Hoofdstuk 2: Sierra

"Ik ben zo blij dat je er bent." Mijn beste vriendin Daisy omhelst me hartelijk zodra ik de bagageband heb verlaten.

Ik knuffel haar terug, mijn vingers bijna krampachtig knijpend in de stof van haar tanktop. God, wat heb ik haar gemist. Vier jaar als huisgenoten en beste vriendinnen, en plotseling is het alsof ze uit mijn leven is gerukt. Pas nu, terug in haar aanwezigheid, vind ik mijn houvast. "Je hebt geen idee."

Ze trekt zich terug, haar neus rimpelt. "Is het zo erg?"

Ik zucht en gebaar naar de uitgang van de luchthaven terwijl ik mijn kleine koffer achter me aanrol. "Het is niet erg. Het is gewoon... het is anders. Alleen zijn zonder jou is echt alleen zijn. Het appartement is te stil. Je had deze zomer naar New York moeten komen, zoals ik je een miljoen keer heb gesmeekt. Hoe pas jij je aan?"

Daisy friemelt aan haar haarpunten terwijl ze me vanuit haar ooghoek aankijkt. "Je weet dat ik was gekomen als ik het kon betalen."

“Daisy, je hoeft niet –”

“Stop. Ik ga niet op jouw kosten leven. Of technisch gezien, James.” Ze trekt haar wenkbrauwen op, verwijzend naar mijn vrijgevige stiefvader die mijn leven nog steeds financiert. En die deze zomer niets heeft gezegd over mijn creditcardrekeningen. “Ik heb nog steeds geen baan gevonden. Geen sollicitatiegesprekken. Geen vooruitzichten. Niets. En totdat dat gebeurt, blijf ik hier in Ashby County."

"Je zult een baan vinden, Dais. Geloof me, je bent waanzinnig gekwalificeerd voor zoveel geweldige functies. Elk bedrijf zou geluk hebben met jou. Anderson Marketing en PR –"

Maar Daisy steekt een hand op en schudt haar hoofd voordat ik opnieuw de marketingfirma van mijn stiefvader kan noemen. Ik bood al weken aan om haar cv door te sturen, maar ze blijft de optie afwijzen.

Ik bijt op mijn tong. Wat ik ook zeg, ik zal eruitzien als een verwend nest. Daisy en ik zijn in mei samen afgestudeerd, en terwijl zij actief op zoek was naar een baan, contact opnam met alumni en een heleboel sollicitatiebrieven schreef, omzeilde ik de pogingen van mijn moeder en stiefvader om me in het familiebedrijf te trekken. Ze bezitten een conglomeraat voor public relations en marketing gevestigd in Londen, met kantoren in het hele Verenigd Koninkrijk, en breiden langzaam uit naar het vasteland van Europa. Een bedrijf waar al mijn broers – volbloed, half en stief – werken. Plus mijn neven. Een bedrijf dat me financiële stabiliteit en zekerheid belooft, en het mooiste is dat ik niet eens onderaan zou beginnen. Nee, ik zou onder een van mijn broers, of twee neven wat dat betreft, kunnen werken en binnen een jaar associate zijn.

Maar ik wil het niet. Nooit gewild. Maar hoe kon ik dat in hemelsnaam openlijk toegeven aan Daisy Kane, mijn hardwerkende, toegewijde, vastberaden en ongelooflijk gedreven beste vriendin?

Ik kan het niet, dus vermijd ik het onderwerp volledig. "Wat gaan we vanavond doen?"

Ze glimlacht, haar hele gezicht opent als zonneschijn die een tijdelijke stormwolk verdrijft. "Raf's."

Ik snuif, knikkend. Raf's is echt een duikcafé, maar het is een populaire plek in Daisy's kleine geboortestad. En hoewel ik het nooit mijn vaste plek zou willen noemen, heeft het wel iets charmants. Vooral in vergelijking met de nachtclubs in New York waar ik de hele zomer danste. Soms wil een meisje gewoon iets vertrouwds en de liefde van een kleine stad.

"Het wordt beter."

"Wat wordt beter?"

"Carter heeft vanavond een date," piept Daisy bijna, terwijl ze haar handen samenvouwt terwijl we door de luchthavendeuren stappen en de vochtigheid me vol raakt.

"Je broer? Een date?"

"Ik weet het. Het is waanzinnig dat hij iemand heeft overtuigd om met hem uit te gaan."

Ik snuif en rol met mijn ogen. Carter Kane is waanzinnig aantrekkelijk. Alle broers van Daisy zijn dat. Ik weet zeker dat er rijen meisjes staan te popelen om zelfs maar een glimlach van Carter te krijgen. Nee, het verrassende is dat Carter geen dates heeft. Hij heeft afspraakjes. Dus, dit meisje, zij moet speciaal zijn.

"Gaan we hem genadeloos plagen voordat hij haar ophaalt?" raad ik, want dat is precies wat ik met een van mijn broers zou doen.

"Nog beter."

Ik trek mijn wenkbrauwen op.

"We gaan zijn date crashen!"

Ik leun mijn hoofd achterover en lach, sla mijn arm om Daisy heen. God, ik heb mijn beste vriendin echt gemist. Hoe kon ik in vredesnaam naar het VK verhuizen en mijn beste meisje achterlaten? Waarom komt ze niet gewoon met me mee? Het is al erg genoeg dat ik in New York ben en zij in Georgia, maar een vlucht van twee uur is zeker beter dan een tijdsverschil.

* * *

"Brain freeze." Ik huiver, en slik een enorme teug van mijn kersen-Slurpee door.

Daisy snuift naast me en geeft me een servetje uit de bekerhouder van de witte Jetta waarin ze rijdt.

"Ik vind je wagen leuk," zeg ik, terwijl ik de Slurpee-druppels die van mijn mond vallen, afveeg.

Ze haalt haar schouders op. "Den repareert tegenwoordig auto's, dus het is een leenauto."

"Het is een gave leenauto."

"Zegt het meisje dat een Benz rijdt."

Ik rol met mijn ogen. "Het was bedoeld om me om te kopen, niet om me te helpen. En ik heb hem niet eens meer, aangezien ik in de stad ben."

Ze lacht. "Sierra, neem die baan."

Ik kijk naar buiten en zie het weelderige groen van de voorbijrazende bomen en struiken. Het zou zo gemakkelijk zijn om ja te zeggen, om gewoon de baan aan te nemen. Maar het is niet wat ik wil. Ik wil mijn kunst nastreven, dat heb ik altijd gewild. Ik ga mijn passie, mijn droom, niet opgeven voor een baan in een vakgebied waar ik geen interesse in heb.

"Hoe lang is Jax nog thuis?" vraag ik in plaats daarvan, verwijzend naar Daisy's broer die zich klaarmaakt om met zijn vriendin naar Texas te verhuizen. Van alle Kanes is Jax degene die ik het minst ken, qua tijd die ik in zijn gezelschap heb doorgebracht, maar Denver is de moeilijkste om te doorgronden. Ik heb misschien niet veel tijd met Jax doorgebracht, maar hij is gemakkelijk in de omgang en open, terwijl Denver altijd een schimmige schaduw op de achtergrond is geweest. Hij is moeilijk te lezen, onmogelijk aan het lachen te krijgen, en soms denk ik dat hij me niet kan uitstaan.

"Dit is zijn laatste weekend."

"Nee, echt niet!"

"Ik weet het." Daisy draait zich naar me toe, haalt haar ogen van de weg en kijkt me aan met puppyogen. "Ik ga hem ontzettend missen. Het was zo fijn om hem de hele zomer om me heen te hebben en zoveel tijd met hem door te brengen. Maar ik ben blij voor hem en Evie. Bovendien hebben we nu een excuus om San Antonio te bezoeken."

"Dat is waar," beaam ik.

"Zullen we een late lunch pakken in Savannah? Raf's gaat pas rond tienen open, en we hebben geen andere plannen."

"En we kunnen Carter niet de hele dag irriteren als we vanavond zijn date crashen."

"Dat is waar. Lunch?"

"Deal." Ik lach naar mijn beste vriendin terwijl ze linksaf slaat en richting het centrum van Savannah rijdt.

Soms zijn de beste dingen gewoon samenzijn met de mensen die je begrijpen.

Dat is pas echt luxe.

* * *

Het is vroeg in de avond wanneer Daisy en ik het huis van de Kanes binnengaan. De woonkamer is leeg, en ik laat mijn koffer bij de trap staan, plof neer op de bank met Daisy naast me. Ze gooit haar voeten op de salontafel en trekt haar sandalen uit, die op de grond vallen.

Ik vind het heerlijk bij de Kanes. Het is warm en comfortabel en herinnert me veel aan hoe Lach en ik opgroeiden, vooral in de eerste jaren nadat mama papa verliet, voordat ze James ontmoette. Lach en ik vertrouwden op elkaar voor alles en brachten de meeste middagen hangend op de woonkamerbank door, wachtend op vrienden, videogames spelend of films kijkend.

Ik kijk naar Daisy terwijl ze berichten en e-mails op haar telefoon scrollt, de frons tussen haar wenkbrauwen verdiept. Ze zucht diep, en ik wil haar knuffelen. Ik heb meerdere keren aangeboden om haar in contact te brengen met Lachlan of mijn neef Finn, maar ze weigerde, zeggende dat ze de VS niet wil verlaten. Gezien haar berustende uitdrukking en de moedeloosheid die op haar schouders rust, zal ik het over een paar weken opnieuw aanbieden. Als ze tegen die tijd geen baanaanbiedingen heeft, staat ze misschien open voor andere opties.

"Baan zoeken?" vraag ik zachtjes.

"Meer een baanongeval."

"Je zult een baan vinden waar je van houdt, Daisy. Een paar maanden meer of minder maakt niet veel verschil."

Ze mompelt in zichzelf, en ik dring niet aan, want het klinkt als "makkelijk praten voor jou."

"Laten we vanavond flink lol hebben. Jij en ik. Zoals vroeger." Ik trek mijn wenkbrauwen op terwijl ze zich omdraait en naar me kijkt.

"Wil je het feest vroeg beginnen?" Ze kantelt haar hoofd naar de keuken en wat ik aanneem dat alcohol is.

"Alsof ik daar ooit nee tegen zou zeggen."

Ze giechelt en sprint de keuken in, terugkerend met een fles wijn en twee glazen. De fles is al geopend, en ze trekt de kurk eruit en schenkt twee glazen vol, waarvan ze me er een aangeeft.

"Op werkloos zijn." Ze heft een glas in mijn richting.

"Maar nog steeds sexy," antwoord ik.

Ze snuift en we klinken glazen. Ik neem een voorzichtige slok van de wijn en voel mijn neus rimpelen, net als Daisy's uitdrukking. "Wat is dit?"

Ze haalt haar schouders op. "Vertrouw mijn broers nooit om wijn te kopen. Nooit. Het is waarschijnlijk iets waar Den mee kookt."

"Wat dan ook." Ik neem nog een slok. "Het is niet slecht nadat je gewend bent aan de smaak."

Voetstappen klinken op de trap, en Carter's gestalte komt in beeld.

"Ow-oo, ow-oo!" Daisy roept hem na, schandalig fluitend.

Hij geeft haar de middelvinger, en ik lach, plotseling het gemakkelijke kameraadschap met mijn eigen broers missend. Ik heb ze deze zomer nauwelijks gezien. Daisy en ik lopen naar de onderkant van de trap om Carter het leven zuur te maken.

"Sierra Grace." Hij draait zich naar me toe, glimlachend.

"Hoi, Carter." Ik adem hem in. "Je ruikt zelfs lekker. Een douche en cologne? Dit moet wel een gelukkige dame zijn."

"Hou je mond." Hij wuift me weg, en de familiariteit die ik met hem heb, verwarmt mijn hart. Het is fijn om af en toe het gevoel te hebben dat ik ergens thuishoor, vooral nu mijn hele familie momenteel in het VK is, en ik hier, alleen, ben.

Daisy staart met grote, glanzende ogen naar Carter. Een lachborrel ontsnapt aan haar mond.

"Waar staar je naar?" vraagt hij haar nieuwsgierig.

"Dit is het beste."

"Wat is dat?" Een vleugje ergernis trekt over Carter's gezicht, en ik bijt op de binnenkant van mijn wang om niet te grijnzen. Hij vindt deze vrouw echt leuk. En Daisy staat te popelen om hem daarvoor te plagen.

"Jij. Je laat je echt opwinden over een meisje. Wie had gedacht dat we deze dag zouden zien?"

"Ik niet," zegt een lage stem, en mijn schouders spannen zich terwijl kippenvel over mijn huid breekt.

Denver Kane.

Ik zou zijn stem overal herkennen, en het geluid ervan stort over me heen als een golf. Ik zou letterlijk in Denver kunnen verdrinken, en hij zou geen flauw idee hebben. Zijn ogen snijden naar mij, mij van mijn stuk brengend en me vastnagelend met de intensiteit die rond zijn irissen flitst, waardoor zijn ogen zwart worden.

"Hé, Denver," lukt het me te zeggen, terwijl ik mijn hand opsteek als een zwaai. Ik hoop dat mijn stem niet trilt.

Hij knikt me zakelijk toe, en kijkt dan naar zijn zus en broer, me volledig negerend. Zoals gewoonlijk. Mijn wangen gloeien van zijn afwijzing, maar ik zou niet verrast moeten zijn. Ik smacht naar Denver sinds ik hem ontmoette in mijn tweede studiejaar. Ongedurig door hoe belachelijk knap hij was, voelde ik me ook aangetrokken tot zijn stille intensiteit. De hele tijd dat ik bij Daisy logeerde, hoorde ik hem nauwelijks spreken, maar zijn ogen, zijn zwarte ogen zagen alles, zelfs mij. Hoewel ik nooit een gesprek met hem had, wist ik, ik wist gewoon, dat als hij met me zou praten, het gemakkelijk zou zijn tussen ons, natuurlijk. In plaats daarvan bleef hij een mysterie.

Denver straalt zelfvertrouwen uit, een onbeschaamde stoutmoedigheid die de hele dynamiek van een kamer verandert zodra hij binnenkomt. Zijn aanwezigheid zou een zonnestelsel kunnen vullen en hier ben ik, een klein maantje, wanhopig om in zijn baan gezogen te worden. Ik heb jarenlang geprobeerd hem beter te leren kennen, of op zijn minst vriendelijk te zijn, maar hij heeft me elke keer afgewezen.

Dat betekent echter niet dat ik verder ben gegaan. Nee, mijn domme, wanhopige hart klopt nog steeds sneller bij het zien van Denver.

"Veel plezier vanavond," zegt hij tegen Carter voordat hij zich omdraait en terug de keuken in loopt, de klappende deur zwaait in zijn kielzog.

"Raar," mompelt Carter.

"Ik weet het, toch?" beaamt Daisy, starend naar de plek waar Denver zojuist verdween.

Ik zet een kleine stap achteruit en bestudeer mijn handen. Denver kan me niet uitstaan. Ik weet niet precies waarom, maar hij staart me aan alsof hij boos is dat ik in zijn ruimte ben, gefrustreerd dat hij zelfs een ademhaling moet verspillen om me te begroeten. Een brandend gevoel raast door mijn aderen, en ik haal diep adem.

"Serieus, is er iets tussen jou en mijn broer?" vraagt Daisy me, haar wenkbrauwen optrekkend.

Een blos brandt in mijn nek en verspreidt zich schaamtevol over mijn wangen. "Ik denk niet dat hij me erg mag," geef ik toe. Ik wuif met mijn pols en verander van onderwerp. "Het maakt niet uit. Dus, je neemt haar mee naar Raf's?" Ik richt mijn vraag op Carter en Daisy's lach ontsnapt, en ze gaat verder met haar plagerijen.

"Ik ga weg." Carter heft zijn handen in overgave. "Wat jullie meiden vanavond ook uitspoken, wees voorzichtig."

Ik kijk Daisy aan, en ze rolt met haar ogen en we lachen allebei, wetende dat we vanavond zijn date crashen.

"Tot straks." Carter duwt de voordeur open, en we wachten tot we de deur achter hem horen sluiten.

"Hij heeft geen idee, hè?" vraag ik Daisy.

Ze schudt haar hoofd. "Totaal geen idee. Ik had nooit gedacht dat ik de dag zou meemaken dat Carter echt voor iemand zou vallen."

Ik loop terug naar de salontafel en drink de helft van mijn wijnglas leeg. Een zucht van opluchting ontsnapt me, dankbaar dat het Carter is en niet Denver. De opluchting wordt snel gevolgd door een steek van verlangen, van weten. Op een dag zal Denver Kane verliefd worden, en mijn hart zal breken. Hij zal het alleen nooit weten. Niemand zal het weten.