Dating The Drummer Trilogy

Hoofdstuk één Mav Eén Dag Na Mckenna “Verdomme,” mompel ik, terwijl ik met mijn hand over mijn gezicht wrijf en mijn ogen openknipper. Zes seconden zijn verstreken sinds ik na het ontwaken weer bij bewustzijn kwam, en ik voel haar afwezigheid als een klap in mijn maag. “Ik ben het spuugzat,” klinkt Ameli’a schelle stem door de gesloten slaapkamerdeur van het gastenverblijf in het huis van haar en mijn broer Jameson. “Het is belachelijk!” Ik slaak een zucht. Wat zou ik ervoor geven om Mckenna tegen me te horen klagen. Dat is waar ik nu sta. Ik mis mijn vrouw – bijna ex-vrouw – met een intensiteit die fysiek pijn doet. Met een arm om mijn maag geslagen, draai ik me op mijn zij en staar naar de slaapkamermuur. Misschien, als ik lang genoeg staar, val ik weer in slaap en eindigt deze nachtmerrie? Mckenna Vijf Dagen Na Mav “Je moet douchen,” zegt Allegra zachtjes, terwijl ze mijn arm van de rand van het bed trekt. “Ik moet veel dingen doen,” merk ik op. Mijn stem klinkt onvast, deels door emotie en deels doordat mijn wang in het kussen gedrukt zit. “Kenny,” zucht Allegra. En dan, “Ik weet niet eens wat ik moet zeggen. Alleen dat voor Mav om dit soort shit te flikken… hij heeft ook pijn.” “Oh, heeft hij dat?” Ik kan de sarcasme in mijn stem niet onderdrukken. “Het spijt me.” “Niet doen.” Ik dwing mezelf mijn ogen te openen. Allegra's chocoladekleurige irissen boren zich in de mijne. Zuchtend hijs ik mezelf in een zittende positie en draai me naar mijn vriendin. “Ik weet dat hij pijn heeft. Ik ben gewoon boos.” “Dat zou je moeten zijn.” “Ik dacht, na alles, dat we hier doorheen zouden komen. Ik bedoel, we zijn samen door de hel gegaan. Hij heeft me nooit opgegeven. Ons nooit. Zelfs niet toen ik hem smeekte het te doen. En nu, wanneer ik alles op het spel zet, laat hij me vallen?” “Het slaat nergens op,” stemt ze toe. “Ik denk dat hij denkt dat hij je heeft teleurgesteld.” “Dat heeft hij ook!” “Zelfs voordat hij je die scheidingspapieren gaf. Hij vroeg je ze te ondertekenen omdat hij het gevoel heeft dat hij het niet verdient om jouw man te zijn.” “Maar dat zou mijn keuze moeten zijn,” klaag ik bijna. Ik zwaai met een hand in de lucht. “En dat was altijd ons probleem. Hij denkt dat hij het beter weet. Hij neemt beslissingen en gaat ermee aan de slag zonder mijn perspectief op de zaak te overwegen. Ik zou gebleven zijn, A. Ik zou er samen met hem doorheen gewerkt hebben. Of, op zijn minst, mijn uiterste best hebben gedaan.” Ik pers mijn lippen samen, bijtend om mijn tranen in bedwang te houden. “Verdomde scheidingspapieren.” Allegra zucht, legt een hand op mijn onderarm en knijpt erin. “Het spijt me zo, Kenny.” Ik schud mijn hoofd en laat me achterover vallen op de kussens tegen het hoofdeinde van mijn bed. Het hoofdeinde van mijn bed in Mavericks herenhuis. Behalve dat Mav hier niet is en ik, als een sadist, mezelf er niet toe kan zetten om te vertrekken. Allegra fronselt haar neus. “Je moet toch douchen.” “Ik weet het.” Maar ik kom niet overeind uit mijn bed. Ik doe helemaal niets. Mav Zeven dagen na Mckenna Ik adem een teug vochtige lucht in terwijl ik uit het vliegtuig stap. Het duurt niet lang om mijn bagage te pakken, in de auto te stappen die op me wachtte, en aan te komen bij mijn huis in Tamarindo, Costa Rica. Paradijs. Het is het enige eigendom dat ik bezit. De enige plek waar ik jaar na jaar naar terug wilde keren. Het is alleen dat een deel van mij dacht dat ik dit jaar Mckenna mee zou nemen. Ik zou haar leren surfen bij zonsopgang. Zij zou me dwingen om yoga op het strand te doen en te leren vertragen, misschien zelfs te mediteren. We zouden 's avonds muntthee drinken op het balkon en de sterrenbeelden aanwijzen aan de hemel. “Krijg een verdomde grip,” waarschuw ik mezelf. Het is een week zonder mijn schoonheid. Slechts zeven dagen, en mijn broer en Amelia hadden genoeg van mijn treurige kont. Ik besloot uit hun haar te gaan en verliet de stad. Ik moet mijn hoofd weer op orde krijgen. Ik moet de aantrekkingskracht van drugs en alcohol en feesten vermijden die sterker wordt als ik verloren ben in mijn hoofd. Eenzaam en boos en verdomd gebroken. Natuurlijk kon ik overal in de problemen komen, vraag het maar aan mijn broer. Of Mckenna. Maar de bekendheid van de feestscene in Boston roept me. Het is te gemakkelijk om in slechte gewoonten te vervallen. Een verandering van omgeving, van tempo, van levensstijl is de eerste gezonde stap die ik voor mezelf heb gezet sinds ik de vrouw waar ik van hou heb verlaten. Ik gooi mijn reistas op mijn bed, berg mijn koffer op in de hoek van mijn slaapkamer. Dan trek ik mijn zwemkleding aan, pak mijn favoriete board van waar ik het in de woonkamer had opgeborgen, en ga naar het strand. De zon brandt op mijn rug, de rollende golven lonken naar me, en ik adem opnieuw in. Reinigend en verfrissend en centrerend. Op dit moment is dit wat ik nodig heb. Dit is de beste manier om verder te gaan met Mckenna Byrne en niet in de afkickkliniek te belanden. Verdomde vitamine zee. Ik lachte altijd als mensen zulke stomme cliché-dingen zeiden, maar nu raakt het me diep. Ik zou een meme kunnen zijn. Het koele water omcirkelt mijn enkels terwijl ik recht de oceaan in loop, mijn board onder een krullende golf door laten gaan. Ik ga schrijlings op het board zitten en draai mijn kin naar de andere surfers die in de rij wachten. Ze mompelen groeten in het Spaans, maar of niemand herkent me, wat een opluchting is, of ze hebben me vaak genoeg gezien om het niets uit te maken, wat het scenario is dat ik verkies. Hoewel het nieuws van Mckenna's en mijn scheiding nog niet in de roddelbladen of sociale media kanalen is verschenen, is het slechts een kwestie van tijd. Als ik mezelf hier, op het strand, kan verliezen, zal mijn geestelijke gezondheid er beter van worden. Een solide set golven komt binnen en ik wacht op mijn beurt om een golf te pakken. Terwijl het board voorwaarts schiet, stroomt een golf door mijn ledematen. Adrenaline en vreugde eten een deel van de depressie en woede die zich in mijn bloedbaan heeft genesteld. Ik verplaats mijn gewicht, kantel de neus van het board naar beneden, om snelheid te maken. Ik vlieg over de lijn, ik glimlach. Mijn eerste echte glimlach in meer dan een week. Ik zal Mckenna nooit echt vergeten. Ik weet het. Mijn bandleden weten het. Hell, zelfs mijn fans moeten het weten. Maar ik zal haar tenminste overleven. Ik zal dit overleven. Mckenna Negentien dagen na Mav “Meisje, ik ben zo verdomd trots op je,” zegt Robyn, terwijl ze me stevig omhelst als ik naast haar in de bar glijd. “Ik? Ik ben trots op jou! Studentenwoordvoerder bij de diploma-uitreiking.” Ik geef haar een kleine schudding. Robyn rolt met haar ogen. “Ik was verrast.” “Ik niet,” zegt Emily, terwijl ze me tussen haar en Robyn inklemmt. Ze slaat een arm om mijn middel. “Hoe houd je het vol?” Ik blaas een adem uit. “Oké. Niet geweldig.” “Jezus, Kenny, je hebt een hels jaar gehad.” Robyn wenkt de barman en bestelt een rondje drankjes. “Vertel mij wat,” stem ik toe. “Ik ben klaar met examens, afstuderen en de bar. Het voelt alsof de afgelopen drie jaar tientallen jaren van mijn leven hebben weggeschaafd.” Emily snuift en stoot met haar heup tegen de mijne. “Het ligt nu achter je. Focus op de toekomst. Er wacht zoveel op je.” “Dat hoop ik,” mompel ik, terwijl ik glimlachend Robyn bedank als ze me een drankje aanreikt. We toasten met z'n drieën en drinken op het behalen van het advocatenexamen. Maar het vooruitzicht vervult me niet met de trots die het ooit deed. Sterker nog, het interesseert me lang niet zoveel als ik dacht. Ik mis Maverick. Ik mis ons huwelijk. Ik mis… het levensplan dat ik begon te visualiseren toen ik bij hem was. Perspectief is werkelijk alles, en nu moet ik het mijne opnieuw uitlijnen. Mav Tweeëndertig dagen na Mckenna Zand kleeft aan mijn hielen en de achterkant van mijn kuiten terwijl ik op mijn plank plof en waterdruppels uit mijn haar schud. Met een zucht plaats ik één hand achter me terwijl ik uitkijk over het water. Hoogwater rolt binnen, de zon zakt onder de horizon en de lucht brandt oranje en zacht geel. Een vleugje glimlach krult mijn lippen terwijl ik uitadem, verdomd opgelucht dat ik hier ben in plaats van Boston. Natuurlijk, het weer dooit nu het april is. Maar ik had echt tijd en ruimte nodig weg van het herenhuis. De band. Mckenna. Ironie is zeker een bitch, want die twee dingen – tijd en ruimte – zijn precies waar ze twee magere maanden geleden om vroeg. Het brak mijn hart om haar te verlaten, maar de gedachte werd makkelijker te verteren toen ik accepteerde dat ik haar verstikte. En mezelf daarbij vernietigde. Een wervelwind van feesten, een tijdje in de afkickkliniek en therapie hielpen me helder te zien. Mijn vrouw, de liefde van mijn godverdomde leven, was beter af – gezonder, gelukkiger, sterker – zonder mij en mijn onzin die haar naar beneden trok. Zelfs nu, wetende dat ze volgende maand afstudeert van de rechtenstudie, vult me met trots. Ze is een intelligente, gepassioneerde, ambitieuze vrouw die geweldige dingen zal doen. Haar vrijlaten was het juiste om te doen – voor ons beiden. Ik diende haar papieren, ze tekende, en ik belandde hier, in mijn stukje vrede en paradijs. Het is hier, tussen de golven, zonsopgangen en zonsondergangen, dat ik mijn gebroken hart heb verpleegd, de wonden aan mijn ego heb gelekt en heb geprobeerd mijn voeten weer onder me te krijgen. Het zijn weken geweest, en de meeste dagen worstel ik nog steeds om te overleven. Om godverdomme te ademen. De hartverscheuring in Mckenna's ogen toen ik die scheidingspapieren overhandigde, staat op mijn verdomde oogleden gegrift. Een herinnering elke keer dat ik knipper. En de manier waarop mijn hart brak toen ze haar pen diep in het papier drukte en woedend haar naam over de lijn krabbelde, waarmee het einde van onze relatie werd bezegeld, doet nog steeds pijn. Een constante fantoompijn. Ik knik naar een kerel die voorbijkomt, kokosnoten verkoopt. Ik stop wat geld in zijn hand nadat hij de kokosnoot heeft gesneden en aan mij heeft overhandigd. “Gracias,” mompel ik, terwijl ik het zoete water drink. Mijn telefoon rinkelt vanuit mijn rugzak en ik schud mijn hoofd, zelfs terwijl ik hem eruit haal en opneem. “Ik ben in orde,” zeg ik tegen mijn broer. “Het gaat niet altijd om jou, Mav.” “Is het dat niet?” Ik hoor Jamesons grijns door de verbinding. “Je klinkt goed.” “Golfsurfen, zon en kokosnoten. De natuurlijke remedie.” “Kom je snel naar huis?” Hij negeert mijn nonchalante samenvatting van het strandleven en komt ter zake. Thuis. Boston. Mckenna. Behalve dat ze mijn thuis niet meer is. “Geen directe plannen.” Jameson zucht. “Je kunt je leven niet voor altijd ontlopen.” “Gewoon nog even dan.” “Ik mis je, Mav. Wij allemaal.” “Zelfs Amelia?” Ik maak een grapje. Amelia haat me meestal en tegenwoordig bezit ik niet genoeg positieve eigenschappen om haar dat kwalijk te nemen. “Zelfs Amelia,” antwoordt hij serieus. Ik trek een wenkbrauw op. “Stop met liegen.” Jameson vloekt. Houdt even stil. En dan, “We zijn uit elkaar.” Ik houd mijn adem in, me afvragend of hij serieus is. Jameson en Amelia zijn vaker uit elkaar gegaan en weer bij elkaar gekomen dan ik kan tellen. “Voorgoed deze keer,” voegt hij er zachtjes aan toe. “En terwijl ze haar spullen aan het pakken was, zei ze dat ik meer zoals jij moest proberen te zijn. Als dat geen klinkende aanbeveling is, weet ik het ook niet meer.” “Het spijt me, man.” “Je liegt.” Ik lach en het geluid galmt als een donderslag. Ik lach dezer dagen niet veel en het feit dat ik het nog steeds kan, verrast me. “Je hebt gelijk. Jij en Amelia hadden jaren geleden uit elkaar moeten gaan.” Jameson geeft geen commentaar. Dat doet hij nooit als het over haar gaat. Ze was zijn eerste liefde en ze hebben een achtbaan van hoogte- en dieptepunten gehad. Meer dieptepunten dan hoogtepunten als ik eerlijk ben. Maar mijn broer heeft nooit een kwaad woord gezegd over de vrouw die hem bedrogen heeft en hem voor een godverdomde idioot heeft gehouden. Ik begrijp niet waarom en ik betwijfel of ik dat ooit zal doen. Het is gewoon een van die dingen. Zoals Mckenna en ik. Niemand begrijpt het, behalve wij. Behalve ik. “Alsjeblieft, Mav, doe me dit niet aan. Ons niet.” “Je verdient meer, beter, dan ik.” “Maar ik wil jou. Ik hou van jou.” “Ik hou ook van je, schat. Daarom moet ik dit doen. Ik moet je laten gaan zodat we allebei heel kunnen zijn. Genezen.” Mijn laatste gesprek met mijn vrouw voordat ze de scheidingspapieren ondertekende, speelt door mijn hoofd. En begrip, mededogen en godverdomme empathie voor mijn broer en zijn situatie schieten omhoog. “Gaat het?” vraag ik, mijn toon zachter. “Verdomme,” mompelt Jameson, met pijn in zijn woorden. “Wanneer kom je thuis, Mav?” Verdomme. Ik gooi mijn lege kokosnoot weg, kijkend hoe de schil over het zand rolt voordat hij tot stilstand komt. De zon is bijna verdwenen. De schemering verandert in nacht. De frisse lucht is nu zwaarder, in lijn met mijn hoofd en hart. Mijn broer zal me nooit rechtstreeks vragen om naar huis te komen, maar dit gesprek geeft aan dat hij iemand nodig heeft. Mij nodig heeft. “Binnenkort,” mompel ik. “Ze studeert over drie weken af,” herinnert hij me eraan. Mijn hart krimpt ineen. Mckenna heeft zo hard gewerkt voor haar rechtenstudie. Ze heeft horden overwonnen die hoger waren dan de Mount Everest. “Ik ben dan thuis.” Jamesons opluchting is voelbaar door de lijn. Ik voel het en knik naar mezelf, wetende dat ik mijn verantwoordelijkheden te lang heb ontlopen. “Tot snel?” “Ik zie je, broer,” bevestig ik, en beëindig het gesprek. Dan gooi ik mijn telefoon terug in mijn rugzak, werp nog een laatste, lange blik op de zee, en kom overeind. Ik pak mijn board en ga naar huis. In werkelijkheid is mijn plek hier mijn enige echte thuis. Het herenhuis in Boston behoort toe aan de band, hoewel ik de afgelopen vijf jaar degene ben geweest die daar het meest heeft doorgebracht. Nou ja, ik en Mckenna. Reign vertelde me dat ze daar nog steeds woont en die wetenschap heeft me de afgelopen drie weken gerustgesteld. Ik vraag me af of ze ooit mijn kamer binnengaat, onder mijn lakens glipt en mijn geur inademt. Herinnert ze zich nog wanneer het bed van ons was? Mist ze die late avonden, onze benen in elkaar verstrengeld, onze harten synchroon kloppend? Denkt ze aan mij zoals ik aan haar denk? Verdomd constant. Ik spoel me af als ik thuiskom. Ik doorloop de handelingen van overleven. Eten, televisie kijken, het koude bier dat ik wil vervangen door een verdomde muntthee. En slapen. Morgen is weer een dag. En nu ik weet dat mijn tijd hier opraakt, moet ik nadenken over mijn volgende hoofdstuk. Terug in Boston. Terug met de band. Terug met mijn broer. En dat alles zonder Mckenna. Het is een realiteit die ik niet wil overwegen, maar nu, met Jamesons telefoontje in mijn oren, weet ik dat het tijd is om naar huis te gaan. Mckenna Achtendertig dagen na Mav “Je ziet er goed uit, Kenny,” zegt papa terwijl hij de stadswoning binnenduwt, zijn handen vol terwijl hij een dienblad met koffie en een zak gebakjes balanceert. Ik stap naar voren om te helpen en neem het dienblad met koffie uit zijn handen. “Goedemorgen, pap. Bedankt voor het ontbijt.” “Ik herinner me de chaos van de eindexamenweek.” “Het is de hel. Ik heb eindelijk mijn haar gewassen.” Papa grinnikt. “Het is het ergste,” stemt hij toe, terwijl hij op een barkruk in de keuken zit en de zak met gebakjes open scheurt. “Maar…” Ik grijns naar hem. “Het is nu voorbij.” Ik hap naar adem, mijn ogen vallen op de gebakjes. “Je hebt eclairs en kaneelbroodjes?” “Je vindt ze nog steeds allebei lekker?” Hij lijkt verrast en opgelucht. “Heel erg,” zeg ik zachtjes. De hernieuwde band met papa is een van de mooiste uitkomsten van mijn ‘situatie’ – huwelijk? – met Mav geweest. Wanneer hij zulke dingen doet, de kleine details onthoudt, heelt het een deel van de pijn waar een jongere versie van mij jaren geleden in leefde. “Bedankt.” Papa knikt en neemt een slok koffie. “Nou, we vieren feest.” Hij breekt een éclair doormidden en neemt een grote hap. Terwijl de banketbakkersroom over zijn knokkels glijdt, dwing ik mezelf om op te staan en een mes, twee borden en een stapel servetten te pakken. “Hier,” zeg ik, terwijl ik de servetten naar hem toe schuif. “Jij bent de eerste die ik in een tijdje over de vloer heb gehad.” Papa lacht en schudt zijn hoofd. “Deze zijn heerlijk.” Hij veegt zijn handen af aan een servet. “Ik kan niet geloven dat je over twee weken afstudeert.” “Geloof me, ik ben er klaar voor.” Ik ga tegenover hem zitten en breek een stuk kaneelbroodje af. Ik stop het in mijn mond, sluit mijn ogen en geniet van de zoete lekkernij. Eindexamens zijn echt een hel geweest, maar ze zijn niets vergeleken met het advocatenexamen dat ik in juli moet afleggen. En ze waren een makkie vergeleken met de stress die ik dit jaar heb doorstaan met Bran. En dan is er Mav. Nee, ik denk nu niet aan Mav. Het is te… moeilijk. Om de examens te overleven, moest ik alle gedachten aan mijn ex-man zo ver mogelijk uit mijn hoofd zetten. Dus, helemaal niet ver. “Ik weet dat je dat bent,” antwoordt papa, zijn stem ernstig. Ik open mijn ogen en haal mijn schouders op. Papa schraapt zijn keel. “Nu de examens achter de rug zijn, wil ik iets met je delen.” Ik ga rechterop zitten. “Dit klinkt onheilspellend.” Een schaduw van een glimlach verschijnt op papa's gezicht. “Hangt af van je perspectief. Maar, misschien wel, ja.” “Dat doet het nog erger klinken.” Papa neemt nog een slok van zijn koffie en leunt voorover. “Weet je nog dat ik je vertelde dat je moeder niet de grote liefde van mijn leven was?” Ik knik. Wie kon zoiets vergeten? “Je zei dat het een vrouw was genaamd Isabel. Dat ze was overleden en dat het lang geleden was.” “Dat klopt.” Fronsend dring ik aan. “En? Waarom breng je dit nu ter sprake?” Papa zucht zwaar en wrijft met een hand over het onderste deel van zijn gezicht. “Omdat het relevant is en nu er genoeg tijd is verstreken sinds Maverick—” Ik krimp ineen bij het horen van zijn naam en papa werpt me een sympathieke blik toe. “En nu de eindexamens achter de rug zijn,” gaat papa verder, “moet je de waarheid weten. Het volledige verhaal.” Ik bijt op de hoek van mijn mond en wacht. Papa kijkt me recht aan terwijl hij toegeeft: “Isabel was de moeder van Branson Burton.” “Wat?” Ik hap naar adem, voel de lucht uit mijn longen verdwijnen. Even is het alsof ik geen zuurstof kan inademen. Pure adrenaline schiet door mijn aderen. Ik sta op van de barkruk en grijp het slagersblok, en dan pakt de lucht me en adem ik diep in. Gulzig. Nerveus. Papa staat aan de andere kant van het eiland, één hand uitgestrekt alsof hij me wil vangen als ik flauwval. Gelukkig gebeurt dat niet. In plaats daarvan adem ik nog een keer diep in, focus me op het ontspannen van mijn schouders en het stabiliseren van mijn hartslag, en ga weer zitten. “Je kunt maar beter bij het begin beginnen, pap.” “Ja,” stemt hij toe, weer plaatsnemend. “Dat zou ik moeten doen.” Hij neemt een slok van zijn koffie, tijd winnend terwijl hij zijn mentale uithoudingsvermogen opbouwt voor het verhaal dat hij gaat delen. Dan kijkt hij me aan en begint. “Ik studeerde in Texas in mijn derde jaar van de universiteit om deel te nemen aan een stageprogramma. Het was, eerlijk gezegd, een van de beste jaren van mijn leven. Ik maakte geweldige vrienden, solide connecties die me hielpen mijn start in het bedrijfsleven te maken, en, voor het eerst, werd ik verliefd.” “Isabel,” fluister ik. “Isabel,” herhaalt papa. “Ze was een huishoudster voor een rijke familie.” “De Burtons,” zeg ik, hoewel ik al weet hoe dit verhaal zal aflopen, maar ik wil toch dat papa de woorden uitspreekt. “De Burtons,” bevestigt papa. Mijn ogen sluiten terwijl ik het bloed uit mijn gezicht voel wegtrekken. “Isabel en ik werden verliefd. We waren bijna het hele jaar dat ik in Texas woonde aan het daten. Ze was een intelligente en mooie vrouw met een miljoen plannen. Maar ze had het niet gemakkelijk in het huishouden van de Burtons. Haar moeder, die ook voor de familie werkte, werd regelmatig mishandeld door Jeff Burton.” Ik hap naar adem. “Brans vader?” “Brans grootvader,” corrigeert papa. “Waarom heeft ze het niet gemeld? Waarom jij niet?” beschuldig ik. Papa wrijft opnieuw met zijn hand over zijn gezicht en kijkt me behoedzaam aan. “Ik had het moeten doen. Maar Isabel liet me zweren niemand te vertellen. Haar moeder, haar hele familie inclusief zijzelf, waren illegaal in de Verenigde Staten.Ze waren blij dat ze het werk hadden gevonden dat ze deden en Isabels moeder wilde de kansen van haar kinderen op een toekomst in Amerika nooit in gevaar brengen.” “Dus ze… onderging het gewoon?” Ik huiver bij die gedachte. Papa knikt, even ellendig kijkend als ik me voel. “Ja.” Woede stroomt door me heen, snel en furieus. “Ik weet het. Het spijt me.” Papa steekt een hand op. “Als ik nu terug in de tijd kon gaan, als ik dingen anders kon doen, zou ik dat doen.” Ik schud mijn hoofd en bedwing mijn woede. Sterker nog, ik concentreer me op het verwijderen van mijn emoties uit de vergelijking. Ik moet met een helder hoofd naar papa's verhaal luisteren. Een open geest die de informatie vanuit alle hoeken kan ontleden. “Wat gebeurde er?” “Isabel en ik gingen uit elkaar toen mijn tijd in Texas eindigde,” zegt papa. “Je hebt het uitgemaakt met haar?” Mijn verontwaardiging komt terug. Zoveel voor logische verwerking. “Nee. Nooit.” Ik trek mijn wenkbrauwen op, wachtend tot hij een echte verklaring geeft. “Isabel was wijs voor haar leeftijd. Ze wist dat met de afstand tussen ons… nou, ik wilde dat het werkte. Ik wilde haar laten komen, met haar trouwen, haar meenemen naar Boston. Ze kon haar familie niet verlaten. Niet toen, tenminste. Ik zwoer dat ik zou wachten. Ik had geen idee dat de situatie in het Burton-huis ook… onmogelijk… voor haar werd.” Ik sluit mijn ogen, lees tussen de regels door. “Ik kende de volle omvang ervan, van niets, totdat het te laat was,” haast papa zich te zeggen. “Ik ging terug naar Boston, met een gebroken hart, in de overtuiging dat ze niet meer bij me wilde zijn. Ik stortte me op mijn laatste jaar van de universiteit en daarna op het opzetten van mijn bedrijf. Jaren gingen voorbij en toen, via een collega uit Texas, leerde ik de waarheid. Brans vader, een getrouwde man met een gezin, had een affaire met de huishoudster van zijn vader, Isabel. Was het echt een affaire? Deed hij haar pijn?” Papa wordt bleek en haalt trillend adem. “Ik weet het niet, Mckenna. Maar Isabel kennende zoals ik haar kende, zou ik mijn leven inzetten op het laatste. Toen ze zwanger werd, stuurde hij haar naar Massachusetts en betaalde haar om te zwijgen. Hij zorgde voor een heel nieuw leven voor haar, schoonmakend in het huis van een familievriend buiten Boston. Destijds breidde de familie Burton hun politieke invloed uit en Brans grootvader wilde niet dat het schandaal de reputatie van de familie zou besmeuren.” “Maar ze zijn allemaal schuldig!” sisis ik. “Dat zijn ze,” beaamt papa. “Isabel beviel van een jongetje.” “Bran,” spuug ik uit, stikkend in zijn naam. Papa knikt. “Isabel heeft hem opgevoed totdat ze op vijftienjarige leeftijd stierf aan borstkanker. Op dat moment was Brans vader gescheiden en zijn tijd voor politieke bekwaamheid was voorbij. Hij werd Brans wettelijke voogd, schreef hem in op een prestigieuze kostschool hier in Massachusetts, en probeerde hem de fijne kneepjes van het familiebedrijf bij te brengen.” “Seksueel misbruik en intimidatie,” flap ik eruit. Papa haalt diep adem. “De appel valt niet ver van de boom.” “Ik kan dit niet geloven,” mompel ik. “Brans moeder was jouw… de liefde van je leven?” Papa knikt opnieuw. “Geloof me, ik kon het ook niet geloven. Als je Isabel kende… Ik kan het me niet voorstellen.” Hij zwijgt en schudt zijn hoofd. “Het maakt me ziek om te denken aan wat haar zoon jou heeft aangedaan. Maar het was persoonlijk, Mckenna. Ik legde de stukjes pas bij elkaar toen het te laat was en het spijt me zo ontzettend, Kenny. Het spijt me dat ik je niet heb beschermd zoals ik had moeten doen.” “Papa,” mijn stem breekt terwijl ik over de gebakjes reikt naar zijn hand. Hij omklemt de mijne met de zijne en staart me aan met pijn in zijn ogen. “De eerste link legde ik toen Mav en ik onderzoek deden. We ploeterden door alle details die zijn contact had verzameld en haar naam viel me op. Maar ik wist het nog steeds niet zeker. Ik had niet alle informatie. Alles ging kort daarna mis.” Papa gooit een hand om de afgelopen maanden van mijn leven te omvatten. “Mav’s zuippartij,” zeg ik. Papa knikt. “Je was diepbedroefd. Je probeerde te genezen. En toen, de scheiding, eindexamens… er was geen goed moment om het je te vertellen. Dit is het nog steeds niet,” geeft hij toe, rondkijkend in mijn keuken. “Je moet je voorbereiden op het bar-examen.” “Ik weet het. Maar ik ben blij dat je het me verteld hebt. Zelfs als het me dagen zal kosten om het te verwerken. Brans moeder.” Papa zucht. “Je moet de waarheid kennen, want, Mckenna, ik weet niet waartoe Bran in staat is. Niemand weet dat. En zijn aanval op jou, de mentale manipulatie, de jarenlange trauma’s… het is allemaal persoonlijk.” Ik huiver van papa’s woorden. Van de implicatie erachter. “Maar Bran is nu in Texas.” “Ja,” beaamt papa, zijn gezicht nog steeds vol zorgen. “Op dit moment wel. Maar we weten niet wat de toekomst brengt, en ik wil dat je alle details hebt. Alle informatie die ik heb.” “Ik snap het,” adem ik uit, evenzeer hatend dat mijn vaders woorden me een berg nieuwe zorgen bezorgden als opgelucht dat ik eindelijk een deel van Brans motief begrijp. Ik vroeg me altijd af waarom hij zo’n plezier schepte in het kwellen van mij. Nu, denk ik tenminste te begrijpen waarom Bran mij eruit pikte – om wraak te nemen op mijn vader. Om hem pijn te doen voor de pijn die hij Isabel bezorgde. Het maakt het niet goed, maar het geeft een sprankje afsluiting waarvan ik geen idee had dat ik ernaar zocht tot dit moment. “Bedankt voor het vertellen.” Papa knikt en pakt een hele éclair, neemt een grote hap. Hij kauwt rustig, bedachtzaam, een lange tijd. “Ik had echt geen idee,” mompelt hij, bijna tegen zichzelf. Dan snijden zijn ogen naar de mijne. “Ik heb Isabel gezocht.” Hij snuift en schudt zijn hoofd. “Het was eigenlijk vlak voordat jij geboren werd. Jouw moeder en ik waren al getrouwd en toch, ik kon het niet helpen me af te vragen wat er met haar gebeurd was. Was ze getrouwd? Had ze kinderen? Waar woonde ze? Ik heb niet te diep gegraven, uiteraard, want ik vond geen informatie over haar. En ze was hier, praktisch om de hoek,” geeft hij toe, zijn ogen wijd opengesperd van de ironie. “Maar ja,” zucht hij, ouder lijkend dan zijn jaren, “misschien wilde ik de waarheid ook niet weten. Misschien wist ik diep van binnen dat het beter was om dat hoofdstuk gesloten te houden.” “Misschien,” mompel ik, hem meer begrijpend dan ik voor mogelijk had gehouden. Heb ik niet precies hetzelfde gedaan met Maverick? Wist ik diep van binnen niet dat er iets mis was? Waarom kon ik de volledige waarheid niet aan? Waarom zag ik de pijn waarin hij verdronk niet? Hoewel ik pijn had, kon ik niet lang genoeg uit mijn eigen hoofd stappen om te begrijpen dat Maverick vlak naast me verdronk. En ik haat het dat ik diep van binnen mezelf afvraag waarom ik hem geen reddingslijn heb toegeworpen, terwijl hij alleen maar heeft geprobeerd mij te redden. Herhaaldelijk. Mav Eenenvijftig Dagen Na Mckenna De rest van mijn tijd in Costa Rica besteed ik aan het opbouwen van gezonde gewoonten. Surfen, zonnebaden en songteksten schrijven. Ik ga dagelijks naar de sportschool, ren op het strand en drink elke avond mijn thee onder de sterren. Ik droom over de mooie en getalenteerde vrouw die ik verloor. Ik rouw om het einde van onze relatie en alle manieren waarop ik het heb verknald. Ik praat wekelijks met mijn therapeut. Hoewel ik contact heb met mijn broer, Reign en Levi, houd ik onze gesprekken luchtig. Het is niet nodig om in de details te tappen als ik snel thuiskom. Die gesprekken – de moeilijke, pijnlijke – kunnen we persoonlijk voeren. De enige persoon met wie ik praat en die ik echt in vertrouwen neem, is mijn moeder. Als er één persoon op de planeet is die kan luisteren en niet oordeelt, dan is zij het wel. Moeders vermogen om tegelijkertijd verdriet en gratie te omvatten is ongeëvenaard, en ik ben dankbaar dat ik op haar kan leunen. Op de ochtend van mijn terugvlucht ontvang ik een sms van Allegra. Het is een afbeelding van een kaartje voor Mckenna's rechtenstudie-afstuderen. Ik snuif. Natuurlijk zal ik er verdomme zijn. Ik zou de wereld niet missen om haar over dat podium te zien lopen. Niet dat zij het ooit zal weten. Niemand zal het weten. In plaats van te antwoorden, houd ik Allegra op gelezen en ga ik naar het vliegveld.