Hoofdstuk 2: Nova

„Je gaat mee,” zeg ik, me omdraaiend om de achterkant van mijn jurk in de hotelspiegel te bekijken.

Allegra antwoordt niet en ik richt mijn blik via de spiegel op de hare.

Ze grijnst. „Alsof ik je alleen zou laten gaan.”

Opluchting stroomt door me heen en ik glimlach naar A. „Dank je.”

„Hoe was het, hem weer zien?”

Ik keer me naar de spiegel en doe alsof ik mijn lipliner bijwerk terwijl ik mijn woorden kies. „Alles,” geef ik toe. „Ik mis hem. Ik mis hem zo erg. En toch,”—ik draai me om naar Allegra—“ben ik trots op hem.” Ik grijns. „Hij heeft gewonnen! Ik bedoel, dat was zijn grootste droom, en hij heeft het gedaan in zijn eerste seizoen als rookie!”

„Hij had een ongelooflijk seizoen,” beaamt ze.

„Wist niet dat je het bijhield.” Ik trek een wenkbrauw op.

Derek snuift als hij mijn hotelkamer binnenkomt. We verblijven in een suite met drie slaapkamers—ik, Derek en Allegra, en Allegra’s broer Levi die de wedstrijd oversloeg om bij te praten met een van zijn sponsors van de afkickkliniek. Daarom zijn Derek, Allegra en Levi in de stad—om steun te betuigen aan een nieuwe kliniek die Levi’s sponsor opent via een samenwerking met de Harrison Foundation.

Toen Allegra me belde over de Super Bowl-kaartjes, dacht ik niet na. Ik pakte gewoon mijn spullen, boekte een vlucht en was zo snel als ik kon in Knoxville. Het was niet rationeel. Sterker nog, als ik er logisch over nadenk, was het stom.

Dit bezoek dreigt alle vooruitgang die ik de afgelopen vijf maanden heb geboekt, teniet te doen. Verdergaan na West is slopend geweest. Maar noodzakelijk. Hem vanavond zien heeft me al geraakt. De komende uren met hem praten? Met hem lachen? Zijn kracht voelen die me omhult als hij een arm om mijn middel slaat? Ik maak geen fucking kans.

Een masochist. Dat ben ik.

Of gewoon dwaas verliefd op een man die ik niet kan krijgen.

„Wat?” vraag ik de beruchte rockster.

„Natuurlijk hielden we het bij. Om eerlijk te zijn, het was niet moeilijk. West is de beste rookie—en een van de meest besproken running backs—in de league.”

„Feiten. En,” gaat Allegra verder, terwijl ze naar me wijst. „Ik weet dat je nog niet over hem heen bent.”

Dereks mond trilt, maar hij zegt niets. Ik steek mijn tong naar hem uit, en hij schudt zijn hoofd, buigt zich voorover voor een snelle kus op Allegra’s lippen en verlaat de kamer. „Ik ben er klaar voor als jij dat bent!” roept hij over zijn schouder.

„Je bent het niet,” herhaalt Allegra, terwijl ze me aankijkt, alsof Derek hier niet binnenkwam om te kijken hoe het meidengesprek ging. Hij doet alsof hij niet geïnteresseerd is, maar hij wil net zo graag de roddels als wij.

Ik zucht. „Natuurlijk niet. Ik weet niet of ik ooit over West heen zal zijn, maar ik moet verder. Ik kan niet blijven afvragen wat hij doet of wat er in zijn leven gebeurt. Niet als hij hier is, ik in Parijs ben, en mijn familie me nodig heeft. Papa en mijn broers hebben me een enorm project toevertrouwd. Ze hebben me veel speelruimte gegeven om nieuwe dingen te proberen, om mijn plek te vinden binnen het familiebedrijf. Ik wil ze niet teleurstellen.”

Allegra’s uitdrukking verzacht. „Dat zul je niet doen, Nova.” Ze staat op en loopt naar me toe. Ze draait me rond totdat we allebei naar de spiegel kijken. Dan slaat ze een arm om mijn middel en legt haar hoofd tegen het mijne. „Jij stelt nooit iemand teleur.”

„Behalve West,” geef ik toe. Ik hoor nog steeds het verdriet in zijn stem toen we definitief uit elkaar gingen. Het was een telefoongesprek, een gebroken afscheid, een reeks sms-berichten met steeds langere pauzes tussen de antwoorden.

En toen was het voorbij.

„Geniet vanavond,” zegt Allegra terwijl ze me een knijpje geeft. „Je ziet er geweldig uit.”

Ik krijg een kleine glimlach tevoorschijn terwijl ik met mijn handpalmen over mijn heupen strijk. Ik draag een korte, gouden bodycon jurk met dunne bandjes. Mijn haar is nog steeds opgestoken, dus combineerde ik het met karmozijnrode oorhangers.

„Een laatste hoera,” mompel ik, Wests woorden herhalend.

Dan schuif ik in een leren jasje, stap in mijn pumps en stop een clutch onder mijn arm.

Vanavond ga ik genieten van mijn tijd met West. Want morgenochtend is het allemaal voorbij. Klaar. Echt deze keer.

* * *

Allegra en Derek beloven ons te ontmoeten op het afterparty. Als zodanig schuif ik alleen op de passagiersstoel van Wests auto, en ik word overspoeld door een stroom van herinneringen.

Op de passagiersstoel, met mijn voeten op zijn dashboard, vals meezingend met oldiesmuziek.

Zoenen elke keer dat een simpele welterustenkus zo veel meer werd.

Liggen op de laadbak van zijn truck en omhoog kijken naar de sterren, wensen doen, dromen delen.

Ik klik mijn veiligheidsgordel vast, haal diep adem en geniet ervan.

„Ik dacht dat je een nieuwe auto zou kopen,” grap ik, achterover leunend in het comfortabele, ingeleefde leer van zijn F-150.

West grijnst. „Nee. Te veel herinneringen met Tillie.”

Ik snuif, schud mijn hoofd om de naam van zijn truck.

Maar Tillie maakt al vanaf het begin deel uit van ons verhaal, en ik vind het geweldig dat hij zijn truck heeft behouden. En de herinneringen die we erin hebben gemaakt.

„Je ziet er prachtig uit, Nov.” Wests ogen branden als hij naar me kijkt. Een mondhoek trekt omhoog in een glimlach. „Te mooi om aan mijn arm te zijn.”

„Hou je mond,” grap ik, terwijl ik hem een tik geef.

Hij schuift zijn hand over de bovenkant van het stuur en rijdt weg van het Premier Hotel.

„Wat heb je gedaan?” vraagt West na een paar seconden stilte.

Ik bestudeer zijn profiel terwijl hij rijdt. Zijn haar is kort geknipt, maar de bovenkant laat zijn bruine krullen zien. Ik hield ervan om ze om mijn vinger te draaien en eraan te trekken om zijn aandacht te trekken. West is pas geschoren, zijn kaaklijn sterker dan ik me herinner. Hoge jukbeenderen, een kuiltje in het midden van zijn kin, en een deukje dat in zijn rechterwang verschijnt als hij lacht.

God, wat heb ik hem gemist.

„Nov?” Hij kijkt me aan. Zijn ogen zijn zo donker dat ze bijna zwart zijn.

Ik schraap mijn keel. Flits een glimlach. „Vooral gewerkt. Mijn eerste paar maanden heb ik voor papa gezorgd. Hij is nu stabiel en goed gestemd. Maar hij kan niet meer werken zoals vroeger. Het was veel voor mijn broers, dus ze hebben een groot deel ervan—eerst de proeflokalen, en nu ook verschillende accounts—aan mij overgedragen. Ik wil de proefruimte in Parijs echt afronden. Gabriel en Jacques zijn gewend alles vanuit de wijngaard te doen, maar ik denk dat een aanwezigheid in de stad een grote impact zal hebben. Vooral met de restaurants die we proberen te verleiden.”

„Wauw,” zegt West, knikkend. „Je bent druk geweest, schat.” De koosnaam glipt uit zijn mond en geen van ons corrigeert hem.

Schatje. Ja, het is een algemeen woord.

Maar als West het zegt…vlinders dansen in mijn buik, hun vleugels veranderen mijn zenuwen in opwinding. Verwachting.

„Ja,” zeg ik instemmend. „Nou, jij bent onstopbaar geweest. Hoe vind je Knoxville?”

West kantelt zijn hoofd, overdenkt mijn vraag. „Ik vind het leuk. Ik bedoel, het team is ongelooflijk. De faciliteiten zijn top. De coaches zijn geweldig. Het is gewoon… weet je, ik heb tijd nodig om mijn plek te vinden, dat is alles.”

„Ja.” West is op zichzelf totdat hij een band opbouwt met iemand. Tot dat moment is hij vriendelijk en loyaal, maar hij geeft zichzelf niet helemaal. Het kostte maanden om hem te vermurwen, en zelfs nadat we elkaar onze liefde hadden verklaard, deelde hij nooit alle details van zijn pijnlijke jeugd of hoeveel de dood van zijn moeder hem raakt. „Ik herinner me,” zeg ik luchtig.

Hij grinnikt en reikt over, legt een hand op mijn dij. Hij knijpt er zachtjes in en een rilling loopt over mijn rug.

Het voelt zo natuurlijk. Zo…juist.

En toch, dit is het. Ik moet stoppen met leven in het verleden en… verdergaan. Me richten op Parijs. Op mijn familie. Het bedrijf.

„Alsjeblieft,” spot West. „Kostte me geen tijd wat jou betreft.”

En ik weet dat vanuit zijn perspectief—en hoe weinig mensen hij in zijn leven heeft vertrouwd—hij de waarheid vertelt. West liet me dieper toe dan wie dan ook en nu proberen we allebei te herstellen van het liefdesverdriet dat onze breuk veroorzaakte.

Toch lichten zijn woorden me van binnenuit op. De waarheid is dat we snel verliefd werden. Hevig. En het was gemakkelijk. Juist.

Ik schud mijn hoofd. „Ik wou dat onze omstandigheden anders waren.”

Hij kijkt me aan. Die ogen pikzwart en oerernstig. „Ik ook, schat. Meer dan je weet.”

Een stilte valt en dan pak ik de volumeknop, draai hem harder om de sfeer te verlichten. „Oké, West. Vanavond vieren we jouw succes. Je hebt gewonnen! En ik ben hier om het te zien. Vanavond is een goede avond.”

Hij knikt langzaam. Als hij me weer aankijkt, zit er meer warmte in zijn blik. „Vanavond is een geweldige avond, Supernova.”

Ik snuif om de stomme bijnaam. Het is nauwelijks origineel, maar nogmaals, als West het zegt, heeft het een andere betekenis.

Hij parkeert voor een club in het centrum. Uit zijn truck stappend, gooit hij zijn sleutels naar een valet. Als de man West opmerkt, schiet hij naar voren.

„West Crawford!” roept de valet uit, terwijl hij een hand uitsteekt. „Het is een eer u te ontmoeten.”

„Bedankt, man! Pas goed op mijn baby Tillie, oké?” vraagt West.

De ogen van de jongen zijn zo rond als theeschoteltjes. „Natuurlijk.”

West grinnikt. Vriendelijk. Innemend. Zo verdomd sympathiek. Ik vraag me af of mensen beseffen hoeveel meer diepgang er in hem zit. Hij zei altijd dat ik de enige persoon was die hem echt kende.

En uiteindelijk zal iemand anders dat ook doen, toch? Een andere vrouw. Ugh. De gedachte maakt mijn maag zuur.

Stop ermee. Vanavond is een goede avond. Een viering.

„Waardeer je,” West wijst naar de valet terwijl hij de voorkant van de truck rondloopt.

Dan opent hij de passagiersdeur. Reikt zijn hand uit, als een heer. Starend naar me met zoveel emoties in zijn ogen, dat het mijn hoofd doet tollen.

„Ben je er klaar voor, Nov?”

Ik knik en stap uit zijn truck. Zelfs op hakken raakt de bovenkant van mijn hoofd nauwelijks zijn kin. „Klaar.”

Hij vlecht onze vingers in elkaar en leidt me naar een afterparty die zowel elegant als wild is. Glanzend en rumoerig.

Een gejuich klinkt op als West de drempel overschrijdt.

Ik zie de verrassing in de blikken van zijn teamgenoten, de haat op de gezichten van vrouwen die altijd zullen haten, en de nieuwsgierige blikken van iedereen, terwijl ze mijn hand in de zijne opmerken.

Maar ik negeer iedereen, want ik ben hier voor West.

En ja, het is misschien niet voor altijd. Maar voor vanavond is hij mijn enige focus. Ik geef niets om fotografen en sociale media posts. Ik ben niet geïnteresseerd in roddels en geruchten.

Ik ben hier omdat ik niet niet kon komen voor de man die me heeft laten voelen hoe het is om verliefd te zijn.

Het is bitterzoet als de hel, maar voor vanavond mag ik verdrinken in het zoete en het bittere bewaren voor een andere dag. Zoals morgen.

„Je bent er!” zegt de teamcaptain, Avery, terwijl hij ons elk een flûte champagne aanreikt.

„Ja,” mompelt West, nooit goed in koetjes en kalfjes.

„Gefeliciteerd!” Ik laat Wests hand los om de flûte aan te nemen en reik mijn vrije hand uit naar Avery. „Ik ben Nova.”

Een flits van herkenning schiet door zijn irissen.

Weet het team van mij? Wat heeft West ze verteld? We waren samen tijdens het trainingskamp en de voorbereiding, maar spraken nauwelijks meer met elkaar toen het reguliere seizoen begon.

„Aangenaam,” zegt Avery neutraal.

Ik knik. Ik vind het prettig dat hij niets verraadt. Ik vind het prettig dat hij West steunt. West verdient teamgenoten die hem beschermen. God weet dat hij jaren van zijn leven anderen heeft beschermd.

„Hallo!” klinkt een vriendelijke stem. Het volgende moment verschijnt een vrouw die op Avery lijkt. „Ik ben Raia! Ik ben de zus van deze.” Ze duwt Averys schouder. „En het vriendinnetje van die.” Ze wijst naar een blonde man die een groep mensen aan het lachen maakt terwijl hij met flessen tequila jongleert.

Ik grijns en zwaai even. „Aangenaam, Raia. Ik ben Nova.”

„Kom mee, kom iedereen ontmoeten.” Raia pakt mijn arm vast en trekt me dieper een VIP-ruimte in waar het team rondhangt.

Ik kijk naar West, maar hij knikt me toe, wat me laat weten dat ik in goede handen ben. Zijn teamcaptain leunt dichterbij en mompelt iets tegen hem.

West kijkt weg en ik adem in.

Vanavond moet ik een dunne lijn bewandelen. Ik ben dan wel aan Wests arm aangekomen, maar als ik vanavond vertrek, doe ik dat alleen.

Geen terugkijken.

Geen tweede kans.

Er is alleen dit moment. En dan moet ik afscheid nemen.

De champagneflûte naar mijn lippen brengend, neem ik een slok.

De bubbels dansen over mijn tong en door mijn keel. Ik geniet van de frisse zoetheid en zet mijn schouders recht.

Vanavond ben ik hier om West Crawford te vieren.