellious Rockstar, geniet dan van een zomer in Boston, waar de vonk van een liefdesverhaal ontbrandt in een vlam… Hoofdstuk 1: Allegra De taxi stopt voor het herenhuis. Vier jaar geleden was het een verwaarloosd pand waar niemand een tweede blik op wierp. Nu is het een iconisch stukje geschiedenis. Anticipatie rolt over mijn ruggengraat en ik strek mijn rug om het af te schudden. Ik rol mijn schouders naar achteren en adem uit. Ik heb dit. Diep vanbinnen weet ik dat dit is waar ik hoor te zijn. Het is een stap dichterbij het uitvinden van mijn toekomst; het is de pagina die mijn volgende hoofdstuk begint. De busreis van Los Angeles naar Boston heb ik gebruikt om mentaal mijn volgende stappen uit te stippelen. Ik bevestigde informatieve interviews met NGO's en reageerde ja op workshops die door belangenbehartigingsgroepen in de stad werden georganiseerd. Ik zet me in om mijn relatie met mijn broer Levi te versterken. Sinds ik naar UCLA vertrok, is onze eens onwrikbare band losser en gerafeld geraakt. Nu zou een scherpe ruk hem volledig kunnen doen knappen. Alles wat ik voor mijn toekomst verlang, is hier in Boston, slechts een uurtje met de trein van de geboorteplaats waaruit ik ooit wanhopig wilde ontsnappen. Ik druk mijn lippen op elkaar om niet te glimlachen om de ironie. Ja, ik ben terug in de stad zoals mijn ouders voorspelden. Maar ik kruip niet ineen, met afhangende schouders en mijn staart tussen mijn benen. Dus, het is niet precies zoals zij hoopten. In plaats daarvan draag ik strakke leren leggings en een croptop. Toen ik vanmorgen op de terminal aankwam, perfectioneerde ik mijn make-up, waarbij ik zorgvuldig die natuurlijke, stralende, "van-binnenuit-gloeiende" look creëerde en een halve bus droogshampoo gebruikte om de vettigheid van mijn haar te verbergen. Een busreis door het land gaf me ruime tijd om me op te peppen voor mijn toekomst. Het bood ook ononderbroken uren om te piekeren over hoe het zal zijn om Derek Reiner, rebelse rockster en internationale hartenbreker, voor het eerst in vier jaar te zien. Sinds de nacht dat hij me mijn eerste kus gaf. Ik bijt op mijn onderlip, me herinnerend hoe zijn mond aanvoelde over de mijne. Reign, zoals hij bij zijn fans bekendstaat, gaf me mijn eerste kus op mijn zeventiende verjaardag. Toen was hij nog gewoon Derek. Wie zal hij nu voor mij zijn? Een rilling trekt over mijn ruggengraat. Hoop is een gevaarlijke emotie. Volatiel en wispelturig, maar toch zorgvuldig verborgen als overtuiging. "Moet ik een rondje rijden?" vraagt de taxichauffeur, niet onvriendelijk. Ik kijk naar hem. Hij haalt zijn schouders op. "Het kost je wat. Het verkeer wordt drukker." Het is tijd om te ontdekken wat de toekomst brengt. Daarom heb ik een sabbatical genomen van UCLA; daarom ben ik hier. "Nee, ik ben goed," zeg ik, terwijl ik met mijn bankpas tegen het apparaat tik om het taxitarief te betalen. Mijn maag knoopt zich samen terwijl ik mentaal bereken hoeveel geld er nog op mijn betaalrekening staat. Aangezien mijn broer Levi, Dereks bandlid, niet weet dat ik kom en mam en pap me geen toelage meer sturen toen ze hoorden dat ik de kerk begon over te slaan, zijn mijn fondsen laag. Ik hoop dat een van die informatieve interviews overgaat in een betaalde zomerstage. "Pas goed op," merkt de taxichauffeur op, me proberend aan te sporen. "Juist. Jij ook." Ik glijd van de achterbank. Ik loop naar de achterkant van de auto terwijl hij de kofferbak opent. Mijn koffer eruit tillend, zwaai ik even, maar hij rijdt alweer de weg op. Ik pauzeer voor het herenhuis, kijk omhoog naar de charmante gevel en glimlach. Hoewel er vier miljonairs, rockgoden, ware beroemdheden binnen wonen, hebben ze het uiterlijk van hun bescheiden begin niet veranderd. In plaats daarvan past hun thuis weg van huis, hun bandhoofdkwartier, perfect in de rest van de straat. Mijn schouders recht makend, haal ik diep adem en beklim de trap. Mijn koffer neerzette, klop ik op de deur. Ik veeg mijn handen langs de lengte van mijn zwarte legging. Mijn sandaal tikt tegen de grond. Levi zal pissig zijn. Dat is oké; ik ben al bijna een jaar boos op hem. Maar wat zal Derek denken? Zal hij me herinneren? Zal hij— "Ja?" antwoordt een jongen, zijn hoofd weggedraaid wanneer hij de deur opent. Ik probeer mijn keel te schrapen, maar ben aan de grond genageld. Ik drink het achterhoofd in me op, zie de tatoeages die over zijn knokkels kruipen, om zijn pols wikkelen, terwijl hij de deurpost vastgrijpt. Hij draait zich om, zijn ogen kruisen die van mij, en verrassing – ongefilterd en oprecht – overspoelt Dereks Reiners gezicht. "Stellina?" Zijn stem is een ingetogen fluistering, zijn ogen een caleidoscoop van emoties. Hij knippert en ze zijn verdwenen, behalve onzekerheid. Stellina. Het beweegt door mijn lichaam als een elektrische stroom. Mijn hoop stijgt. Sterretje. Zo noemde hij me de avond van mijn verjaardag. Hij kuste me zachtjes en vertelde me dat ik te groot was voor mijn kleine stadje in Massachusetts. Dat ik er al uit was gegroeid. Jij bent de mooiste, meest betoverende, meest hypnotiserende vrouw hier. Geen van die meiden kan een kaars uitmaken voor een sterretje zoals jij. Zijn woorden van die nacht, zo lang geleden, rollen door mijn hoofd alsof hij ze net heeft uitgesproken. Alsof er geen tijd verstreken is. Zijn ogen vernauwen, zijn kaak spant zich aan. Maar er zijn vier jaar verstreken. Ik glimlach, veins een stuk nonchalante houding dan ik me voel. Adem in. "Hé, Derek. Lang niet gezien." "Wie staat er voor de deur?" Ik herken de stem van mijn broer op de achtergrond. "Zeg me alsjeblieft dat je eten hebt besteld. Ik heb godverdomme honger en we moeten naar de studio." Dereks ogen zijn nog steeds op de mijne gericht. Intens en... boos. "Wat doe je hier?" Ik dwing mezelf om rechter te staan. De ruimte tussen mijn schouderbladen knijpt en ik til mijn kin op. Dereks ogen vernauwen zich. Ze zakken even naar mijn borst en vernauwen dan nog meer voordat ze weer omhoogschieten. Ik vecht tegen de drang om te lachen. Er is niets wat ik liever zou willen dan dat Reign me even flink checkt. Hard. Maar daarvoor ben ik hier niet precies. Althans, nog niet. "Is Levi thuis?" vraag ik, hoewel ik weet dat hij dat is. "Hij weet niet dat je komt," concludeert Derek. "Ik heb hem een bericht gestuurd, maar—" Levi verschijnt achter Derek, en ik stop mijn uitleg. Zorg overspoelt het gezicht van mijn broer. "A." Hij slaat Dereks hand van de deurpost en stapt naar buiten op de stoep. "Wat doe je hier?" Hij trekt me in een omhelzing. "Gaat het goed? Mam en Pap?" Bij de hint van angst in zijn stem, weet ik dat hij zich nog steeds zorgen maakt om onze ouders, nog steeds op zijn eigen manier van hen houdt. Ik realiseer me ook dat hij al veel te lang niet met hen heeft gesproken als hij mij – de student die in Californië zou moeten zijn – die vraag stelt. "Het gaat goed met ze," antwoord ik, terwijl ik me terugtrek. Ik probeer te glimlachen, maar mijn glimlach wankelt terwijl een oude wond, een doffe pijn, aan de basis van mijn keel opbloeit. Levi weet niet dat ik van school ben gegaan. Heeft hij mijn berichten gelezen? Naar mijn voicenotes geluisterd? Geeft hij erom? "Ik heb geprobeerd contact met je op te nemen." Een schaapachtige uitdrukking verschijnt op zijn gezicht, en hij grijpt de achterkant van zijn nek vast. "Ja, sorry, A. Druk geweest." In de deuropening kruist Derek zijn armen over zijn borst en leunt tegen de deurpost. Hij staart naar het profiel van mijn broer. "Heb je iets nodig? Geld?" vraagt Levi, heen en weer schuifelend. Hij is onrustig, gespannen. In plaats van me in zijn huis te verwelkomen, probeert hij me van zijn veranda af te jagen. Pijn slaat me vol, als een verrassingspunch. Levi's acties, zijn onverschilligheid, nemen de lucht uit mijn longen, en ik vecht tegen de drang om in mezelf te keren. Om te verdwijnen. Mijn hand gaat naar mijn borst, drukt daar, terwijl ik naar mijn broer staar, niet in staat om te spreken. Bij Levi’s vraag springen Dereks ogen naar de mijne. Een spier in zijn kaak trekt. Schaamte brandt door me heen, waardoor mijn wangen gloeien. Ik wou dat Derek me even alleen zou laten met mijn broer. Proberen uit te leggen waarom ik hier ben, wat ik doe, onder zijn waakzame blik is ongemakkelijk. Even voel ik me weer een stuntelige zeventienjarige, onzeker en nog nooit gekust. Ik pak de handgreep van mijn koffer en schuifel een halve stap achteruit. Vechten of vluchten. Nu wil ik wegrennen zo snel mijn benen me dragen. Het is alsof Derek mijn gedachten leest. Tenminste, hij begrijpt meer dan mijn broer. Want hij schuift naar voren, leunend naar mijn lichaam, alsof hij door een onzichtbare draad wordt getrokken. Zijn ogen vergrendelen zich met de mijne. Doordringen en vasthouden. Betoveren en boeien. En in zijn blik vind ik de kracht om mijn zenuwen af te schudden. Om vast te houden aan mijn voornemen. Ik weet waarom ik hier ben. Ik weet wat ik wil. En een deel daarvan is een relatie met mijn broer, zelfs als het tijd kost om te cultiveren. Zelfs als ik meer moeite moet doen. Verdomme, ik heb de hele zomer. Ik haal diep adem en blader mentaal door de opties. Als Levi me niet met open armen ontvangt, probeer ik een andere tactiek. Ik hergroepeer me volledig en vorm een nieuwe strategie. Ik zal niet op zijn veranda staan en mezelf voor hem in verlegenheid brengen. Voor Derek. Ik vernauw mijn ogen en til mijn kin op naar Levi. "Vergeet het maar. Ik ben weg." Ik trek mijn koffer dichterbij en draai me om, maar de handgreep wordt uit mijn greep getrokken. Wanneer ik me omdraai, kijkt Derek nors. "Ga naar binnen," eist hij, terwijl hij zich van de stoep afdraait en mijn koffer met zich meeneemt. Ik aarzel, maar Levi slaat een arm om mijn schouder en leidt me het herenhuis in. Nodigt hij me uit omdat het zijn broederlijke plicht is? Omdat hij om me geeft? Of omdat Reign hem dat heeft gezegd? Ik haat het dat Optie C de juiste lijkt te zijn. "Wat is er aan de hand, A?" Mijn broer probeert het opnieuw, maar ik hoor de frustratie in zijn stem. Is hij geïrriteerd dat hij niet weet wat er aan de hand is? Of is hij geïrriteerd dat ik hier ben, zijn leven onderbreek en zijn ruimte binnendring? Mijn schaamte flirt met woede en trouwt met pijn. "Ik heb een sabbatical genomen. Van UCLA," kondig ik aan zodra we in de woonkamer zijn. Niemand gaat zitten, en we staan ongemakkelijk bij elkaar, met Derek die nog steeds mijn koffer als een gijzelaar vasthoudt en ik die het dichtst bij de voordeur blijf. "Wat?" Mijn broer's ogen worden groter. "Waarom heb je dat in godsnaam gedaan?" "Is er iets gebeurd?" vraagt Derek, zijn uitdrukking verandert in een oogwenk van woede naar bezorgdheid. "Heeft iemand je pijn gedaan?" Zijn gedachtegang is een andere echo uit het verleden. Toen hij me huilend op het dak van een schuur vond en dacht dat mijn crush me pijn deed, me onder druk zette, terwijl Grant me in werkelijkheid afwees voor mijn vriendin Cynthia. Om me beter te laten voelen, kuste Derek me, en gaf me het beste verjaardagscadeau. "Nee," zeg ik snel. "Ik neem de zomer om mijn toekomst uit te zoeken en mijn volgende stappen te plannen." "Wat valt er uit te zoeken?" snapt Derek. "Je gaat naar school, studeert af en zoekt een baan." Hij wijst naar mij. "Je hoort hier niet te zijn." Levi slaakt een zucht. "Weten mam en pap het?" "Dat ik een sabbatical heb genomen of dat ik hier ben?" vraag ik, de pijn negerend die in mijn maag is geworteld door Dereks woorden. "Ofwel. Beide." Levi kruist zijn armen over zijn borst, en doet de grote broer routine. Ik rol met mijn ogen. "Ja, ze weten dat ik een pauze neem. Nee, ze weten niet dat ik hier ben." "Je moet naar huis," beveelt Levi. Hij haudt zijn vingers door zijn haar, kijkt naar beneden alsof ik een probleem ben dat hij moet oplossen. Alsof mijn verrassingsbezoek, om tijd met hem door te brengen, om mijn toekomst uit te zoeken, het grootste ongemak van zijn leven is. Ik trek een wenkbrauw op. Leun naar voren om de open woonkamer te bekijken die overgaat in de keuken. Ik kijk naar het keukenblok en de nette rij barkrukken. Nee, Levi doet het prima. Mijn aanwezigheid hoeft hem niet van zijn stuk te brengen, en ik weiger dat toe te laten. "Je gaat de boel tussen mij en mam en pap nog erger maken," mompelt mijn broer. "Het is al erg genoeg dat je bent gestopt—" "Ik heb een sabbatical genomen," corrigeer ik. "Maar je bent hierheen gekomen?" Levi's ogen vinden de mijne. "Verbrand je brug naar huis, naar mam en pap niet voor mij, A. Ik ben het niet waard." Ik klem mijn handen achter mijn rug, knijp in de huid aan de basis van mijn pols om mijn kalmte te bewaren. Hoe heeft Levi dit over hem laten gaan? Wat is er gebeurd met mijn grote broer? Degene die me vroeger beschermde en om mijn gevoelens gaf? Degene die onvoorwaardelijk van me hield? Ik kijk met samengeknepen ogen naar deze nieuwe versie en herken hem nauwelijks. Ik slaak een zucht. Als er iemand in deze kamer een rotsblok van teleurstelling draagt, dan ben ik het wel. Ik stopte met mijn studie om mijn toekomst uit te zoeken, om te bepalen wat ik met mijn leven wil. Ik dacht dat ik een veilige plek zou vinden bij mijn broer, maar als dat niet het geval is, zoek ik het wel alleen uit. "Goed," zeg ik, mijn stem beheerster dan ik me voel. Ik reik naar voren en ruk de kofferhandgreep uit Dereks greep. "Ik ga naar Cynthia's. Ze is niet ver weg—" "Jouw vriendin die iets had met de jongen die jij leuk vond?" vraagt Derek ongelovig. Levi's ogen zwaaien naar hem, verwarring maskeert even zijn gevoelens van frustratie. Hoewel mijn maag zich omdraait bij Dereks herinnering, versnelt mijn hartslag dat hij het zich herinnert. Hij kan die nacht net zo snel oproepen als ik. Dat moet toch iets betekenen, toch? Zeker, Cynthia en ik hebben een gecompliceerde relatie. In het verleden voelde ik me minderwaardig aan haar, en zij genoot ervan zich superieur aan mij te voelen. Op zijn best zijn we vrienden-vijanden. Behalve dat ik te kalm ben om me te laten verleiden tot de vijandelijke tactieken die zij hanteert—zoals het aanpappen met de crush van je vriendin op haar verjaardagsfeestje. Maar we hebben geschiedenis. Het dateert uit de tweede klas, en ik weet zeker dat zij me niet zou afwijzen of mijn beslissingen in twijfel zou trekken zoals Levi en Derek doen. "Cynthia is een puinhoop," mompelt Levi. "De laatste keer dat ik haar zag, stonden jongens in de rij om body shots van haar te nemen bij Taps. Dat is haar nieuwe ding." Derek mompelt een reeks vloeken die klinken als: "die stomme sportbar waar de Hawks en puck bunnies rondhangen." Ik haal mijn schouders op. "Ik word daar nog steeds verwelkomd." Ik loop naar de deur, mijn koffer achter me aan. Ik begin hem te openen wanneer een sterke hand in het midden landt, precies boven mijn hoofd, en hem dichtslaat. Ik draai me om en adem scherp in terwijl mijn borst langs Dereks buik schuurt. Hij staart naar me neer, zijn whiskykleurige ogen stormachtig. Zijn kaak is strak, een spier schokt. Ik adem in, laat zijn geur – frisse zeep en munt – over me heen spoelen. Ik trek mijn wenkbrauwen op in een stille vraag. In een uitdaging. Moet ik weggaan? "Nee," antwoordt hij op mijn non-verbale gedachte. "Absoluut niet," voegt hij eraan toe, terwijl hij zijn hand laat zakken om naar mijn broer te kijken. "Als St—Allegra in Boston blijft, dan blijft ze hier. Waar we een oogje op haar kunnen houden." Levi kijkt hem aan, verward door Dereks beslissing. Hij zwijgt lang en het valt me op dat hij Derek niet in twijfel trekt zoals hij mij doet. Zijn blik landt op mijn gezicht. "Je belt mam en pap en vertelt hen de waarheid? Het laatste wat ik nodig heb, is dat ze denken dat ik je heb verdorven, je naar de donkere kant heb gebracht." Ik knik. "Ik zal het ze vertellen." "Goed," mompelt hij. Dan ademt hij in en zijn uitdrukking wordt zachter. Hij opent zijn armen en houdt ze uit, wachtend op mij. Ik kantel mijn hoofd en staar hem lange tijd aan, hem hetzelfde gevoel van afwijzing gevend dat hij mij zojuist toewierp. Na enkele ongemakkelijke seconden snuift hij. "Kom op, A. Geef me een verdomde knuffel." Met een rollende blik stap ik in zijn armen en geef hem een stevige knuffel. Nostalgie stroomt door me heen, en ik herinner me onze eenvoudige, lieve jeugd. Ik laat hem me nog een extra tel vasthouden, want nu ik hier ben, voelt het fijn. Veilig. "Bedankt, Levi," murmel ik in het katoen van zijn T-shirt. Ik zou waarschijnlijk Derek moeten bedanken. Levi grinnikt, de trilling van zijn lach voelbaar tegen mijn wang. "Bedank me nog niet, A. Je hebt geen idee waar je aan begint."