Hoofdstuk 2: Carter

„Elektriciteit?” Denver laat de rekening vallen op de stapel enveloppen en ik kijk over mijn laptop naar hem op.

„Betaal het nu.”

Mijn broer ademt diep uit en schuift op de barkruk naast me. Hij tikt met zijn vingers op het aanrechtblad van het slagersblok en kijkt me vanuit zijn ooghoek aan. „Wil je me uitleggen waarom we deze maand zo weinig geld hebben?”

„Nee.”

Hij zucht weer. „Is alles oké, Carter? Heb je problemen of zo?”

Ik schud mijn hoofd en bijt op de hoek van mijn mond om niet te glimlachen. „Geen problemen.” Ik ontmoet Denvers blik. Hij staart een tel naar me voordat hij zijn bierflesje van eerder oppakt en een flinke slok neemt.

Het is de waarheid. Voor het eerst in lange, lange tijd heb ik geen problemen. Vorige maand deed ik mijn laatste bod voor de Devil’s Shadows Motorcycle Club en deze maand voelen we de financiële druk van die beslissing. Maar man, ik slaap een stuk rustiger wetende dat ik niet in elkaar geslagen word in een ondergrondse bokswedstrijd of toezicht hoef te houden op een illegaal pokerspel. Nu ben ik gewoon arm. Echt, echt arm.

Maar dat zou ik elke dag van de week nemen.

„We zullen moeten bezuinigen op boodschappen,” zeg ik hardop, een golf van schuld die in mijn borst opbloeit wanneer Denvers vermoeide ogen de mijne weer ontmoeten.

„Oké. Ik neem deze week toch een paar extra klussen aan. Maak je geen zorgen. We lossen het wel op. Dat doen we altijd.” Hij kijkt me even aan, zijn donkere ogen peinzend. Na een lange stilte knikt hij, alsof hij wat hij in mijn gezicht leest met zijn eigen gedachten oplost, en ik weet, gewoon weet, dat hoewel ik niets zei, Denver het op de een of andere manier begrijpt. Hij snapt dat dit niet zomaar een maandelijkse kwestie is. Dat ik eigenlijk niet zoveel geld ga verdienen als ik ooit deed.

En om welke reden dan ook, hij weet dat dat ook oké is.

* * *

"Het is vier dagen over tijd, Kane," herinnert Texas Ink me aan de lijn. Hij klinkt nonchalant, alsof hij op zijn veranda zonnebloempitjes spuugt, maar ik weet beter dan zijn luie toon te vertrouwen. Texas Ink mag dan nonchalant zijn, maar zijn baas, Griller, is allesbehalve dat.

"Dat is klote, man. Ik weet zeker dat hij met het geld zal komen." Ik laat mijn hoofd achterover vallen tegen de hobbelige kussens van de woonkamerbank, mijn voeten op de salontafel, en de controller van mijn Xbox One nog steeds vastgeklemd in mijn linkerhand.

"Uh-huh. Dat heb ik al eerder gehoord, blondie."

Ik krimpt ineen bij de bijnaam, voornamelijk omdat het voor een meisje is. Ink herinnert me eraan dat ik te knap ben om met zijn MC, Devil's Shadows, te sollen. Maar ik probeer niet te sollen. Ik ben eruit. Klaar. Een belangrijke man zover krijgen om mee te doen aan hun ondergrondse pokerspel was mijn laatste clubactiviteit totdat de Devil's Shadows en ik met elkaar waren afgerekend.

"Ik weet niet waarom je me hierover belt. De afspraak met Griller was om de man te laten verschijnen en geld in te zetten. Niet om verantwoordelijk te zijn voor zijn verliezen."

Hij slaakt een diepe zucht, en ik kan me voorstellen dat hij de rimpels tussen zijn wenkbrauwen wrijft. "Ik geef hem nog een week, Kane. Daarna, shit. Ik weet het niet meer."

De lijn verbreekt, en ik open mijn ogen. Wat een puinhoop. Ik had beter moeten weten dan iets te vertrouwen dat uit Grillers mond komt. Ik weet zeker dat hij zijn uiterste best zal doen om me terug in de club te trekken, maar deze keer is er niets waarmee ze me kunnen bedreigen om me te laten instemmen. Ik gooi de controller op de salontafel, een flikkering van voldoening rimpelt langs mijn ruggengraat terwijl hij twee keer stuitert voordat hij op de grond valt.

Ik zet het spelsysteem uit en loop de keuken in voor een cola. "Hé superster. Hoe was je campustour?" Ik druk een kus op Evie's hoofd terwijl ik langs haar loop, zittend aan ons keukeneiland.

Mijn broer Jax fronst naar me, en ik steek mijn middelvinger naar hem op.

"Geweldig!" Evie's gezicht wordt levendig, haar ogen worden groter van opwinding. "Ik kan nog steeds niet geloven dat ik ben toegelaten. De decaan is briljant, en de studie zal waanzinnig uitdagend zijn." Haar glimlach groeit, en Jax en ik wisselen een blik uit.

Ik draai mijn vinger naast mijn hoofd om aan te geven dat Evie gek is en Jax knikt.

"Oh, hou je mond." Evie slaat met de rug van haar hand tegen zijn buik en hij kromt zich dubbel.

Evie en ik barsten in lachen uit.

"Ik was vergeten hoe irritant jullie konden zijn als jullie samen zijn," hijgt Jax.

Ik geef Evie een high five.

"Hebben jullie al een plek gevonden?" vraag ik.

Mijn broer en Evie zijn net terug uit San Antonio, waar ze eind deze zomer naartoe verhuizen, aangezien Evie dit najaar begint aan een PT-programma aan Army-Baylor. Eerlijk gezegd, hoe blij en opgelucht ik ook ben om mijn broer en Evie weer samen te zien, ben ik ook een beetje bedroefd dat ze zo snel weggaan. Het is alsof ik ze net allebei terug heb en ze staan alweer op het punt om te vertrekken, naar groenere weiden en fellere lichten. Of wat mensen dan ook zeggen.

"Ik denk het wel," zegt Jax, terwijl hij naar Evie kijkt om het verder uit te leggen.

"Het is een heel schattig huisje. Niet ver van de campus en dicht bij een park. Het heeft twee slaapkamers, dus we verwachten natuurlijk dat je ons vaak komt bezoeken." Ze kijkt me strak aan en ik knik, mijn keel vernauwt plotseling, hoewel ik niet kan verklaren waarom.

Evie blijft praten over hun nieuwe huis, de Baylor-campus en willekeurige feiten over San Antonio. Mijn broer kijkt haar aan met zo'n verlangen en bewondering in zijn ogen, het is moeilijk om de twee met elkaar te zien omgaan zonder een klap in de maag te voelen.

Ze zijn voor elkaar gemaakt. Ik wist het al de eerste keer dat Jax Evie mee naar huis nam toen ze zeventien waren. Toen was zij gefocust op West Point, en hij was verscheurd over zijn eigen toekomst. Toen hij uiteindelijk in dienst ging, was Evie er kapot van. Ze was altijd meer een zus dan een vriendin voor me.

Mijn maag draait zich om als mijn gedachten afdwalen naar alles wat er na hun afstuderen gebeurde. Ik heb Evie eens bijna haar toekomst gekost. Het feit dat ze haar leven weer oppakt, het feit dat zij en Jax weer verstrikt zijn, het feit dat ze me überhaupt heeft vergeven, zijn te veel goede toevalligheden. En ik verdien er geen enkele van, daarom ben ik nu op het juiste pad. Vanaf nu draait het bij mij allemaal om teruggeven en iets voor een ander doen en wat voor goederiken dan ook doen. Ik ben mezelf aan het verlossen. Een beetje.

Mijn nieuwe weg naar verlossing is een interessante. Om te beginnen is hij financieel beperkend. Nu ik niet meer bij de Devil’s Shadows ben, werk ik overuren in een nieuwe wijnbar die in de stad is geopend. Tussen het serveren, afruimen en barpersoneel verdien ik nauwelijks de helft van wat ik vroeger verdiende bij MC, maar mijn geweten is tenminste zuiver.

Jax knipt met zijn vingers onder mijn neus, en ik schrik op, kijkend naar hem.

"Ben je oké?" Zijn lage stem is grof en ik knik, schud mijn hoofd om mijn gedachten te ordenen.

"Ja, sorry. Ik zat gewoon na te denken."

„Nou, doe jezelf geen pijn.”

Ik steek mijn middelvinger naar hem op en hij grinnikt. Maar het is Evie die me doorziet. Haar hoofd kantelt naar links terwijl ze me bedachtzaam bestudeert.

"Wat ga je vanavond doen?" vraagt ze.

"Hmm?" Ik draai me naar haar toe.

"Ik vroeg, wat ga je vanavond doen?"

"Ik ben vandaag vrij, dus ik ga naar een BBQ bij Lori. Gewoon een stel van de oude bende dat samenkomt voor wat biertjes en hamburgers. Kom langs als jullie willen," bied ik aan, duik de koelkast in om een blikje cola te pakken. "Ik zie jullie tortelduifjes later wel." Ik blaas ze een kus toe, open het blikje en neem een lange slok.

Ik pak een korte broek van de rugleuning van een keukenstoel, wip de badkamer in om me om te kleden voordat ik de deur uitga naar het huis van mijn knipperlichtrelatie, Lori Filton.

* * *

„Je bent gekomen.” Lori’s stem is vol suiker en siroop als ik haar achtertuin instap.

„Jep.” Ik houd het kratje Corona omhoog. „Ik breng cadeaus.”

Een paar jongens in de tuin roepen en meisjes zwaaien, hun kleine stringbikini’s laten weinig aan de verbeelding over.

Gekleed in een T-shirt en zwembroek, paste ik perfect bij een avond vol barbecueën, drinken en luieren in een zwembad, met een biertje in de hand.

"Ik ben blij dat je er bent," fluistert Lori, terwijl ze haar handpalmen tegen mijn borst legt en omhoog reikt om een sensuele kus in mijn mondhoek te plaatsen.

Ik grijns naar haar, mijn stemming wordt aanzienlijk beter bij het vooruitzicht dat nu op tafel ligt. "Ik ook."

Lori Filton en ik hebben nu al jaren iets samen. Het is gemakkelijk, ongecompliceerd en betrouwbaar. Onder het geflirt en de geweldige seks schuilt een echte vriendschap, dus het maakt onze interacties leuk, wederzijds voordelig en plezierig op een dieper niveau dan een onenightstand, maar zonder alle verwachtingen en onzin van een monogame verbintenis. Het is perfect. Kijkend hoe haar borsten wiebelen in de lichtgroene cups van haar bikini, een flits van haar tatoeage die onder de strik op haar rug vandaar komt, is zij ook verdomd perfect.

"Wilt u een biertje?" roept Gunner vanaf zijn plek bij de grill.

"Klinkt goed, man," antwoord ik, sla een arm om Lori heen en trek haar naar mijn zij. Ik druk een kus op haar kruin, ze giechelt, en we lopen naar Gunner toe, elk pakken we koude bierflesjes uit de koeler. Ik gooi er nog wat flessen uit het krat dat ik had meegenomen bij en wissel begroetingen uit met de rest van de aanwezigen. Ik ken bijna iedereen en ben afgestudeerd met de meerderheid van de jongens en meisjes die rondhangen of herinner me ze op zijn minst van de middelbare school.

Mijn gezicht naar de hemel gericht, adem ik diep uit. Vanavond wordt goed. Makkelijk. Ontspannend.

Evie en Jax zijn gesetteld, zich voorbereidend op hun verhuizing naar San Antonio. Daisy is eindelijk weer thuis na haar afstuderen. Denver houdt zich gedeisd en gedraagt zich keurig.

Ik heb het hele weekend om dubbele diensten te draaien bij Cork's Wine Bar en uit te vinden hoe ik de rest van de rekeningen van deze maand kan betalen. Het komt allemaal goed.

Ik neem een lange teug van mijn bier, genietend van de pittige smaak die mijn keel bekleedt. Mijn ogen scannen Lori terwijl ze haar heupen achteloos beweegt op de beat van het nummer dat uit de speakers knalt. Ik kantel mijn fles achterover en geniet van het bier samen met het uitzicht.

* * *

"Yo, we hebben weinig ijs." Gunner leunt over de ligstoel waar Lori op uitgestrekt ligt, hoewel de zon uren geleden is ondergegaan. Het is nu laat, de hemel zwart op het licht van de sterren na.

"Oké." Ze knikt, zonder haar hoofd op te heffen. "Maar ik zit zo lekker nu. Ik kan niet bewegen."

Ik snuif, en tik haar kont. „Val je in slaap, Lor?”

Ze reageert niet.

"Man, wil je met me meerijden?" Gunner knikt in mijn richting. Ik kan zijn ogen niet lezen achter de aviator zonnebril die hij draagt, maar de man heeft de hele avond de grill bediend, hoe dronken kan hij zijn? Grillen vereist discipline, nauwkeurige timing en aandacht. Gunner bezit nauwelijks een van die eigenschappen nuchter, en de steaks en vleugels waren ongelooflijk. Dus hij moet niet veel drinken.

„Zeker,” stem ik gemakkelijk in, drink mijn vierde biertje leeg. Opstaand en over Lori heen buigend, druk ik een kus op de onderkant van haar kaak. „Ben zo terug.”

„Vergeet niet dat je me nog een rondje schuldig bent, Carter,” zegt ze, verwijzend naar hoe onze stoeipartij in de badkamer eerder werd afgebroken toen Damiano’s vriendin van de universiteit moest overgeven. Kinderen van tegenwoordig kunnen hun drank niet houden.

"Tot snel, Lori."

Gunner volgend uit de achtertuin, passeren we verschillende auto's op de oprit voordat we in zijn Ford Explorer plaatsnemen. Hij heeft hem al sinds de middelbare school en in de passagiersstoel stappen brengt me terug naar achterkleppen, vrijdagavond voetbalwedstrijden en spontane uitstapjes naar Tybee Island.

"Man, het is een eeuwigheid geleden." Ik trek de deur achter me dicht; hij klemt, dus ik moet hem opnieuw openen en harder trekken.

"Ik weet het. Ik moet echt upgraden, maar ik kan Betsy gewoon niet laten gaan." Gunner klopt genegen op het dashboard, bijna met zijn voorhoofd tegen het stuur aan.

"Gast, je moet echt geneukt worden als je nog steeds zo gefixeerd bent op je SUV."

"Vertel mij wat." Hij start de motor en rijdt langzaam de straat in. "Hé, wat is er eigenlijk aan de hand tussen jou en Lori?"

"Ik en Lori?" Ik klik mijn gordel vast.

Hij knikt, zonder zijn ogen van de weg te wenden.

"Weet je, we chillen. Soms. Niets serieus, we weten allebei hoe het zit. Waarom?"

"Ik vroeg het me gewoon af."

"Je vraagt het je gewoon af?"

Hij haalt zijn schouders op, draait zich om naar mij te kijken. "Soms denk ik dat ze misschien denkt dat het meer is dan het is. Alsof het echt is of zo."

"Nee," zeg ik, en wimpel het idee meteen weg. Misschien dacht ze vroeger dat het meer zou worden, maar nu niet meer, niet na zoveel jaren van alleen maar daten. "Ze weet hoe het zit."

"Als jij het zegt."

Een andere gedachte schiet me plotseling te binnen en doet mijn ogen naar Gunner's schieten. "Ben je geïnteresseerd in haar?"

"Wat?" Hij lacht, maar het klinkt raar, te hoog. "Nee, man, ik vroeg me gewoon af –"

"Stop. Een stopbord!" roep ik, mijn vinger wijzend naar het bord terwijl we er voorbij schieten.

Mijn ogen worden groot als ik de donkere schaduw van een sportauto zie, met een prachtige blondine op de passagiersstoel. Haar mond valt open en haar ogen fonkelen, recht in de mijne borend, met zoveel verrassing dat ik zou lachen als de situatie niet zo nijpend was.

Gunner reageert te laat, en we botsen frontaal op de zwarte Lamborghini. Ik strek mijn handen voor me uit om te voorkomen dat mijn gezicht tegen het dashboard slaat terwijl de veiligheidsgordel om mijn borst spant en de airbag zich ontvouwt.

Metaalverscheurende geluiden en brekend glas vullen mijn oren terwijl een scherpe pijn in mijn pols explodeert. Geschreeuw en gejoel en harde geluiden die ik niet kan plaatsen. Mijn ogen zijn gesloten, mijn gedachten racen. Mijn hart bonst in mijn borst, en ik voel me duizelig, de SUV draait alsof ik in de Tilt-a-Whirl zit.

"Gunner? Ben je oké?" Mijn hand reikt uit naar de bestuurderskant.

Een harde klap klinkt tegen mijn kant van de SUV, en mijn hoofd schiet tegen de hoofdsteun.

"Gun?"

We zijn gestopt. Een griezelige stilte verstopt al het geluid voor één ademtocht, totdat ik mijn ogen weet te openen, en chaos en paniek zich om me heen ontvouwen.

Ik hoor de sirenes in de verte en ruik de rook die uit Gunners motor opstijgt. Mensen praten tegen me via het passagiersraam. Iemand probeert een polsslag te voelen bij Gunner.

Het meisje. Hoe zit het met het meisje? Is ze in orde?

Haar ogen waren ceruleaan en haar haar was als zonneschijn. Ze zag eruit als een engel.

Heb ik haar me ingebeeld?

Gaat het goed met haar?

Niemand antwoordt me. Waarom antwoordt niemand me?

Gunner?