Hoofdstuk 2: Connor

Terwijl ik als een griezel op de gang hang, scheuren de gedempte geluiden van Harlow's snikken door me heen.

Wat een klootzak. Ik haat mannen die niet gewoon eerlijk kunnen zijn. Wil je een beetje aanklooien? Ga dan geen serieuze relatie aan. Wil je een constante in je leven? Een vrouw die van je huis een thuis maakt, een vrouw naast wie je elke avond in bed kunt kruipen? Wees haar dan waardig.

Bovendien, wie bij zijn volle verstand zou een vrouw zoals Harlow bedriegen?

Mijn handen ballen zich tot vuisten terwijl ik door de gang ijsbeer, onzeker over wat ik in vredesnaam moet doen. Ik haat het dat Low pijn heeft. Ik haat het zo ontzettend. Maar ik kan ook niet doen alsof ik in het verleden niet de oorzaak van haar pijn ben geweest. Ik kan het feit niet negeren dat het pijnlijk is voor ons beiden om haar zo kapot te zien gaan. Voor haar, omdat ze geen gezichtsverlies wil lijden voor mij. En voor mij, omdat ik haar geen verdriet meer wil doen.

Maandenlang was onze affaire casual, leuk en zo ontzettend heet dat ik ernaar hunkerde, naar haar, meer dan naar welke andere vrouw dan ook. Maar toen ze me vertelde dat ze meer wilde — de gevoelens en de toekomst van een echte relatie — trok ik me terug. Ik wist dat als ik het toen niet met haar uitmaakte, ze haar wereld kleiner zou maken om in de mijne te passen. Harlow Reid is voorbestemd om grote dingen te doen. In Chicago blijven om de vriendin van een afgedankte MMA-vechter te zijn, is daar niet één van. Toch had ik geen idee dat het beëindigen van onze relatie haar ertoe zou aanzetten om van de ene op de andere dag uit mijn leven te verdwijnen. Of dat ze de volgende twee verdomde jaren niet met me zou praten, tenzij het absoluut noodzakelijk was.

Een gejammer klinkt door de deur, en ik krimp ineen.

Ik kan niet zomaar weglopen. Niet als de geluiden van haar snikken door mijn borst scheuren. Niet als het beeld van haar met tranen in haar ogen, haar schouders voorovergebogen, in mijn hoofd rondspookt.

Ik weet niet wat het protocol is wanneer een vrouw waar je om geeft pijn heeft omdat een andere man haar onrecht heeft aangedaan, maar ik weet dat ik op het punt sta om de regels te overtreden.

Tegen de muur tegenover de badkamer geleund, geef ik Harlow nog een paar momenten voor zichzelf. Waar zij betreft, is weglopen altijd mijn standaardmodus geweest. Zo ben ik consistent. Vanaf het eerste moment dat ik haar zag, heldergroene ogen, een aanstekelijke lach, en een aanwezigheid die de lucht met energie vulde, en de sfeer van elke kamer waar ze binnenkwam veranderde, wist ik dat ze veel te goed voor me was. We hadden nooit een kans.

Harlow zou een Hollywood-lieveling kunnen zijn. Ze verdient het.

En ik? Ik ben een afgedankte nobody die vertrouwde op mijn straatwijsheid en mijn vuisten om de rijpe leeftijd van eenendertig te bereiken. Ik kijk naar beneden en spot met mijn gespleten knokkels, eeltige vingers en misvormde handen. Te veel breuken. Te veel temperament.

Roekeloos, vastberaden en veeleisend, ik lijk absoluut niet op Golden Boy. Maar ik wist altijd dat Harlow zou eindigen met iemand zoals hij. Ik was de donkere, mysterieuze alfa met wie ze de tijd doodde in haar twintiger jaren. Meisjes zoals Harlow eindigen niet met jongens zoals ik. Althans, de slimme niet. En Harlow is een van de meest intelligente mensen die ik ken.

Haar huilen verstomt aan de andere kant van de deur en een deel van de druk op mijn borst neemt af, als helium dat uit een ballon ontsnapt.

Harlow Reid. Degene die ontsnapte.

Nee, degene die jij wegduwde, domoor.

Toen ik Eli's keuken binnenkwam en mijn ogen die van haar raakten, kon ik niet geloven dat ze hier echt was. Hoewel ik Eli nooit direct naar haar vroeg, heeft hij de afgelopen maanden genoeg glimpen van haar leven geboden om te klagen over de man, Bryce Hawke, voor wie ze zichzelf verandert. Eli had er geen probleem mee om me te vertellen dat Harlow's nieuwe liefde niets waard was.

“Zelfingenomen en egotistische eikel. Ik ken het type. Hij zal alles van haar afnemen en niets teruggeven,” raasde mijn beste vriend op een avond nadat Zoe zich zorgen maakte over Harlow's relatie.

Hoe serieuzer hun verbintenis werd, hoe moeilijker het was om te vermijden. Elk verdomd tijdschrift in de kassa van de supermarkt adverteerde hun perfecte romance. Ik kocht zelfs een keer een exemplaar omdat Harlow adembenemend uitzag op de cover. Het was een spontane foto. Ze zag er nog steeds uit als zichzelf — moeiteloos, vlekkeloos, onmiskenbaar sexy — en niets zoals de vrouw die vanmorgen een mimosa dronk in de keuken.

Zelfs voordat ze het bericht ontving dat haar aan het huilen maakte, was ze te stijf, te afstandelijk. Haar haar is lichter, met meer blond dan de laatste keer dat ik haar zag. Ze is ook dunner, slank zoals al die Californische meiden die er airbrushed uitzien, zelfs als ze proberen echt te zijn.

Maar erger dan eruit te zien als de L.A.-socialite die ze zwoer nooit te zullen worden, was de manier waarop ze naar me keek. Ongeïnteresseerd, bijna verveeld. Alsof we nooit een geschiedenis hebben gedeeld. Alsof ik niet weet dat ze een moedervlek in de vorm van een ster op haar rechterheup heeft. Alsof ik niet de persoon ben die haar vasthield toen ze instortte nadat haar moeder voor de vierde keer naar de afkickkliniek ging. Alsof ik niet de man ben die haar tot het uiterste van haar verstand kan brengen. Haar afstandelijkheid raakte me, verpestte mijn feeststemming en vulde mijn maag met woede en teleurstelling. Ik haat het dat ze dwarsdoorme heen keek zonder naar me te kijken. Ik haat het vooral dat ik het zo tussen ons heb gemaakt.

Ik duw me van de muur af, een golf van frustratie stroomt door me heen, en stap naar de badkamerdeur. Dit is dom. Ik ga niet in de gang staan, wachtend tot Harlow beslist of ze wil praten. Ze huilt op een driejarige's verjaardagsfeestje, godverdomme. Ze moet duidelijk met iemand praten.

Nu, met Zoe die gasten ontvangt en Eli die de festiviteiten begint, ben ik haar beste optie.

Ik til mijn hand op om op de deur te kloppen wanneer deze openswingt.

Verrast, struikel ik wanneer ze tegen me aan botst. Mijn armen slaan om haar heen om te voorkomen dat ze valt. Onverwacht stort ze in mijn omhelzing, haar kracht verlatende haar terwijl ze tegen mijn borst zakt.

Verdomme. Het vrolijke geschreeuw van kleuters komt dichterbij. Zonder erbij na te denken loop ik Harlow achteruit de badkamer in, en schop de deur achter ons dicht. Nauwelijks zijn we in de poederkamer verborgen, of haar tranen beginnen opnieuw en ik houd haar steviger vast.

Harlow valt uit elkaar in mijn armen. Haar angst zien, zorgt ervoor dat mijn keel dichtknijpt, totdat slikken moeilijk wordt. Woede bouwt zich op in mijn bloedbaan. Ik ben woedend op die laffe Bryce omdat hij Harlow pijn doet. Ik ben kwaad op de media omdat ze haar overrompelden. Maar bovenal ben ik boos op mezelf omdat ik niet genoeg voor haar was toen ze me vroeg dat te zijn. Nu, in plaats van te verdrinken in haar heldergroene ogen en de muziek van haar lach te horen, troost ik haar terwijl ze instort door het verraad van de man van wie ze houdt.

“Sst, het is goed met je,” fluister ik in haar haar, mijn hand ondersteunt de achterkant van haar hoofd.

Ze hik tegen mijn borst en ik glimlach, genietend van het geluid, aangezien dit de meest echte Harlow is die ik in jaren heb gezien.

“Ik heb je, Low.”

“Het spijt me,” jammert ze. “Ik verpest je shirt.”

Snuivend probeer ik mijn lach in te houden. Ze moet het merken want ze trekt zich terug, kijkt me aan met opgezwollen ogen en een roodgetipte neus.

Ik grijns, “Dat is wat je zo van streek maakt? Mijn shirt?”

Haar ogen vernauwen zich en vullen zich tegelijkertijd met tranen. Ik reik uit en druk haar terug tegen mijn borst. “Laat het eruit, schat. Ik beloof je geheimen niet aan de roddelpers te verkopen.”

Ze kreunt en slaat me op mijn ribben.

Ik houd haar steviger vast. Langzaam ontspant ze zich in mijn omhelzing. Ik weet niet hoe lang we knuffelen, maar wanneer ik ons zie in de enorme badkamerspiegel, bevalt onze weerspiegeling me meer dan zou moeten.

Klein van gestalte, maar groter dan het leven in persoonlijkheid, Harlow past nog steeds perfect tegen me aan. Haar blonde haar steekt af tegen de gebruinde huid van mijn onderarmen, een gevolg van vreemde bouwvakkersklussen terwijl ik probeerde mijn sportschool overeind te houden. Terwijl zij puur is, ben ik gebrekkig. Waar zij extravert is, ben ik introvert. Maar wanneer we samen zijn, vertraagt alles en houd ik het moment vast zo lang als ze me toelaat.

Harlow trekt zich terug, veegt de achterkant van haar knokkels langs haar ogen. Wanneer ze haar spiegelbeeld ziet, wordt ze bleek. “Ik zie er vreselijk uit,” mompelt ze, pakt haar tas en haalt er een make-up tasje uit.

Ik plof neer op de gesloten toiletbril en kijk zwijgend toe hoe ze compactdoosjes en tubes drab tevoorschijn haalt.

“Wat ben je aan het doen?” vraag ik terwijl ze wat smurrie onder haar ogen smeert.

“Mijn gezicht fixen.”

“Je gezicht ziet er beter uit zonder al die troep.”

Ze staart me aan en gooit de tube op de kaptafel. “Ik ben een puinhoop.”

Ze klinkt verslagen. Ze zakt naar de grond, leunt tegen de muur en kijkt me aan. Kwetsbaarheid flakkert in haar ogen. Het is zo'n opluchting om een echte uitdrukking te zien dat ik naast haar ga zitten, mijn benen krampen in de kleine ruimte.

“Low, je bent veel dingen, maar je bent nooit een puinhoop.” Ik leg een hand op haar knie. De zachtheid van haar huid veroorzaakt een rilling van bewustzijn door me heen.

Harlow Reid is een echte vrouw. Glanzende, zachte huid, glooiende rondingen en zoete hoeken. Ze is altijd prachtig geweest. Niet alleen vanwege haar uiterlijk — dat godverdomme prachtig is — maar vanwege haar hart.

Ze legt haar hoofd op mijn schouder, haar pretenties uit de keuken verdwenen. “Mijn vriend heeft me bedrogen en de hele wereld weet het.”

Ik knijp in haar knie.

“Ik zou met hem trouwen,” geeft ze toe, haar toon onleesbaar.

Haar bekentenis schokt me tot in het diepst van mijn ziel. Een verblindende woede – op Hawke, op Low, op mijn verdraaide zelf – laait op, waardoor mijn huid brandt. “Je zou trouwenmet die slappe lul?”

Harlow verstijft naast me, maar het kan me niet schelen.

“Waar dacht je in godsnaam aan? De Golden Boy? Echt, Low? Wilde je je leven doorbrengen met hem achterna lopen totdat hij je dood verveelde?”

“Wat bedoel je?” vraagt ze, haar toon nieuwsgieriger dan de defensieve woede die ik verwachtte.

Ik staar haar aan, mijn hand glijdt over haar jurk om op haar heup te rusten. “Harlow Reid, je verdient veel meer dan je leven in de schaduw van de ego van een man doorbrengen. Golden Boy? Hij denkt alleen aan zichzelf, zijn carrière. Als hij om je gaf, zou hij je nooit in de positie brengen om zijn verdomde ontrouw te ontdekken via een verdomde tweet.”

“Het was een blog.”

“Wat dan ook. Hij is een klootzak.”

“Ik voel me zo dom.” Haar ogen sluiten en ze leunt terug tegen de muur.

“Waarom? Hij is de domme. Hij heeft jou verloren.”

“Iedereen weet het,” fluistert ze, haar vingers draaien aan haar neuspiercing zoals ze doet als ze nerveus, ongemakkelijk is of over iets nadenkt.

“Wie is iedereen, Low? Een stel mensen in L.A. om wie je niet eens geeft?”

Ze draait zich naar me toe, haar ogen vlammen. “Wat bedoel je, mensen om wie ik niet geef? Het is twee jaar geleden, Connor. Je kent me niet meer.”

“Jawel,” zeg ik zonder aarzeling. “Ik weet dat het even geleden is, Low, maar ik ken je.”

Ze spot, schudt haar hoofd. “Ik heb een leven, een carrière die ik heb opgebouwd—”

“Toezicht houden op losers die proberen liefde te vinden in vliegtuigen voor een camera?” Ik onderbreek haar, verwijzend naar haar functie als presentatrice van een of andere bullshit reality-televisieshow waarin deelnemers zich op dertigduizend voet hoogte compleet belachelijk maken.

Harlow sputtert, springt overeind. “Die mensen proberen het tenminste, Connor. Ik probeer het tenminste. Ik stel me open en ja, ik ben nu verdomde vernederd. Ik schaam me en voel me zo ontzettend dom. Vooral omdat van alle mensen ter wereld die me met de grond gelijk gemaakt zien worden, jij het moet zijn.” Ze steekt een vinger naar me uit.

Ik ga rechterop zitten, absorbeer haar woede en haat het tegelijkertijd. “Harlow—”

“Nee. Je mag hier niet zitten, zo schijnheilig, en vreemden beoordelen die proberen liefde te vinden. Is dat zo vreselijk? Om niet je leven helemaal alleen te willen doorbrengen? Ik bedoel, oké, ik ben er duidelijk slecht in, maar ik probeer het tenminste.” Met een zucht schept ze haar spullen terug in haar tas.

“Low, wacht even.” Ik sta op, de deur blokkerend. “Ik bedoelde jou niet.”

“Toch wel? Wat maakt mij anders dan al die mensen in die show? Mijn leven implodeert in realtime voor iedereen om uit elkaar te trekken, net als dat van hen, en dat allemaal omdat ik wil geloven dat ik genoeg ben voor iemand.”

De pijn achter haar woorden, gekoppeld aan haar verslagen uitdrukking, veroorzaakt de tweede schokgolf. Ze denkt dat ze niet genoegis? Jezus Christus.

Ik vecht tegen de drang om te grinniken. Het probleem is dat ze te veel is.

Ze knijpt haar ogen tot spleetjes, alsof ze me uitdaagt te lachen. Zoals gewoonlijk heeft ze de redenering helemaal mis.

Ik schraap mijn keel, “Het spijt me.”

“Wat?”

“Mijn excuses.”

“Ik weet het. Ik wilde het gewoon nog een keer horen.”

Ik strek mijn armen opnieuw uit, wanhopig om haar vast te houden. “Kom hier.”

“Connor.” Ze schuifelt van het ene been op het andere, haar verontwaardiging even snel wegstervend als ze opvlamde.

“Ik ben een klootzak en ik weet niet hoe ik dit moet doen, maar ik wil het proberen.”

“Wat proberen?” vraagt ze, een flikkering van paniek in haar irissen.

“Om je op te vrolijken.”

Een snuifje ontsnapt uit haar neus terwijl een kleine glimlach haar lippen beroert. “Als dat je doel is, dan ben je er slecht in.”

“Je glimlacht.”

“Ik grijns.”

“Kom hier, Low.”

Met haar ogen rollend, stapt ze in mijn omhelzing en ik omhels haar stevig, genietend van het gevoel van haar in mijn armen.