Hoofdstuk 2: Talon

Dus dat was Leni.

Ze is charmant op een lieve, onschuldige manier. Net als het meisje van hiernaast, heeft ze geen idee hoe mooi ze is.

Verdomme. Ik schud mijn hoofd.

De laatste vrouw waar ik aan moet denken is de verdomde dochter van Coach.

Ik ontmoette zijn andere dochter, Lincoln Strauss, na de Super Bowl vorig jaar en hoewel ik een glimp opving van Leni toen Lincoln haar aanwees, was dat van een afstand. Alles wat ik zag was haar blonde haar en een stukje van de blauwe jurk die ze droeg.

Lincoln is prachtig en ze weet het. Ze straalt van zelfvertrouwen. Ouder, wijzer en slim als de hel.

Leni is zachter. Zoeter. Liever.

Liever?Ik schud mijn hoofd.

Wat is er in godsnaam mis met mij?

Coach adoreert zijn meisjes. Het was een van de eerste dingen die ik over hem leerde, vanaf de eerste keer dat ik zijn kantoor binnenkwam en een ingelijste foto van zijn familie zag. Zijn prachtige vrouw, Vicki, en hun twee stralende, blonde meisjes – Lincoln en Leni.

En toen, de stukjes van hen die hij met me deelde tijdens mijn eerste jaar als een van zijn spelers.

Ik pauzeer in het trappenhuis, de leuning vastgrijpend om adem te halen.

Ik heb al lang niet meer gedacht aan dat jaar, die reeks weken die zo kort waren, maar voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan.

Ik had mijn moeder maar een handjevol jaren in mijn leven. De eerste drie – die ik me nauwelijks herinner behalve het geluid van klappen en het silhouet van haar ineengedoken op de badkamervloer – voordat de kinderbescherming ingreep en ik in het pleegzorgsysteem terechtkwam. En een periode van vijf en een halve week toen ik een rookie was voor de Coyotes, mijn moeder stervende was, en Coach Strauss ingreep om me te helpen afscheid te nemen.

Daarna hielp hij me haar begrafenis te organiseren en stond hij aan mijn zijde, mijn schouder knijpend, toen haar kist in de grond werd neergelaten.

Voor zover ik weet, heeft hij het nooit aan iemand verteld. En ik ook niet.

Maar de lange uren die hij me gezelschap hield aan het bed van mijn moeder, deelde hij fragmenten van zijn persoonlijke leven. Zijn gezinsleven.

Ik leerde over de immigratie van zijn familie van Duitsland naar Amerika. Daarna, de gevonden familie die hij zocht in voetbal – niet ongelijk aan mijn eigen ervaring. De vrouw die zijn hart veroverde – een lieve debutante uit een prominente Tennessee-familie, Victoria, liefkozend bekend als Vicki. En de twee kleine meisjes die hem een vader maakten – Lincoln en Leni. Terwijl hij verhalen deelde over beide dochters, lieten die over Leni me lachen.

De manier waarop ze de gezichten van haar poppen met stiften kleurde en deed alsof het make-up was toen ze zes was. Hoe ze een bruidsreceptie bleef organiseren waar al haar poppen, knuffels en familie gedwongen werden aanwezig te zijn.

Een ander verhaal, over toen Lincoln Leni uitdaagde om van de trapleuning af te glijden bij een countryclub en ze uiteindelijk elf hechtingen langs haar haarlijn had.

Er was de keer dat ze op twaalfjarige leeftijd een pony knipte omdat een punker haar vertelde dat ze een 'fivehead' had en ze zichzelf in slaap huilde, terwijl ze het stuk van haar geknipte haar vasthield.

De eerste keer dat ze dronken werd in een huis aan het meer en Vicki belde, smekend om haar op te halen. Maar eerst liet ze haar zweren dat ze geen van haar vrienden zou verraden aan hun ouders.

Uit de verhalen die Coach deelde, leidde ik af dat Leni 'probleem-aangrenzend' is. Ze is nooit van plan om in een moeilijke situatie terecht te komen, maar omdat ze de zus van Lincoln is en de beste vriendin van een meisje genaamd Marlowe, is ze meestal van de partij. Ze is loyaal en liefdevol.

Ik luisterde graag naar Coach's verhalen over Leni. Ze waren puur en oprecht. Ze waren zo anders dan mijn eigen jeugd, ze klonken bijna verzonnen.

Sterker nog, als Coach ze niet vertelde, zou ik het bullshit hebben genoemd.

Maar tijdens die verwarrende weken waarin ik moest afsluiten met een moeder die me nooit wilde, moest strijden voor mijn plek in een team dat mijn ticket naar de toekomst was, en moest presteren op het veld – de verhalen over de lieve, eigenzinnige, zonnige Leni deden me glimlachen.

Ze lieten me geloven in een soort goedheid waar ik door de jaren heen slechts een glimp van heb opgevangen.

Ze deed me beseffen dat er vrouwen zijn die niet achter een speler aan zitten vanwege de functie, het geld of de sociale status. Er zijn vrouwen die gewoon in liefde geloven.

Stel je voor?

Ik schud mijn hoofd om mijn afdwalende gedachten, ren de trap af en wip langs de cafetaria voor een shot espresso. Ik heb nog één afspraak met Coach Stevens voordat ik naar huis ga.

Het trainingskamp is begonnen en ik kan me geen afleidingen veroorloven. Of misstappen. Dit team – Coach Strauss in het bijzonder – heeft me onder hun vleugels genomen en me gevormd tot de speler die ik vandaag ben.

Een kicker die vorig seizoen de Super Bowl hielp winnen.

Het is een nalatenschap die ik graag wil handhaven. Het is het enige wat ik echt op mijn naam heb staan. Zonder voetbal – wie ben ik? Wat ben ik?

Ik ben een kind uit Indiana die alleen opgroeide, met een chip op mijn schouder, en een uitlaatklep vond in een spel waar ik van hou. Dat spel kocht me een opleiding en een carrière en een team. Een familie.

Dat kan ik voor niets opofferen.

Ik neem een slok van mijn espresso en controleer mijn Apple Watch. Nog tien minuten.

‘Yo,’ roept Gage Gutierrez.

Ik kijk op en knik met mijn kin in zijn richting. Ik loop naar de cafetariatafel waar een paar teamgenoten omheen zitten en zak neer.

‘Wat doe je hier nog?’ vraagt Jag Baglione.

Ik leun achterover in mijn stoel. ‘Over een paar minuten een afspraak met Stevens.’

‘Hé,’ onze wide receiver, Cohen Campbell, kijkt naar onze QB, Avery Callaway. ‘Denk je dat Leni al is opgedaagd?’

‘Ze is er,’ bevestig ik, voordat ik me realiseer dat hij het niet aan mij vroeg.

De jongens aan tafel richten hun blik op mij. Ik neem nog een slok espresso. Schaam me. ‘Coach vroeg me om haar bij de hoofdingang op te wachten en haar naar zijn kantoor te brengen totdat hij een telefoontje had afgerond.’

Avery schudt zijn hoofd naar me. ‘Haal geen rare ideeën in je hoofd, Miller. Leni Strauss is godverdomme verboden terrein.’

Cohen sneert. ‘Hij kreeg geen ideeën. Talon is niet zo dom.’

West Crawford kantelt zijn hoofd en overdenkt deze aanname. ‘Zeker weten?’

Ik steek mijn middelvinger naar hem op. ‘Ze lijkt me een aardig meisje.’

‘Ah, Len is de beste,’ zegt Cohen oprecht. ‘Lincoln ook. Toen ze op de middelbare school zaten, liet Coach ze naar elke thuiswedstrijd komen.’

‘Elke peprally, elk liefdadigheidsevenement,’ voegt Callaway eraan toe.

‘Hij wees erop hoe stinkend en vies we zijn.’ Cohen lacht, gebarend rond de tafel. ‘De stank van onze pads—’

‘De stapels vuile handdoeken,’ voegt Avery toe.

‘Alles wat hij kon doen om die meiden weg te houden van footballspelers,’ vervolgt Cohen.

‘God, atleten in het algemeen.’ Avery knikt. ‘Niet dat ik de coach de schuld geef. Als ik een dochter had, zou ik haar nergens in de buurt van ons willen hebben.’

‘Spreek voor jezelf,’ grapt Leo Quincy, terwijl hij op een stoel naast West schuift. ‘Crawford heeft een kind en—’

‘Nee,’ onderbreekt West. ‘Callaway heeft gelijk. Ik wil mijn kleine meid nergens in de buurt van een voetbalteam hebben als ze opgroeit.’

De jongens lachen en ik forceer een grijns, maar iets trekt strak in mijn borst.

Ik weet dat ze grappen maken – met een kern van waarheid. Maar het is de waarheid die snijdt. Want geen enkele vader zou mij in de buurt van hun dochter willen. Vooral geen vader zoals Coach Strauss. En zeker geen dochter zoals de zonnige Leni.

* * *

‘Meer tijd in het zwembad,’ herhaal ik de woorden van Coach Stevens.

‘Het is goed voor weerstandstraining. Om nog maar te zwijgen van herstel,’ legt Coach Stevens uit. ‘Nu we van trainingskamp naar het voorseizoen gaan, wil ik dat je het onderdeel maakt van je conditietraining. Je hoeft niet altijd deze kant op te komen. Het is prima als je een zwembad in de stad wilt gebruiken.’

‘Begrepen,’ bevestig ik, terwijl ik een hoofdpijn voel opkomen.

Vandaag was een lange dag en hoewel ik niets minder verwacht van het trainingskamp, is het toevoegen van extra zwemtijd en krachttraining nog iets om in mijn routine te stapelen.

‘Alles goed, Miller?’ dringt Stevens aan, terwijl hij me nieuwsgierig aankijkt.

Ik tik met mijn knokkels op de rand van zijn bureau en sta op. ‘Geweldig.’ Ik trek een grijns en werp mijn tas over mijn schouder. ‘Tot morgen.’

‘Fris en vroeg.’

‘Yep,’ zeg ik, terwijl ik zijn kantoor verlaat.

Tegen de tijd dat ik naar huis rijd en op mijn bank plof, ben ik uitgeput. En ik weet niet waarom. De fysieke intensiteit en de veeleisende aard van het trainingskamp zijn niets nieuws. Ik ben in vorm gebleven en heb mijn conditie op peil gehouden sinds het seizoen eindigde, een maand of twee uitgezonderd die ik heb besteed aan het vieren van onze Super Bowl-overwinning.

Er waren feesten. Wilde evenementen. En gewillige vrouwen.

Het was chaotisch leuk. Een hoogtepunt dat ik nog nooit eerder had ervaren.

Maar nu is het voorbij en… er is een mentale tol die me treft. Ik was er niet op voorbereid, maar ik ben moe. Uitgeput.

Eenzaam.

Ik pak mijn telefoon om door wat sociale media-accounts te scrollen. Bruiloften, puppies, pasgeboren baby's en schattige peuters met staartjes. De meeste van mijn teamgenoten van de Universiteit van Oregon hebben zich gesetteld. Ze hebben banen gevonden als coach of in de uitzending. Een paar zijn financiële of tech-jongens geworden. Ze hebben huizen gekocht met uitgestrekte terreinen en zwembaden. Sommigen zijn getrouwd en hebben een gezin gesticht. Anderen hebben reddingshonden geadopteerd en brengen hun weekenden door met wandelen of mountainbiken. Een handjevol is verspreid over de VS, of naar het buitenland gegaan, voor werk.

Hell, zelfs de jongens in mijn team gaan vooruit.

West heeft Nova en hun lieve kleine meid.

Cohen is bezig met Raia.

Avery heeft bijna elke week een nieuwe 'smaak van de week'.

Quincy is aan het daten met een alleenstaande moeder waar hij al sinds de middelbare school een oogje op heeft.

Wie weet wat Jag in godsnaam doet, maar hij is er niet vaak.

En Gutierrez is gehecht aan zijn familie, dus zelfs als hij niet actief aan het daten is, zit hij ook niet negenennegentig procent van de tijd alleen op de bank.

Zuchtend, leg ik mijn hoofd achterover en laat mijn telefoon vallen.

Ik haat hoe melancholisch ik me voel. Ik haat het dat het hoogtepunt van mijn dag was om de dochter van Coach te ontmoeten en eindelijk een gezicht te geven aan het eigenzinnige meisje dat probeerde de nagels van Coach in teamkleuren te lakken voor zijn eerste coachingstaak.

Ik verafschuw de manier waarop mijn lichaam reageerde toen ik haar zag. De lichtheid die zich door mijn ledematen verspreidde. De hoop die zich in mijn borst uitzette.

Verdomme. Ik knijp mijn ogen dicht. Er is iets mis met mij.

Ik dwing mezelf om op te staan van de bank, loop naar de keuken en verwarm wat kipfilet en broccoli die ik zondag had voorbereid in de magnetron.

Daarna ga ik zitten en eet alleen mijn avondeten – zoals ik de meeste avonden doe. Ik pak mijn tas voor het kamp morgen. Ik zoek het schema van het gratis zwemmen in het stad zwembad op.

En ik ga slapen. Hoewel ik fysiek uitgeput en mentaal in de war ben, kan ik de gedachten aan een lief blondje waar ik me niet mee moet bezighouden, niet onderdrukken.